Νηπιοβαπτισμός


4/4/14 Ακάθιστος Ύμνος, ήτοι Χαιρετισμοί εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον.



  Νηπιοβαπτισμός


Αναίρεσις αιρετικής και κακοδόξου διδασκαλίας 
και ορθόδοξος πληροφόρησις επί του θέματος

Το θέμα που θα παρουσιάσουμε σε αυτήν την δημοσίευση αφορά τον νηπιοβαπτισμό. 
Οι αιρετικοί έχοντας διαστρεβλώσει τα πάντα είναι επόμενο ότι δεν θα άφηναν ήσυχο και τον νηπιοβαπτισμό. Έτσι θα αναφέρουμε σχετικά δείχνοντας από την Γραφή αλλά και από τα γραπτά των συγγραφέων της πρώτης Εκκλησίας πως έχει το θέμα.
Ξεκινώντας να πούμε ότι ο Χριστός με το να ευλογήσει τα νήπια δηλώνει καθαρά ότι και τα νήπια έχουν ανάγκη της Θείας ευλογίας Του παρότι δεν καταλαβαίνουν τι κηρύττει ή ποιος είναι ο Χριστός.
Προσέφερον δὲ αὐτῷ καὶ τὰ βρέφη ἵνα αὐτῶν ἅπτηται· καὶ ἰδόντες οἱ μαθηταὶ ἐπετίμησαν αὐτοῖς.
Βλέποντας οι άνθρωποι το γεγονός ότι όποιον ευλογούσε ο Κύριος λάμβανε Θείες δωρεές γονείς πήγαν παιδιά και βρέφη στον Κύριο ώστε να ευλογηθούν και αυτά. 
Οι μαθητές βλέποντας το αυτό εμποδίζουν τους γονείς να πλησιάσουν στον Χριστό, όχι βεβαίως έχοντας κατά νου την αιρετική και συνάμα ανόητη άποψη ότι δήθεν πρέπει πρώτα να μεγαλώσουν και μετά να τα ευλογήσει, αλλά διότι νόμισαν ότι τα τόσα παιδιά και βρέφη θα κούραζαν τον Κύριο.
Ο Χριστός όμως αυστηρά τους επιτιμά λέγοντας τους να μην εμποδίζουν τα βρέφη να έρθουν, ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἠγανάκτησε καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με, καὶ μὴ κωλύετε αὐτά· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Ο Κύριος με αυτήν του την εντολή να έλθουν κοντά του αλλά και το γεγονός ότι δεν έπαιζε με τα βρέφη αλλά τους μετέδιδε την χάρη του Αγίου Πνεύματος απορρίπτει την άποψη των αιρετικών.
Εναγκαλισάμενος αὐτὰ κατευλόγει τιθεὶς τὰς χεῖρας ἐπ’ αὐτά. Στίχος 16. Δίδει 16 χτυπήματα στην αίρεση.
Καὶ ἐπιθεὶς τὰς χεῖρας αὐτοῖς, και επέθεσε τα χέρια του επάνω στα παιδιά. 
Οι μητέρες πάνε τα παιδιά στον Ιησού με επίσκεψη θρησκευτικού χαρακτήρα όπως γίνεται και με το βάπτισμα. Ο Ιησούς επιθέτει τα χέρια του στα παιδιά, κάνει επίθεση των χειρών και τους μεταδίδει ευλογία, έτσι έχουμε μια τελετουργία με την επίθεση των χειρών του Κυρίου επάνω στα παιδιά. 
Η επίθεση των χειρών είναι μια τελετουργική πράξη με μέγιστη θρησκευτική σημασία.
Και μόνο αυτό το γεγονός θα ήταν αρκετό να ανατρέψει την γνώμη των αιρετικών.
Με την επίθεση των χειρών χειροτονούνται οι ιερείς, μὴ ἀμέλει τοῦ ἐν σοὶ χαρίσματος, ὃ ἐδόθη σοι διὰ προφητείας μετὰ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ πρεσβυτερίου. Α Τιμ. 4,14.
Με την επίθεση των χειρών χειροτονούνται οι Διάκονοι οὓς ἔστησαν ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων, καὶ προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τὰς χεῖρας. Πραξ. 6,6.
Με την επίθεση των χειρών επέρχεται το Άγιο Πνεύμα τότε ἐπετίθουν τὰς χεῖρας ἐπ᾿ αὐτούς, καὶ ἐλάμβανον Πνεῦμα Ἅγιον. Πραξ. 8,17.
Με την επίθεση των χειρών στέλνονται σε ειδικό έργο Χριστιανοί, τότε νηστεύσαντες καὶ προσευξάμενοι καὶ ἐπιθέντες αὐτοῖς τὰς χεῖρας ἀπέλυσαν Πραξ. 13,3. 
Παιδίον δεν είναι ο νεαρός αλλά το πολύ μικρο παιδί ή το βρέφος. Ο νεογέννητος Ιησούς παιδιον, καὶ ἐλθόντες εἰς τὴν οἰκίαν εἶδον τὸ παιδίον μετὰ Μαρίας τῆς μητρὸς αὐτοῦ
Στον Ευαγγελιστή Ματθαίο διαβάζουμε, τότε προσηνέχθησαν αὐτῷ παιδία, κατά τον ίδιο τρόπο, προσηνέχθη, και ο οφειλέτης των μυρίων ταλάντων, προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων, ή ο δαιμονιζόμενος, τότε προσηνέχθη αὐτῷ δαιμονιζόμενος τυφλὸς καὶ κωφός, δηλαδή τους πήγαν εκεί, τους δυο τελευταίους τους πήγαν εκεί παρά την θέληση τους ενώ τα παιδία τα πήγαν λόγω μη ικανότητας βάδισης και αντιλήψεως.
Στον Μάρκο οι γονείς προσέφερον παιδία, τα προσέφεραν στον Ιησού επειδή δεν ήταν ικανά λόγω μικρής ηλικίας να πάνε μόνα τους, κατά τον ίδιο τρόπο και ο παραλυτικός προσφέρετε στον Ιησού επειδή δεν μπορεί να περπατήσει μόνος του, καὶ ἰδοὺ προσέφερον αὐτῷ παραλυτικὸν.
Έτσι πρώτον, βλέπουμε ότι αφενός η λέξις παιδίον δηλώνει πολύ μικρά παιδάκια που ούτε καν περπατούσαν ή βρέφη, και αφετέρου αυτά προσφέρονται, έτσι το παιδίον πρέπει να πάρει ηλικιακή έννοια μικρή, και δεύτερον η ενέργεια της προσφοράς σημαίνει ότι ο Ιησούς λέγοντας αφήστε τα παιδιά να έλθουν εννοεί, και, αφήστε να τα φέρουν οι γονείς σε εμένα. 
Αυτά είναι πασιφανή διότι και στους τρεις Ευαγγελιστές οι μαθητές επιτιμούν αυτούς που προσφέρουν και όχι κάποια παιδιά που περπατάνε μόνα προς τον Ιησού, οἱ δὲ μαθηταὶ ἐπετίμων τοῖς προσφέρουσιν Μάρκος, καὶ ἰδόντες οἱ μαθηταὶ ἐπετίμησαν αὐτοῖς Λουκάς, οἱ δὲ μαθηταὶ ἐπετίμησαν αὐτοῖς Ματθαίος, ο δε Χριστός λέγει, ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με, καὶ μὴ κωλύετε αὐτά, άρα και πολύ μικρά ήταν και ο Χριστός όταν λέγει μην εμποδίζετε τα παιδιά, εννοεί, και, μην τους εμποδίζετε να τα φέρουν. 
Ειδάλλως εάν η υπόθεση ήταν ότι τα παιδιά έπρεπε να πάνε μόνα τους χωρίς τους προσφέροντες ή ότι δεν επιτρεπόταν βρέφη να πάνε επειδή δεν καταλαβαίνουν, τότε ορθώς έκαναν οι μαθητές και επιτιμούσαν τοις προσφέρουσιν.
Ότι κάνει ο Χριστός είναι το τελειότερο και ότι λέει είναι το καταλληλότερο.  
Γιατί τα αγκαλιάζει; 
Βεβαίως για να δείξει την αγάπη του προς αυτά αλλά έχει την σημασία του το εναγκαλισάμενος ταυτόχρονα με την επίθεση των χειρών. Είναι για να δείξει ότι πόλεμον κατέλυσε ο Θεός, μεταξύ Θεού και ανθρώπων, μετά την επίθεση των χειρών φίλοι έγιναν του Δεσπότη και προς την οικείωσιν επανήγαγε την εαυτού.
Γιατί λέει αφήστε τα παιδιά να έρθουν και δεν λέει αφήστε τους να τα φέρουν;
Η φύση του παιδιού είναι να θέλει τον Θεό, είναι στην φύση μας να θέλουμε τον Θεό, από την ημέρα που γεννιόμαστε θέλουμε τον Θεό, δεν πρέπει να φτάσουμε σε κάποια ηλικία και μετά να δεχθούμε το φυσικό όπως δεν πρέπει να φτάσει σε κάποια ηλικία το βρέφος για να δεχθεί ότι έχει χέρια και να τα κουνήσει.

Για αυτό και το θρησκευτικό συναίσθημα ποτέ δεν εξαφανίζεται, ούτε παραμερίζεται, παρά μόνο εκτροχιάζεται. Την θέση του αληθινού Θεού παίρνουν άλλοι θεοί, το χρήμα, ο εαυτός, και τόσα άλλα υλικά.
Είναι και άλλος λόγος που ομιλεί έτσι ο Χριστός. Είναι άχρονος, βλέπει βρέφη, αλλά και παιδιά, νέους, ενήλικες. Για αυτόν στα βρέφη που προσφέρονται, βλέπει έναν μάρτυρα, βλέπει έναν καλό οικογενειάρχη, βλέπει έναν υπέρμαχο της πίστεως,
βλέπει έναν Άγιο Ιγνάτιο
Και τέλος ο Χριστός ως παντογνώστης γνωρίζει ότι θα βρεθούν αιρετικοί και θα λένε τα δικά τους και τους αποστομώνει, θεωρεί ότι τα παιδιά πάνε μόνα τους αν και άλλοι τα πηγαίνουν εκεί.
Ξεμπροστιάζετε ο Διάβολος και οι διδασκαλίες του όσο και εάν θέλει να κρυφτεί.
Το εναγκαλισάμενος σημαίνει ότι ο Ιησούς πήρε στην αγκαλιά του τα βρέφη ενώ οι αιρετικοί θέλουν να του τα αρπάξουν.
Είναι πολύ φανερό λοιπόν ότι τέτοιες δοξασίες που αρνούνται τον νηπιοβαπτισμό και στερούν από τα βρέφη την Θεία ευλογία αλλά και είναι εκτός Χριστιανικού σκεπτικού.
Ο Κύριος όπως είπαμε θεωρεί ότι και τα νήπια έχουν ανάγκη της Θείας Χάριτος και παρόλο το γεγονός ότι δεν καταλαβαίνουν ποιος είναι, δύνανται να απολαμβάνουν των Θείων δωρεών και ευλογιών του. 
Πάντες γὰρ ἥμαρτον καὶ ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, οι αιρετικοί θέλουν τα νήπια να συνεχίσουν να την στερούνται.
Οι γονείς πήγαν τα παιδιά στον Χριστό και αυτός τα δέχτηκε, τώρα που ο Κύριος είναι στον ουρανό οι γονείς πηγαίνουν τα παιδιά στον Χριστό με το βάπτισμα και τα βρέφη γίνονται μέλη του σώματος Του και λαμβάνουν την υιοθεσία.
Εάν ο Χριστός λέει να προσέλθουν τα βρέφη χωρίς εμπόδιο ώστε να λάβουν ευλογία πόσο μάλλον θα θέλει να προσέλθουν σε αυτόν μέσω του βαπτίσματος και θα επιτιμά τους αιρετικούς που κωλύουν αυτά και λένε να μην έλθουν.
Ο Χριστός λέγει να προσέλθουν τα παιδιά, ποιοι είναι οι αιρετικοί που θα πουν να μην προσέλθουν; Διάφοροι διαμαρτύρονται λέγοντας ότι άλλος, ο ανάδοχος, ομολογεί για χάρη άλλου. Και ο Χριστός τους αποστολους έβαλε να γίνουν μάρτυρες της αναστάσεως του σε άλλους. Οι άνθρωποι τους πιστεύουν ότι αναστήθηκε χωρίς να έχουν δει όχι αναστημένο τον Χριστό αλλά ούτε καν τον ίδιο τον Χριστό, τον απόστολο πιστεύουν αντί τον εαυτό τους και δέχονται ότι ο Χριστός δεν ήταν απλώς ένας καλός άνθρωπος ή προφήτης του Αλλάχ αλλά ότι είναι ο Υιός Θεός που ανέστη εκ νεκρών.
Αμέσως μετά διαβάζουμε  ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὃς ἐὰν μὴ δέξηται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν.
Τα βρέφη όπως είναι φυσικό δεν κατανοούν τίποτα από την βασιλεία του Θεού, όμως ο Χριστός μας λέει ότι τα βρέφη δέχονται την βασιλεία Του. 
Εάν τα βρέφη δεν καταλαβαίνουν πως δέχονται την Βασιλεία του Κυρίου; 
Και πως οι ενήλικες είναι άξιοι της Βασιλείας γενόμενοι νήπια που δεν καταλαβαίνουν;
Στα λεγόμενα του Χριστού στο περιστατικό βλέπουμε το τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν το οποίο σημαίνει ότι η βασιλεία του Θεού ανήκει σε όσους είναι αγαθοί χωρίς δόλο και γενικώς έχουν συμπεριφορά όπως τα νήπια και όχι ότι στα νήπια ανήκει η βασιλεία του Θεού και άρα δεν έχουν ανάγκη από βάφτιση και ευλογία.
Εφόσον είναι δεκτά στην Βασιλεία ως υιοί και κληρονόμοι Κυρίου πως δεν είναι κατάλληλα και δεκτά για το βάπτισμα όπου και θα λάβουν την υιοθεσία Κυρίου ;
Ούτε θα τα ευλογούσε ο Κύριος εάν δεν είχαν ανάγκη από τίποτα, ούτε θα έλεγε τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ αλλά θα έλεγε "αυτών εστίν η βασιλεία του Θεού".  Οι αιρετικοί δίδουν εδώ αυτήν την ερμηνεία που δεν βγαίνει από τα λεγόμενα του Κυρίου ώστε να υποστηρίξουν την κακοδοξία τους.
Κατ’ αυτό το σκεπτικό και οι μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν Ματθ. 5,3, είναι σωσμένοι άνευ άλλης προϋποθέσεως και δεν χρειάζονται ούτε βάπτισμα ούτε κάτι άλλο.
Αλλά και οι δεδιωγμένοι για την δικαιοσύνη τους θα είναι σωσμένοι χωρίς άλλη προϋπόθεση, μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
Εδώ μάλιστα βλέπουμε όχι "των γαρ τοιούτων" αλλά "αυτών εστί".
Δηλαδή όχι "σε αυτούς που ομοιάζουν ανήκει" αλλά "σε αυτούς ανήκει".
Άραγε οι αιρετικοί δέχονται ότι με μια προϋπόθεση από αυτές έχουμε σωθεί και δεν υπάρχει ανάγκη από βάπτισμα ή οτιδήποτε άλλο ;
ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Ο Κύριος όταν είπε αυτά τα λόγια δεν εξαίρεσε τα νήπια, τους δεδιωγμένους ένεκεν δικαιοσύνης ή τους πτωχούς τω πνεύματι.
Το βάπτισμα δεν είναι μια συμβολική τελετή όπως λένε κάποιοι αιρετικοί, αλλά φορέας της Θείας Χάριτος. Μετανοήσατε, καὶ βαπτισθήτω ἕκαστος ὑμῶν ἐπὶ τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Όταν ο Πέτρος μιλάει στους παρευρισκόμενους μετά την Πεντηκοστή απαντώντας στην ερώτηση τους τι πρέπει να κάνουν τους λέγει να βαπτιστούν. Οι ακροατές είχαν μεν πίστη αλλά η άφεσις θα γίνει μέσω του βαπτισματος, άρα το βάπτισμα είναι φορεύς Θείας Χάριτος.
Ο απόστολος Παύλος ρωτά  εἰ πνεῦμα ἅγιον ἐλάβετε πιστεύσαντες; αυτοί του απαντούν ότι δεν έχουν ακούσει ούτε καν για Άγιο Πνεύμα, τότε τους λέει  εἰς τί οὖν ἐβαπτίσθητε; Φαίνεται καθαρά και εδώ ότι το βάπτισμα είναι φορέας Θείας Χάριτος. Για τον ίδιο λόγο και ο ευνούχος ήταν απαραίτητο να βαπτιστεί από τον Φίλιππο.
Μετά την παρακοή των πρωτοπλάστων όλοι οι άνθρωποι υφίστανται τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος, έρχεται όμως ο Θεός και μας απαλλάσσει δωρεάν.
Στα νήπια οι συνέπειες επήλθαν εν αγνοία τους και θα είναι παράλογο να πούμε ότι πρέπει αυτές να αρθούν ενσυνειδήτως. Όπως ασυνείδητα εισήλθε το νήπιο σε αυτήν την κατάσταση έτσι ασυνείδητα εξέρχεται από αυτήν μέσω του βαπτίσματος.
Γιατί κάποιος να το στερήσει από τα νήπια αυτό;
Και στα υλικά δεν είναι κακό να βοηθήσεις κάποιον που δεν έχει συναίσθηση ότι τον βοηθάς, άδικο και κακό θα είναι να τον ζημιώσεις. 
Πόσο μάλλον λοιπόν στα πνευματικά που ο Θεός έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. 
Η συνειδητή άρνηση του Κυρίου είναι αυτή που φέρνει την αναξιότητα και απομακρύνει τη χάρη από τον αρνούμενο, η παθητική αποδοχή δεν αποπέμπει την Θεία χάρη. 
Ο Παύλος διατάσσει τον δαίμονα που έχει εισέλθει στην παιδίσκη να εξέλθει από αυτήν. Με την δύναμη του Θεού την απαλλάσσει από το πονηρό πνεύμα και την βοηθεί χωρίς αυτή να του ζητήσει βοήθεια και να έχει κάποια συνειδητή συμμετοχή.
Ο Χριστός εκδιώκει το δαιμόνιο από τον Γαδαρηνό χωρίς προηγουμένως να του ζητήσει να αποδεχθεί την διδασκαλία του και το ότι είναι ο Μεσσίας.  
Ο δαιμονισμένος άνθρωπος στον οποίο βλέπουμε το ανθρώπινο γένος, ενώ πριν ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο, δηλαδή ήταν γυμνός, όπως γυμνός είναι και ο παλαιός άνθρωπος που δεν έχει ενδυθεί τον Χριστό, όταν εκδιώκεται από αυτόν το πονηρό πνεύμα τον βλέπουμε ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ.
Έτσι και ο άνθρωπος ο οποίος μετά την πτώση ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος, μετά από την σωτηριώδη Σταυρική θυσία του Ιησού και με τα μυστήρια είναι ιματισμένος την στολήν την πρώτην και κάθεται σώφρων παρά τους πόδας του Ιησού εφόσον ακολουθεί τις εντολές του, διότι η αμαρτία είναι μια τρέλα, μια παραφύση κατάσταση, εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν. Βλέπουμε ότι τα μυστήρια έχουν ισχύ σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει συνειδητή συμμετοχή επειδή όπως είπαμε αντλούν την χάρη τους από την Σταυρική θυσία και όχι από ανθρώπινους παράγοντες, πριν την Σταυρική θυσία οὔπω γὰρ ἦν Πνεῦμα Ἅγιον. Με το βάπτισμα το οποίο αναγεννά,
αλλάζει η φύση του νηπίου και όχι η βούληση του. Για αυτό μόνο η συνειδητή άρνηση αποπέμπει την Θεία χάρη, έτσι έχουμε από την αρχή τον νηπιοβαπτισμό και νήπια να συμμετέχουν στην Θεία Ευχαριστία.
Όταν βαπτιστεί το νήπιο τότε απαλλάσσεται από κάθε αμαρτία, αναγεννάται πνευματικώς και καθίσταται μέλος του σώματος του Χριστού, δηλαδή μέλος της Εκκλησίας. Στην κολυμβήθρα γίνεται ένας υπέρ λόγον τοκετός, ο παλαιός άνθρωπος πεθαίνει και ένας νέος γεννιέται, εκείνο που αναδύεται από την κολυμβήθρα είναι καινή κτίσις, καινούργιο δημιούργημα.
Η επιμονή των αιρετικών στην προϋπόθεση της συνειδητής αποδοχής και λήψης της χάρης του βαπτίσματος παραβλέπει ότι πρωτεύοντα ρόλο στον αγιασμό του ανθρώπου έχει ο Θεός. Το σκεπτικό των αιρετικών που θεωρεί ότι κάποιος δεν μπορεί να βαπτιστεί εάν δεν φτάσει σε ηλικία κατανόησης συνεπάγεται ότι υπάρχει μια συνέργεια Θεού και ανθρώπου προς την σωτηρία με πρωτεύοντα ρόλο στον άνθρωπο αφού πρέπει πρώτα να δεχτεί, να κατανοήσει, και μετά να επέλθει η μυστηριακή συνταφή με τον Χριστό και η αναγέννηση μέσω του βαπτίσματος. Όμως ο Θεός είναι αυτός που αρχίζει συνοδεύει και τελειώνει την σωτηρία.
Οι αιρετικοί αφού από την μια σέρνονται από τον Διάβολο στην αίρεση και τις παγίδες όπως αυτή της εύκολης σωτηρίας του Sola Gratia, θα περίμενε κανείς να μην έχουν αντίρρηση στον νηπιοβαπτισμό.
Όταν λένε ότι πρέπει πρώτα να πιστέψει κάποιος και μετά να βαπτιστεί, όταν λένε ότι τα νήπια δεν πρέπει να βαπτίζονται, όταν λένε ότι δεν υπάρχει προπατορικό αμάρτημα που τις συνέπειες υφιστάμεθα, περιέρχονται ίσως χωρίς να το καταλαβαίνουν σε δοξασίες όχι απλά Πελαγιανισμού αλλά χειρότερες. Είναι οι σύγχρονοι Πελαγιανιστές, για την ακρίβεια είναι η αίρεση της αιρέσεως, είναι οι Υπερπελαγιανιστές, αφού ως γνωστόν ούτε ο ίδιος ο Πελάγιος, ούτε οι υπέρμαχοι του Κελέστιος και Ιουλιανός Αικλάνων τόλμησαν ποτέ να μιλήσουν κατά του νηπιοβαπτισμού.
Σαν την πορεία τους να φύγουν από την μια αίρεση και να ιδρύσουν την δική τους έτσι ομοιάζουν και οι διδασκαλίες των αιρετικών, είναι αίρεση της αιρέσεως και είναι φανερό εάν εξεταστούν ότι ο Διάβολος τους χορεύει στο ταψί κατά το κοινώς λεγόμενο.

Στην προς Κολοσσαείς επιστολή του ο απόστολος Παύλος θέτει το βάπτισμα στο ίδιο ύψος με την περιτομή, που γινόταν σχεδόν αποκλειστικά σε βρέφη και αποκαλεί το βάπτισμα περιτομή αχειροποίητο και φαίνεται καθαρά ότι αυτή ήταν τύπος του Χριστιανικού βαπτίσματος. Τότε η περιτομή τώρα η αχειροποίητος περιτομή.
Ονομάζει το βάπτισμα περιτομή που γίνεται χωρίς ανθρώπινη επέμβαση. Μέσω του βαπτίσματος ο άνθρωπος δεν αφαιρεί την ακροβυστία αλλά όλο το παλαιό σώμα. Αυτό που λέει ο απόστολος Παύλος δεν θα είχε λογική εάν η βάπτιση νηπίων δεν ήταν επιτρεπτή, δεν θα παραλλήλιζε την περιτομή που ήταν κυρίως όπως είπαμε για νήπια, με κάτι που θα απευθυνόταν μόνο σε ενήλικες.
Κάνοντας παραλληλισμό ασύμβατων πραγμάτων θα υπήρχε ένα δεδομένο που θα δημιουργούσε λανθασμένη εντύπωση σε ένα θέμα μεγίστης σημασίας. Αυτό δεν θα το έκανε ούτε ένας μέτριος συγγραφέας.
Η κατανόηση θα ήταν εντελώς λανθασμένη και οι ερωτήσεις που θα εγείρονταν θα ήταν όχι εάν πρέπει να βαφτίζονται νήπια αλλά θα ήταν σχετικές με την περιτομή. Παράδειγμα η ερώτηση εάν πρέπει να βαπτιζόμαστε πριν τις οκτώ ημέρες.
Ίσως κάποιος έχει την απορία-ένσταση ότι οι γυναίκες δεν περιτέμνονταν.
Ο Κύριος από την πτώση και μέχρι την έναρξη της Καινής συνδιαλέγεται με τον άνδρα. Πριν κυρίευε και η γυναίκα, αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς, με την αποστασία όμως των πρωτοπλάστων η γυναίκα καθίσταται εξαρτώμενη από τον άνδρα, καὶ πρὸς τὸν ἄνδρα σου ἡ ἀποστροφή σου, καὶ αὐτός σου κυριεύσει. Γεν.3,16. Αυτό είναι μια ασφάλεια, παρά μια τιμωρία.
Έρχεται όμως η Θεοτόκος, την οποία τόσο υποτιμούν οι αιρετικοί, και ο Κύριος αποκαθιστά την γυναίκα. Αρχή στην πτώση είναι η γυναίκα. Πράττοντας αντίθετα από την πρώτη Εύα που με την απιστία της και την ανυπακοή της υποβίβασε το γυναικείο φύλο και παρέσυρε στην πτώση το ανθρώπινο γένος, η Παναγία, υψώνει το γυναικείο φύλο. Η Θεοτόκος, είναι η δεύτερη Εύα και της Εύας αντίθετη, που αποδείχτηκε πιστή στον Κύριο, αποδείχτηκε ταπεινή και Κεχαριτωμένη (στολισμένη με όλες τις αρετές).
Έτσι από την δεύτερη Εύα σαρκώνεται ο δεύτερος Αδάμ ο οποίος σώζει το ανθρώπινο γένος και αποκαθίσταται έτσι και η γυναίκα.

Η Εκκλησία της Καινής είναι συνέχεια της Εκκλησίας της Παλαιάς, είναι η ίδια Εκκλησία, και όπως οι πρώτοι που έλαβαν εντολή από τον Θεό και περιετμήθηκαν το έκαναν έχοντες ηλικία και μετά όλοι οι Ισραηλίτες περιτέμνονταν βρέφη, έτσι και με το βάπτισμα οι πρώτοι πιστοί βαφτίστηκαν μεγάλοι και επακολουθήσαν βαφτίσεις στα νήπια παιδιά των Χριστιανών.
Το ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται ὁ δὲ ἀπιστήσας κατακριθήσεται είναι επειδή τότε ήταν η αρχή και οι περισσότεροι γίνονταν πιστοί ενήλικες. Ο Χριστιανισμός ξεκίνησε ως ιεραποστολή, οι απόστολοι στάλθηκαν να κηρύξουν σε ενήλικες, έτσι οι περισσότερες πρώτες βαφτίσεις ήταν σε ενήλικες. Όταν ο Χριστιανικός πληθυσμός αυξήθηκε ο νηπιοβαπτισμός ενώ ήδη εξ αρχής υπήρχε έγινε η συνήθης πρακτική.
Το ότι στάλθηκαν σε ενήλικες δεν σημαίνει ότι στην νέα διαθήκη, βάπτισμα, δεν μπορούν να συμπεριληφθούν μωρά, όπως δεν σήμαινε ότι δεν μπορούσαν να συμπεριληφθούν μωρά, όταν αναγγέλθηκε η εντολή της παλαιάς διαθήκης, περιτομή, σε ενήλικες.
Ο Κύριος είπε πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν.
Δηλαδή το μαθητεύσατε βαπτίζοντες μας δείχνει τον τρόπο που γίνεται κάποιος μαθητής. Κάνετε μαθητές με το βάπτισμα και διδάξτε τους να τηρούν τις εντολές που σας έδωσα. Βλέπουμε καθαρά ότι προηγείται το βαπτίζοντες και έπεται το διδάσκοντες.
Είναι κατανοητό από τα λεγόμενα στην Γραφή ότι και τα νήπια μπορούν να βαφτίζονται.
Εάν υπήρχε απαγόρευση θα γραφόταν οπωσδήποτε στην Καινή διότι τα νήπια έμπαιναν στην παλαιά διαθήκη μεταξύ Θεού και ανθρώπων οκταήμερα.
Θα χρειαζόταν οπωσδήποτε "η νεωτέρα εντολή", μια νεώτερη εντολή δηλαδή, η απαγόρευση, που να έλεγε ότι στην νέα διαθήκη μπαίνουν μόνο ενήλικες.
Η Γραφή δεν αναφέρει πουθενά κάποια εντολή για απαγόρευση βαπτίσεως νηπίων από τον Ιησού.
Ακόμη λοιπόν και εάν δεν υπήρχε η διδασκαλία που λέει ότι μπορούν και πρέπει να βαφτίζονται τα νήπια θα ήταν ευκόλως εννοούμενο να πράξουμε για αυτά ότι έκανε και η Εκκλησία της οποίας είμαστε η συνέχεια.
Αυτό το βλέπουμε και όταν ο Παύλος θέτει στο ίδιο ύψος την περιτομή με το βάπτισμα.
Ας δούμε εκτός από την περιτομή και άλλη αντιστοιχία από την Παλαιά.
Ο Ισραήλ καθώς έφευγε από την αιχμαλωσία του Φαραώ οδηγείτε μέσω της Ερυθράς.
Καὶ πάντες εἰς τὸν Μωϋσῆν ἐβαπτίσαντο ἐν τῇ νεφέλῃ καὶ ἐν τῇ θαλάσσῃ.
Η διάβαση της Ερυθράς είναι και αυτή τύπος του βαπτίσματος. Όπως η περιπλάνηση στην έρημο είναι τύπος της ζωής του Χριστιανού, η νεφέλη είναι το Άγιο Πνεύμα που οδηγεί, το μάνα η Θεία Κοινωνία και λοιπά.
Στην Ερυθρά το βάπτισμα το έλαβαν όλοι ανεξαρτήτως και νήπια και μεγάλοι. 
Τότε όπως είναι γνωστό δεν υπήρχε η διώρυγα του Σουέζ, μπορούσαν να πάνε από ξηρά, ο Κύριος όμως τους οδηγεί από εκεί ώστε να λάβουν το βάπτισμα όλοι, άρα με τον τύπο καταλαβαίνουμε ότι το βάπτισμα το λαμβάνουν όλες οι ηλικίες.
Ας δούμε και έτερη αντιστοιχία από την Παλαιά.
ὅτι σὺ εἶ ὁ ἐκσπάσας με ἐκ γαστρός, ἡ ἐλπίς μου ἀπὸ μαστῶν τῆς μητρός μου· ἐπὶ σὲ ἐπεῤῥίφην ἐκ μήτρας, ἀπὸ γαστρὸς μητρός μου Θεός μου εἶ σύ· Ψαλμός 21 στίχοι 10-11.
Εσύ Κύριε είσαι αυτός που με απόσπασες από την κοιλιά της μάνας μου, εσύ είσαι η ελπίδα μου από όταν θήλαζα, και όταν ήμουν έμβρυο στην κοιλιά της μητέρας μου σε εσένα είχα πίστη, από την κοιλία της μητέρας μου εσύ είσαι ο Θεός και σωτήρας μου.
Στον Ψαλμό 15 λέγει προωρώμην τὸν Κύριον ἐνώπιόν μου διαπαντός, ὅτι ἐκ δεξιῶν μού ἐστιν, ἵνα μὴ σαλευθῶ διὰ τοῦτο ηὐφράνθη ἡ καρδία μου, καὶ ἠγαλλιάσατο ἡ γλῶσσά μου, ἔτι δὲ καὶ ἡ σάρξ μου κατασκηνώσει ἐπ᾿ ἐλπίδι, ὅτι οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου εἰς ᾅδην, οὐδὲ δώσεις τὸν ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν.
Δηλαδή ο Μεσσίας, σαν άνθρωπος, αισθάνεται ότι δίπλα του βρίσκετε ο Κύριος όταν απειλείτε από τους εχθρούς του να εξοντωθεί, δεν παύει να έχει χαρά και ελπίδα.
Ο Κύριος που βρίσκετε εκ δεξιών του δεν θα τον αφήσει στον Άδη και στον τάφο, αλλά θα του δείξει οδούς ζωής, δηλαδή θα τον αναστήσει. Ο Κύριος που στέκεται εκ δεξιών στον Ψαλμό 15 στέκεται όπως λέγει ο Ψαλμός 21, δηλαδή από έμβρυο, βρέφος, νήπιο.
Αυτό ισχύει στον Κύριο ως άνθρωπο, αλλά και σε όλους μας.  
ἐπὶ σὲ ἐπεῤῥίφην ἐκ μήτρας, ἀπὸ γαστρὸς μητρός μου Θεός μου εἶ σύ, από την μήτρα της μητέρας μου σε εσένα Κύριε είχα την πίστη μου, από την κοιλιά της μάνας μου είσαι Θεός και σωτήρας μου.
Πως λοιπόν οι αιρετικοί λένε ότι τα νήπια δεν μπορούν να βαπτίζονται;
Και μια παρένθεση, ο Ψαλμός 21 στον στίχο 1 λέγει Ὁ Θεὸς, ὁ Θεός μου, πρόσχες μοι ἵνα τί ἐγκατέλιπές με; αυτό μεταφράζεται στα Εβραϊκά, Ἠλὶ ἠλὶ, λιμᾶ σαβαχθανί είναι τα λόγια του Κυρίου επάνω στον Σταυρό. Στον ίδιο Ψαλμό ο στίχος 19 λέγει, διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς καὶ ἐπὶ τὸν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον γεγονός που έγινε στην Σταύρωση.

Όπως είναι γνωστό o Κύριος βαφτίστηκε 30 ετών. Αυτό δεν σημαίνει ότι βάζει κάποιο όριο ηλικίας 30 ετών ή ηλικίας κατανόησης, αλλά σημαίνει ότι όλοι έχουν ανάγκη βαπτίσματος διότι ο Ιησούς ήταν αναμάρτητος και δεν είχε ανάγκη βαφτίσεως. Σε οποιαδήποτε ηλικία βαφτιζόταν, θα βαφτιζόταν ως αναμάρτητος. Τα νήπια φυσικά δεν είναι υπεράνω Κυρίου και αναμάρτητα και ενώ λαμβάνουν πολλές δωρεές με το βάπτισμα δεν δεσμεύονται σε τίποτα και μπορούν να απορρίψουν.
Οι αιρετικοί μιλάνε για ελευθερία λες και μαθητεύουν σε όλες τις θρησκείες τα παιδιά τους και μετά τα αφήνουν να αποφασίσουν ή λες και το νήπιο δεσμεύεται σε κάτι από το βάπτισμα. Ο Ισμαήλ που περιετμήθει μικρός με εντολή Κυρίου δεν δεσμεύτηκε σε τίποτα και αργότερα απέρριψε.
Ούτε ο Πελαγιανιστής Ιουλιανός δεσμεύτηκε σε οτιδήποτε, και ενώ ο βαφτισμένος τρέχει τα μικρά του να βαφτιστούν και να λάβουν την χάρη που σώζει από το σκότος και μεταφέρει στο βασίλειο του Κυρίου, sicut tecum cucurrit pater sanctus nesciens eidem gratiae quam esses futurus ingratus, έτσι και ο αγιασμένος πατέρας σου Ιουλιανέ έτρεξε και έκανε με εσένα, χωρίς να γνωρίζει το πόσο αχάριστος θα φαινόσουν. Κατά Ιουλιανού, Contra Julianum, lib6cap7.  Εδώ ομιλεί ο Αυγουστίνος προς τον Πελαγιανιστή Ιουλιανό Αικλάνων.
Έτσι και το νήπιο που βαφτίστηκε και έλαβε τις δωρεές μπορεί, αλίμονο, να απορρίψει αργότερα τον Κύριο όπως έκανε ο Ισμαήλ, ο Ιουλιανός, όπως έκαναν οι δυστυχείς αδελφοί μας που ξεγελάστηκαν και έγιναν οπαδοί των μ. τ Ιεχωβά, των Πεντηκοστιανών, των Ευαγγελικών και των λοιπών αιρετικών.
Ο Αυγουστίνος ήταν γνωστός με την οικογένεια του Ιουλιανού, ο πατέρας του Ιουλιανού ήταν και αυτός Επίσκοπος, έτσι ο Ιουλιανός είχε βαπτιστεί νήπιο, αντιθέτως ο Αυγουστίνος που ο πατέρας του ήταν Εθνικός βαπτίστηκε μεγάλος σε ηλικία.

Στις Πράξεις κεφάλαιο 2 στίχοι 38-39 βλέπουμε τον απόστολο Πέτρο να λέγει μετανοήσατε, καὶ βαπτισθήτω ἕκαστος ὑμῶν ἐπὶ τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, καὶ λήψεσθε τὴν δωρεὰν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὑμῖν γάρ ἐστιν ἡ ἐπαγγελία καὶ τοῖς τέκνοις ὑμῶν καὶ πᾶσι τοῖς εἰς μακράν, ὅσους ἂν προσκαλέσηται Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν.
Η υπόσχεση περί των δωρεών του Άγιου Πνεύματος είναι για εσάς και για τα παιδιά σας και για όλους που βρίσκονται μακριά από τον Θεό.
Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι για τα παιδιά σας όταν μεγαλώσουν όπως δεν σήμαινε ότι θα περιτμηθουν όταν θα μεγαλώσουν οι του σπέρματος Αβραάμ, διότι εδώ έχουμε το κάλεσμα της Καινής και την ομοιότητα καλέσματος Παλαιάς και Καινής.
Ένα κάλεσμα που απευθύνεται σε οικογένειες και είναι το ίδιο όπως αυτό που βλέπουμε στο κάλεσμα της Παλαιάς, στο Γένεσις 17,7  καὶ στήσω τὴν διαθήκην μου ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου μετά σέ, εἰς τὰς γενεὰς αὐτῶν, εἰς διαθήκην αἰώνιον, εἶναί σου Θεὸς καὶ τοῦ σπέρματός σου μετὰ σέ.
Με αυτό βλέπουμε την ομοιότητα που μας δηλώνει ότι όπως στην περιτομή έτσι και τώρα θα έχουμε βαπτιζόμενους και ενήλικες και παιδιά και βρέφη.
Αἱ γυναῖκες ὑμῶν καὶ τὰ ἔκγονα ὑμῶν καὶ ὁ προσήλυτος ὁ ἐν μέσῳ τῆς παρεμβολῆς ὑμῶν, ἀπὸ ξυλοκόπου ὑμῶν καὶ ἕως ὑδροφόρου ὑμῶν, παρελθεῖν ἐν τῇ διαθήκῃ Κυρίου τοῦ Θεοῦ ὑμῶν καὶ ἐν ταῖς ἀραῖς αὐτοῦ, ὅσα Κύριος ὁ Θεός σου διατίθεται πρὸς σὲ σήμερον Δευτ. 29,10. Δηλαδή, οι γυναίκες σας, τα παιδιά σας, οι ξένοι οι οποίοι βρίσκονται στο στρατόπεδο σας, όλοι μέχρι των ξυλοκόπων και αυτών που φέρνουν νερό, έχετε παρουσιαστεί για να περιληφθείτε στην διαθήκη Κυρίου του Θεού σας και στις τιμωρίες στην περίπτωση κατά την οποία θα παραβείτε όσα Κύριος ο Θεός σας διατάσσει προς εσάς σήμερα.
Εάν παρατηρήσουμε τις βαφτίσεις στην Γραφή θα δούμε ότι αυτή αναφέρει και βαφτίσεις οικογενειών που κάποιες από αυτές θα είχαν και βρέφη.
Η αναφορά σε βάφτιση οίκου μας λέγει σχεδόν ξεκάθαρα για νηπιοβαπτισμό.
Οι βαφτίσεις των οικογενειών Λυδίας, Στεφανά, δεσμοφύλακα, Κορνηλίου, δεν φαίνονται να αναφέρονται επειδή ήταν κάτι το έκτακτο ή μια εξαίρεση. Έτσι αυτό μας δίδει σχεδόν την βεβαιότητα, ότι ανάμεσα στους βαπτιζόμενους ήταν και παιδιά και νήπια αφού θα έπρεπε για να αποκλειστεί το ενδεχόμενο της σκέψεως ότι ο νηπιοβαπτισμός μπορεί να συνέβαινε ως Χριστιανική πρακτική να γίνουν δυο τινά.
Πρώτον άμεσα να αναφέρεται ρητώς μαζί με την βάπτιση οίκου και η εντολή ότι απαγορεύεται ο νηπιοβαπτισμός και ότι σε αυτούς τους οίκους τα παιδιά δεν βαπτίσθηκαν, είτε να αναφέρεται ότι οι οίκοι δεν είχαν παιδιά.
Όπως είδαμε όμως δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, ούτε αυτές οι βαπτίσεις αναφέρονται με τρόπο που τις κάνει κάποια εξαίρεση ή ένα έκτακτο γεγονός.
Το δεύτερον είναι το εξής, σε περίπτωση που απαγορευόταν ο νηπιοβαπτισμός δεν έπρεπε να αναφερθεί ο όρος οίκος υπό την μορφή "βάπτιση οίκου", "βάπτισα τον οίκο" ή παρόμοια. Ο όρος οίκος που χρησιμοποιούν οι συγγραφείς της Γραφής έχει κυρίως την έννοια που δηλώνει οικογένεια υπό την μορφή πατέρας μητέρα και παιδιά. Δεν είναι κατάλληλος να χρησιμοποιηθεί εάν υπήρχε εντολή απαγόρευσης νηπίων ή το λιγότερο θα έπρεπε να σημειωθεί καθαρά ότι δεν υπήρχαν παιδιά σε αυτόν τον οίκο.

Λέτε με την αξιοπρόσεκτη σοφία σας παράδοξα πράγματα, ότι τα νήπια βαπτίζονται στο μυστήριο του Σωτήρoς, αλλά κανένα δεν σώζεται, λέτε ότι εξιλεώνονται αλλά ότι δεν δικαιώνονται, ότι λούζονται αλλά ότι δεν πλύθηκαν από αμαρτίες, ότι έχουν εξορκιστεί αλλά δεν έχουν ελευθερωθεί από την δύναμη του Διαβόλου. Μπορείτε να προσθέστε και το εξής ταιριαστό, ότι το αίμα του Κυρίου χύθηκε και για αυτά προς άφεση αμαρτιών, αλλά αυτά δεν καθαρίστηκαν από καμία αμαρτία.
Παράξενα πράγματα λέτε, νέα πράγματα λέτε, λάθος πράγματα λέτε. Ως παράξενα μας αφήνουν άφωνους, ως νέα δεν τα δεχόμαστε, ως λαθεμένα τα απορρίπτουμε.
Contra Julianum, lib3cap3. Ο Αυγουστίνος στο Κατά Ιουλιανού.
Οι Πελαγιανιστές δεν αρνούνταν τον νηπιοβαπτισμό, ο ίδιος ο Ιουλιανός όπως είδαμε είχε βαφτιστεί νήπιο. Ο δε εκ Βρετανίας Πελάγιος είχε ταξιδέψει σε πολλά μέρη, οπωσδήποτε εάν είχε δει κάποια Εκκλησία να έχει διαφορετική πρακτική θα την ανέφερε προς υπεράσπισή του διοτι θα του έδιδε μέγιστη βοήθεια.
Αλλά και ο Κελέστιος μαθητής του Πελαγίου παραδεχόταν ότι τα νήπια πρέπει να βαπτίζονται σύμφωνα με την πρακτική της Εκκλησίας.
Με όπλο και τον νηπιοβαπτισμό ως Αποστολική πρακτική και εξ αρχής της Εκκλησίας παραδεδομένο οι σύγχρονοι τους πιστοί, όπως ο Ιερώνυμος και ο Αυγουστίνος, πίεσαν ασφυκτικά τις αιρετικές διδασκαλίες τους.
Ο Πελάγιος αφού αρχικώς προσπάθησε με παράλογες εξηγήσεις να ξεφύγει, τελικώς βρέθηκε σε δυσκολότατη θέση και εξαιτίας του νηπιοβαπτισμού.
Έστειλε μια επιστολή στον πάπα Ιννοκέντιο Α', πέθανε προτού την παραλάβει δόθηκε στον πάπα Ζώσιμο, στην οποία γράφει: ......υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι που προσπαθούν να με διαβάλουν λέγοντας ότι αρνούμαι στα νήπια το μυστήριο του βαπτίσματος και ότι μιλάω για δυνατότητα του ανθρώπου να εισέλθει στην ουράνιο βασιλεία ανεξαρτήτως από την σωτηρία που προσφέρει ο Κύριος.......
.......δεν έχω ακούσει ούτε καν από ασεβή αιρετικό να το λέει αυτό για τα νήπια. Ποιος είναι τόσο ανενημέρωτος επάνω στα μαθήματα που μας διδάσκει το Ευαγγέλιο ώστε όχι να κάνει μια τέτοια δήλωση αλλά ώστε ακόμη και να το αφήσει να μπει στην σκέψη του; Ποιος είναι τόσο ασεβής ώστε να αποκλείσει τα νήπια από την Ουράνιο Βασιλεία με το να τους απαγορεύσει να βαπτιστούν και να αναγεννηθούν εν Χριστώ;.....
Αφού σημειώνει ότι ο Χριστός ξεκάθαρα είπε: ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ο Πελάγιος συνεχίζει λέγοντας: ποιος είναι τόσο ασεβής ώστε να αρνηθεί την κοινή λύτρωση του γένους των ανθρώπων σε ένα νήπιο οποιασδήποτε ηλικίας; Μπορεί κανείς να αρνηθεί την δεύτερη γέννηση σε μια αιώνια και σίγουρη ζωή σε εκείνον που γεννήθηκε σε αυτήν την αβέβαιη;


Ποιος είναι τόσο ανενημέρωτος επάνω στα μαθήματα που μας διδάσκει το Ευαγγέλιο;
Ποιος άραγε είναι τόσο ασεβής; 
Αν περίμενε ο Πελάγιος, θα άκουγε ποιος τον ξεπέρασε σε αίρεση. Μέχρι τότε μας λέει ότι, 
"δεν είχε ακούσει ούτε καν από ασεβή αιρετικό" να απαγορεύει τον νηπιοβαπτισμό !!
Όπως εάν περίμενε ο Αυγουστίνος θα άκουγε αυτό που δεν είχε ακούσει.
Όπως εάν περίμενε ο Κυπριανός που δεν έφερε κάτι νέο, θα άκουγε το νέο.
Οι "Αποστολικοί" αιρετικοί όμως δεν θα διστάσουν ακόμη και σε αυτούς να πλασάρουν τις διδασκαλίες τους ως παλαιές και...... Αποστολικές !  
> Ο Πελάγιος < αν και είχε ταξιδέψει όχι μόνο δεν ανέφερε προς υποστήριξη του κάποια Εκκλησία που δεν βάπτιζε νήπια, βλέπετε δεν υπήρχαν οι διάφοροι σημερινοί αιρετικοί για να του δώσουν υποστήριξη, όχι μόνο οι επίσκοποι οπαδοί του είχαν βαπτιστεί νήπια, ο Ιουλιανός που είδαμε ήταν η καλύτερη πένα του Πελαγιανισμού, αλλά αρνείται εντονότατα διότι καταλαβαίνει ότι εάν φανεί πως μιλάει αυτός κατά του κύρους του νηπιοβαπτισμού έστω και εις στο ελάχιστο, αυτό προστιθέμενο στην υπόλοιπη διδασκαλία του θα μετατρέψει την όλη αιρετική θεωρία του σε μια τόσο εξωφρενική και εντελώς καινοφανή κακοδιδασκαλία για τα αυτιά των τότε Χριστιανών, ώστε θα καταδικαστεί άμεσα από όλους, ενώ ταυτόχρονα θα έχει αφαιρέσει οποιοδήποτε κύρος από τον ίδιο και άρα η δυνατότητα διάδοσης της αίρεσης του θα μειωθεί στο ελάχιστο.
Έτσι ο Πελάγιος έστειλε μια επιστολή στον Ιννοκέντιο και μπορεί να φαίνεται σε αυτήν ότι αποδέχεται την ορθή πίστη αλλά αυτά που έγραψε είναι αμφίσημα και ένα τέχνασμα ώστε να καλύψει την αίρεση του.
Ο ίδιος πατήρ η ίδια τακτική.
Άραγε και σήμερα κάποιοι αιρετικοί δεν μοιράζουν σε φυλλάδια το "Πιστεύω" ή λένε ότι το δέχονται και έτσι προσπαθούν να παραπλανήσουν; 
Σαν την πορεία τους να φύγουν από μια αίρεση για να ιδρύσουν άλλη αίρεση, όμοια είναι και η πορεία της διδασκαλίας των αιρετικών, είναι αίρεση της αιρέσεως, Αποστατική Διαδοχή, πορεία μακριά του Θεού, ίδιος πατήρ, ίδια τακτική, ίδια αρχή (εξουσία και αξία), ίδιο τέλος.
Πορεία μακριά του Θεού που έχει ήδη ξεκινήσει και δεν θα τελειώσει ποτέ, ούτε και στην άλλη ζωή. Συνεχιζόμενη όλο και οδηγεί μακρύτερα από Αυτόν. Πορεύεσθε ήδη και επ' άπειρον πορεύεσθε.
Πορεύεσθε ἀπ' ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ.

Και ενώ λοιπόν οι σημερινοί αιρετικοί λένε κατά του νηπιοβαπτισμού, ο ίδιος ο Πελάγιος, όπως και ο Τερτυλλιανός προ αυτών, δεν μπορούσαν να μιλήσουν κατά, με το ισχυρό επιχείρημα της μη Αποστολικώς παραδεδομένης πρακτικής.
Αυτό θα έκανε τον Τερτυλλιανό να μπορέσει να πείσει για την αναβολή που πρότεινε αλλά ειδικά τον Πελάγιο θα τον έβγαζε από την δυσκολότατη θέση που είχε έρθει.
Έτσι αφού αναγκάζονταν εκ των πραγμάτων να παραδεχτούν την Αποστολικότητα, οι Πελαγιανιστές εφηύραν διάφορες θεωρίες και παράλογες εξηγήσεις για τον νηπιοβαπτισμό, ως εκ τούτου όπως είδαμε δέχονται σκληρή κριτική από τον Αυγουστίνο.
Όλες οι μαρτυρίες των πρώτων Χριστιανών μας λένε ότι ο νηπιοβαπτισμός είναι αποστολική παράδοση.
Στα γραφόμενα των συγγραφέων δεν φαίνεται πουθενά να ήταν μια μεταγενέστερη εφεύρεση και νεοτερισμός, αλλά ότι ακολουθούσε την παράδοση της περιτομής όπου ο μεν προσήλυτος μάθαινε την πίστη και περιετέμνετω, το δε νεογέννητο που γεννιόταν από πιστούς γονείς περιετέμνετω βρέφος. Ήταν δε αυτή πρακτική των Αποστόλων που παραδόθηκε στους πρώτους Χριστιανούς.
Οι αιρετικοί διδάσκαλοι φέρνουν διάφορα κομμάτια από τα συγγράμματα τα οποία δείχνουν τι έκαναν οι ενήλικες πιστοί ώστε με αυτά να παραπλανήσουν και λένε ότι αφού αυτά δεν μπορεί να τα κάνει παιδί άρα παιδιά δεν βαπτίζονταν.
Ομοιάζει το πράγμα με το εξής, ένας φέρνει σε κάποιον τα βιβλία του Πανεπιστημίου και με αυτά ανά χείρας του λέει ότι επειδή δεν μπορεί να τα καταλάβει ένα παιδάκι στην εκπαίδευση παίρνουν μέρος μόνο ενήλικες.
Εμείς δεν εξετάζουμε εάν και πώς βαπτίζονταν οι ενήλικες αλλά το εάν βαπτίζονταν τα νήπια.
Αλλά ας δούμε αναλυτικότερα το τι έλεγαν οι πρώτοι συγγραφείς, έως περίπου το 450 μΧ, σχετικά με τον νηπιοβαπτισμό, την σχέση περιτομής και βαπτίσματος και περί προπατορικού αμαρτήματος, ώστε να καταισχυνθούν οι θέσεις των αιρετικών.


Ο Ερμάς στο έργο του Ποιμήν, αυτό αποτελείται από μια σειρά αποκαλύψεων που έκαναν στο συγγραφέα δύο ουράνια όντα.
Σε κάποιο σημείο διαβάζουμε: Νῦν οὖν κύριε, περὶ τῶν ὀρέων μοι δήλωσον· διατί ἄλλαι καὶ ἄλλαι εἰσὶν αἱ ἰδέαι και ποικίλαι; Ἄκουε, φησί· τὰ ὄρη ταῦτα τὰ δώδεκα φυλαί εἰσιν αἱ κατοικοῦσαι ὅλον τὸν κόσμον ἐκηρύχθη οὖν εἰς ταύτας ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ διὰ τῶν ἀποστόλων. Διατί δὲ ποικίλα καὶ ἄλλη καὶ ἄλλη ἰδέα ἐστὶ τὰ ὄρη, δήλωσόν μοι, κύριε. Ἄκουε, φησίν· αἱ δώδεκα φυλαὶ αὗται αἱ κατοικοῦσαι ὅλον τὸν κόσμον δώδεκα ἔθνη εἰσί· ποικίλα δέ εἰσι τῇ φρονήσει καὶ τῷ νοΐ· οἷα οὖν εἶδες τὰ ὄρη ποικίλα, τοιαῦταί εἰσι καὶ τούτων αἱ ποικιλίαι τοῦ νοὸς τῶν ἐθνῶν καὶ ἡ φρόνησις. δηλώσω δέ σοι καὶ ἑνὸς ἑκάστο τὴν πρᾶξιν. Πρῶτον, φημί, κύριε, τοῦτο δήλωσον, διατί οὕτω ποικίλα ὄντα τὰ ὄρη, εἰς τὴν οἰκοδομὴν ὅταν ἐτέθησαν οἱ λίθοι αὐτῶν, μιᾷ χρόᾳ ἐγένοντο λαμπροί, ὡς καὶ οἱ ἐκ τοῦ βυθοῦ ἀναβεβηκότες λίθοι; Ὅτι, φησί, πάντα τὰ ἔθνη τὰ ὑπὸ τὸν οὐρανὸν κατοικούντα, ἀκούσαντα καὶ πιστευσαντα ἐπὶ τῷ ὀνόματι ἐκλήθησαν τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ, λαβόντες οὐν τὴν σφραγῖδα μίαν φρόνησιν ἔσχον καὶ ἕνα νοῦν, καὶ μία πίστις αὐτῶν ἐγένετο καὶ μία ἀγάπη, καὶ τὰ πνεύματα τῶν παρθένων μετὰ τοῦ ὀνόματος ἐφόρεσαν· διὰ τοῦτο ἡ οἰκοδομὴ τοῦ πύργου μιᾷ χροᾳ ἐγένετο λαμπρὰ ὡς ὁ ἥλιος.
Εδώ βλέπουμε ότι το όραμα αναφέρει όλα τα έθνη, όλοι οι άνθρωποι δηλαδή που κάθονται επί των ορέων έχουν λάβει την σφραγίδα, το βάπτισμα, άρα το έλαβαν και τα νήπια που κάθονται στα δώδεκα όρη, και για αυτό έγιναν όλοι λαμπροί, μιᾷ χρόᾳ ἐγένοντο λαμπροί, και είχαν μια φρόνηση.
Το έλαβαν τα νήπια και για τον παρακάτω λόγο.
Διότι αλλού λέγει: Ἔτι μοι, φημί, κύριε, δήλωσον. Τί, φησίν, ἐπιζητεῖς; Διατί, φημί, κύριε, οἱ λίθοι ἐκ τοῦ πύργου ἐτέθησαν, πεφορηκότες τὰ πνεύματα ταῦτα; Ἀνάγκην, φησίν, εἶχον δι’ ὕδατος ἀναβῆναι, ἵνα ζωοποιηθῶσιν· οὐκ ἠδύνατο γὰρ ἄλλως εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ, εἰ μὴ τὴν νέκρωσιν ἀπέθεντο τῆς ζωῆς αὐτῶν τῆς προτέρας ἔλαβον οὖν καὶ οὗτοι οἱ κεκοιμημένοι τὴν σφραγῖδα τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ καὶ εἰσῆλθον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ· πρὶν γάρ, φησί, φορέσαι τὸν ἄνθρωπον τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ, νεκρός ἐστιν· ὅταν δὲ λάβῃ τὴν σφραγῖδα, ἀποτίθεται τὴν νέκρωσιν καὶ ἀναλαμβάνει τὴν ζωήν ἡ σφραγὶς οὖν τὸ ὕδωρ ἐστίν.
Εδώ αναφέρει την σφραγίδα του Υιού του Θεού, δηλαδή το βάπτισμα, και μας λέει ότι οὐκ ἠδύνατο γὰρ ἄλλως εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ, γιατί όπως εξηγεί ο άνθρωπος χωρίς αυτό είναι νεκρός και μόλις βαπτιστεί ζει.
Είναι από τα λόγια του Ιησού ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.
Σε επόμενο κεφάλαιο διαβάζουμε, Ἐκ δὲ τοῦ ὄρους τοῦ δωδεκάτου τοῦ λευκοῦ οἱ πιστεύσαντες τοιοῦτοί εἰσιν· ὡς νήπια βρέφη εἰσίν, οἷς οὐδεμία κακία ἀναβαίνει ἐπὶ τὴν καρδίαν οὐδὲ ἔγνωσαν, τί ἐστι πονηρία, ἀλλὰ πάντοτε ἐν νηπιότητι διέμειναν οἱ τοιοῦτοι οὖν ἀδιστάκτως κατοικήσουσιν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ θεοῦ, ὅτι ἐν οὐδενὶ πράγματι ἐμίαναν τὰς ἐντολὰς τοῦ θεοῦ, ἀλλὰ μετὰ νηπιότητος διέμειναν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτῶν ἐν τῇ αὑτῇ φρονήσει ὅσοι οὖν διαμενεῖτε, φησί, καὶ ἔσεσθε ὡς τὰ βρέφη, κακίαν μὴ ἔχοντες, πάντων τῶν προειρημένων ἐνδοξότεροι ἔσεσθε. πάντα γὰρ τὰ βρέφη αὐτῷ / πάντα γὰρ τὰ βρέφη ἔνδοξά ἐστι παρὰ τῷ θεῷ καὶ πρῶτα παρ΄ αὐτῷ.
Τα βρέφη είναι αυτώ, δηλαδή του Θεού ή ένδοξα παρά των Θεώ, αλλά έχουν την ανάγκη βαπτίσματος. 
Διότι όλοι οι επί των ορέων ήταν βαπτισμένοι. 
Διότι ο άνθρωπος είναι νεκρός χωρίς βάπτισμα, "νεκρός ἐστιν·" και νεκρός δεν μπορεί να εισέλθει στην Βασιλεία, μόλις βαπτιστεί τότε ζει, "πρὶν γάρ, φησί, φορέσαι τὸν ἄνθρωπον τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ, νεκρός ἐστιν· ὅταν δὲ λάβῃ τὴν σφραγῖδα, ἀποτίθεται τὴν νέκρωσιν καὶ ἀναλαμβάνει τὴν ζωήν. ἡ σφραγὶς οὖν τὸ ὕδωρ ἐστίν" δηλαδή, πριν φέρει ο άνθρωπος το όνομα του Υιού του Θεού είναι νεκρός, αλλά όταν λάβει την σφραγίδα απεκδύεται τον θάνατο και ενδύεται την ζωή.
Διότι ο αψευδής Κύριος λέγει, ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ή όπως το μεταφέρει ο Ερμάς, οὐκ ἠδύνατο γὰρ ἄλλως εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ.


Ο Ιουστίνος ο μάρτυς (100-165μΧ) ήταν ένας από τους πρώτους Χριστιανούς απολογητές, έγινε Χριστιανός στην Έφεσο και αργότερα πήγε στην Ρώμη. Μαρτύρησε κατά τον διωγμό του Μάρκου Αυρηλίου.
Στον Διάλογο προς Τρύφωνα σημειώνει:  καὶ οὐχ ὡς ἐνδεᾶ αὐτὸν τοῦ βαπτισθῆναι ἢ τοῦ ἐπελθόντος ἐν εἴδει περιστερᾶς πνεύματος οἴδαμεν αὐτὸν ἐληλυθέναι ἐπὶ τὸν ποταμόν, ὥσπερ οὐδὲ τὸ γεννηθῆναι αὐτὸν καὶ σταυρωθῆναι ὡς ἐνδεὴς τούτων ὑπέμεινεν, ἀλλ' ὑπὲρ τοῦ γένους τοῦ τῶν ἀνθρώπων, ὃ ἀπὸ τοῦ Ἀδὰμ ὑπὸ θάνατον καὶ πλάνην τὴν τοῦ ὄφεως ἐπεπτώκει, παρὰ τὴν ἰδίαν αἰτίαν ἑκάστου αὐτῶν πονηρευσαμένου.
Εδώ βλέπουμε ξανά την διδασκαλία περί προπατορικού αμαρτήματος.
Ευκόλως εννοούμενο είναι ότι όταν μιλεί για γένος των ανθρώπων που έχει πέσει και υπόκειται στον θάνατο από την πλάνη του όφεως στον Αδάμ, ομιλεί περί προπατορικού αμαρτήματος, του οποίου ενεργούν οι συνέπειες σε όλη την ανθρωπότητα από Αδάμ και που όπως λέγει είναι παρὰ τὴν ἰδίαν αἰτίαν ἑκάστου, το παρά έχει την έννοια παρεκτός, διάφορο, εκτός αυτού. Είναι το ίδιο όταν λέει ο Ιουστίνος στο ίδιο έργο του για τον πειρασμό του Χριστού ότι: ἐλέγξας ὅτι πονηρός ἐστι, παρὰ τὴν γραφὴν ἀξιῶν προσκυνεῖσθαι ὡς θεός ή αλλού καὶ μετὰ νόμου τοῦ ὑπ' αὐτοῦ κρίνεσθαι, ἐὰν παρὰ τὸν ὀρθὸν λόγον πράττωσι·
Και παρατηρεί για το βάπτισμα: Καὶ ἡμεῖς, οἱ διὰ τούτου προσχωρήσαντες τῷ θεῷ, οὐ ταύτην τὴν κατὰ σάρκα παρελάβομεν περιτομήν, ἀλλὰ πνευματικήν, ἣν Ἑνὼχ καὶ οἱ ὅμοιοι ἐφύλαξαν· ἡμεῖς δὲ διὰ τοῦ βαπτίσματος αὐτήν, ἐπειδὴ ἁμαρτωλοὶ ἐγεγόνειμεν, διὰ τὸ ἔλεος τὸ παρὰ τοῦ θεοῦ ἐλάβομεν, καὶ πᾶσιν ἐφετὸν ὁμοίως λαμβάνειν.
Εδώ είναι η πρωϊμότατη αναφορά του Ιουστίνου που έχει την ίδια ερμηνεία για το βάπτισμα όσο αφορά την σχέση του με την περιτομή που αναφέρουμε και οι Ορθόδοξοι ώστε να υποστηρίξουμε τις θέσεις μας και επιβεβαιώνει τον νηπιοβαπτισμό.
Βλέπουμε και στον Ιουστίνο ακριβώς το ίδιο σκεπτικό που αναφέρουμε και εμείς αλλά και που βλέπουμε στον απόστολο Παύλο όταν αυτός ομιλεί για περιτομή Χριστού.
Μας λέει ο Ιουστίνος ότι και τώρα παραλάβαμε περιτομή, κάτι που ήταν σχεδόν αποκλειστικά για νήπια, αυτή είναι πνευματική και είναι στην θέση της σαρκικής περιτομής, ότι εξ αιτίας της πτώσεως γίναμε αμαρτωλοί, και καταλήγει ο πατήρ, καὶ πᾶσιν ἐφετὸν ὁμοίως λαμβάνειν.
Το βάπτισμα το λαμβάνουν και τα νήπια μας λέει.
Διότι η σαρκική περιτομή γινόταν σχεδόν αποκλειστικά σε νήπια.
Διότι έχουμε όλο το γένος των ανθρώπων, νήπια και ενήλικες, να είναι λαβωμένο από την πτώση Αδάμ, ἐπειδὴ ἁμαρτωλοὶ ἐγεγόνειμεν, και αυτό είναι, παρὰ τὴν ἰδίαν αἰτίαν ἑκάστου.
Διότι η λέξη πᾶσιν σημαίνει όλοι, ενήλικες και νήπια, καὶ πᾶσιν ἐφετὸν ὁμοίως λαμβάνειν, και είναι δηλαδή αρεστό, επιθυμητό, να λάβουν όλοι το έλεος του Θεού, την πνευματική περιτομή και την απαλλαγή από την κατάσταση της πτώσεως.
Ξανά στην Πρώτη Απολογία του λέγει: και πολλοί τινές και πολλαι, εξηκοντούται και εβδομηκοντούται, οι εκ παιδων εμαθητεύσαν τω Χριστώ, άφθοροι διαμένουσι.
Ο Ιουστίνος εδώ γράφει μάλλον έχοντας ηλικία γύρω στα 70. Άρα πρέπει να έχει βαφτιστεί νήπιο και βλέπουμε την ίδια λέξη με το Ματθαίος 28:19 την λέξη μαθητεύσατε που έχει την ίδια ερμηνεία με την δική μας ότι δηλαδή οι μαθητές γίνονταν μέσω του βαπτίσματος και αργότερα προχωρούσαν και μάθαιναν τα περί της πίστεώς και τις εντολές και διδάσκονταν να τηρούν τα λόγια του Κυρίου.


Ο Ειρηναίος Λουγδούνου (120-202μΧ) ήταν επίσκοπος στο Λούγδουνο, είναι η σημερινή Λυών της Γαλλίας. Θεωρείται ένας από τους εκκλησιαστικούς πατέρες.
Αυτός περί του θέματος στο βιβλίο του Κατά Αιρέσεων, Adversus Haereses, λέγει, omnes enim venit per semetipsum salvare, omnes, inquam, qui per eum renascuntur in Deum, infantes, et parvulos, et pueros, et juvenes, et seniores. Lib2cap39
Εδώ ο Ειρηναίος λέγει αναγεννώνται εν Θεώ νήπια, μικρά παιδιά, νέοι, γέροντες. Αυτό που λέει στην προηγούμενη πρόταση πριν από αυτήν είναι, ο Χριστός πέρασε από όλες τις ηλικίες, βρέφος, παιδί, νεαρός, άντρας και αγίασε όλες τις ηλικίες γιατί ήλθε να σώσει όλους, όλους εννοώ όλους αυτούς που από Αυτόν αναγεννιούνται εν Θεώ (qui per eum renascuntur in Deum) νεογέννητα, νήπια, παιδιά, νέοι, γέροντες  (infantes, et parvulos, et pueros, et juvenes, et seniores).
Ο Ειρηναίος εδώ με το, renascuntur in Deum, αναγεννώνται εν Θεω, εννοεί το βάπτισμα. Το βάπτισμα δηλωνόταν και με την λέξη αναγέννηση, αυτό το βλέπουμε στους πρώτους Χριστιανούς συγγραφείς αλλά και ο ίδιος ο Ειρηναίος με την λέξη αναγέννηση δηλώνει το βάπτισμα.
Αναφέρει στο ίδιο βιβλίο: Εις εξάρνησιν του βαπτίσματος της εις Θεόν αναγεννήσεως και πάσης της πίστεως απόθεσιν, υποβέβληται το είδος τούτο υπό του Σατανά.
Δηλαδή, αυτοί οι αιρετικοί, έχουν σταλεί από τον Σατανά για να αρνηθούν το βάπτισμα την αναγέννηση εις Θεόν και για να καταστρέψουν όλη την πίστη. lib1cap21
Και αλλού σημειώνει: Και πάλι, όταν έδωσε εντολή στους μαθητές να αναγεννούν είπε σε αυτούς πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος" lib3cap17
Την άποψη ότι οι αιρετικοί είναι υπό του Σατάν και αντίχριστοι το βλέπουμε και σε άλλους συγγραφείς όπως ο Κυπριανός ή ο Ιερώνυμος.
Επαναλαμβάνουμε τα λόγια του Ειρηναίου: Εις εξάρνησιν του βαπτίσματος της εις Θεόν αναγεννήσεως και πάσης της πίστεως απόθεσιν, υποβέβληται το είδος τούτο υπό του Σατανά. Οι αιρετικοί μας λέει είναι σατανοκίνητοι, είναι πρόδρομοι του Αντιχρίστου και οι συγκεκριμένοι ήρθαν για να αρνηθούν το βάπτισμα το οποίο είναι η εις Θεον αναγέννηση.
Βλέπουμε καθαρά ότι ο Ειρηναίος ανάμεσα σε αυτούς που αναγεννώνται, δηλαδή βαπτίζονται, περιλαμβάνει και βρέφη.


Ο Κλήμης Αλεξανδρείας (150-215μΧ) μεγάλος εκκλησιαστικός Πατέρας και αποτελεσματικός πολέμιος του Γνωστικισμού. Υπήρξε δάσκαλος του Ωριγένη.
Στην επιστολή του Προς Κορίνθιους σημειώνει, ἔτι δὲ καὶ περὶ Ἰὼβ οὕτως γέγραπται· Ἰὼβ δὲ ἦν δίκαιος καὶ ἄμεμπτος, ἀληθινός, θεοσεβής, ἀπεχόμενος ἀπὸ παντὸς κακοῦ ἀλλ’ αὐτὸς ἑαυτοῦ κατηγορεῖ λέγων· Οὐδεὶς καθαρὸς ἀπὸ ῥύπου, οὐδ’ ἂν μιᾶς ἡμέρας ἡ ζωὴ αὐτοῦ.
Και αργότερα λέγει: ἀναλογισώμεθα οὖν, ἀδελφοί, ἐκ ποίας ὕλης ἐγενήθημεν, ποῖου τάφου καὶ σκότους ὁ πλάσας ἡμᾶς καὶ δημιουργήσας εἰσήγαγεν εἰς τὸν κόσμον, αὐτοῦ, προετοιμάσας τὰς εὐεργεσίας αὐτοῦ, πρὶν ἡμᾶς γεννηθῆναι. 
Εδώ λέει να αναλογιστούμε από ποιον τάφο και σκοτάδι μας έβγαλε ο πλάστης Χριστός  και μας πήγε στον δικό του κόσμο. Βλέπουμε εδώ πάλι το σκεπτικό του ότι κανείς δεν είναι απαλλαγμένος από τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος, ούτε και τα νήπια.
Στο έργο του Παιδαγωγός, δίδοντας οδηγίες στους Χριστιανούς για την ενδυμασία και τα διακοσμητικά που φορούσαν, τους λέγει για τα δαχτυλίδια τους, είχαν επάνω τις σφραγίδες του κάθε ενός και συμβουλεύει ότι δεν πρέπει να τα φορούν στο ίδιο δάκτυλο με τις γυναίκες, οι δε παραστάσεις που πρέπει να έχουν οι σφραγίδες τους είναι πρέπον να είναι Χριστιανικές παραστάσεις. Συμβουλεύει να είναι: περιστέρι ή ψάρι ή ένα καράβι ή μια άρπα όπως ο Πολυκράτης χρησιμοποιεί ή μια άγκυρα όπως ο Σέλευκος επέλεξε.
Και συνεχίζοντας λέγει και κάτι πολύ ενδιαφέρον. Αναφέρει, ώστε εάν από εσάς ψαρεύει κάποιος, να σκέφτεται τον απόστολο και τα μικρά παιδιά που έβγαιναν έξω από το νερό.
Τα λόγια του είναι, Αι δε σφραγίδες ημίν ἔστων (ας είναι) πελειάς, (περιστέρι) ἢ ἰχθύς, ἢ ναύς (πλοίο) ουρανοδρομούσα (που ταξιδεύει στους ουρανούς), ἢ λύρα μουσική, η κέχρηται (που χρησιμοποιεί ο) Πολυκράτης, ἢ άγκυρα ναυτική, ην Σέλευκος ενεχαράττετο (χάραζε/σκάλιζε) τη γλυφή (με τη σμίλη)  κἄν ἁλιεύων τις η, Αποστόλου μεμνήσεται, και των εξ ὕδατος ανασπωμένων παιδίων.
Παιδίον δεν είναι ο νεαρός αλλά το πολύ μικρό παιδάκι ή το νήπιο, καὶ προσέφεραν αὐτῷ παιδία, ο νεογέννητος Ιησούς παιδίον, καὶ ἐλθόντες εἰς τὴν οἰκίαν εἶδον τὸ παιδίον μετὰ Μαρίας τῆς μητρὸς αὐτοῦ. Ο Κλήμης λέγει να θυμούνται τον Απόστολο και τα πολύ μικρά παιδάκια ή νήπια που σήκωνε έξω από το νερό. Αυτό δηλώνει καθαρά την Αποστολική παράδοση αλλά και την ύπαρξη της πρακτικής του νηπιοβαπτισμού στην εποχή που ζούσε.


Ο Τερτυλλιανός (150-220μΧ) ήταν ένας πολυγραφότατος συγγραφέας. Αρχικώς Χριστιανός που υπερασπίστηκε την πίστη αλλά δυστυχώς αργότερα έγινε υποστηρικτής της αιρέσεως του Μοντανού, ενός ψευτοπροφήτη και εκστατικού, κάτι παρόμοιο με τους σημερινούς Πεντηκοστιανούς. Ο Μοντανός αντί για ψευτοπροφητείες με Αρπαγή και τέλος του κόσμου έλεγε ψευτοπροφητείες περί καθόδου της Νέας Ιερουσαλήμ και τέλος του κόσμου.
Για τον Τερτυλλιανό θα δούμε κάπως αναλυτικότερα την θέση του λόγω του ότι μερικοί αιρετικοί νομίζουν ότι τους προσφέρει υποστήριξη.
Αυτοί αναφέρουν ένα ερώτημα του: Quid festinat innocens aetas ad remissionem peccatorum? Γιατί η αθώα ηλικία τρέχει εις την άφεση των αμαρτιών ;
Όλη η πρόταση λέει, είναι αλήθεια ότι ο Κύριος είπε ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με. Ας έλθουν όταν μεγαλώσουν όταν μαθαίνουν, όταν καταλάβουν σε τι έρχονται, ας γίνουν Χριστιανοί όταν είναι σε θέση να καταλαβαίνουν τον Χριστό, γιατί η αθώα ηλικία τρέχει εις την άφεση των αμαρτιών ;
Από αυτό πληροφορούμαστε ότι ο νηπιοβαπτισμός στην εποχή του ήταν συνήθης πρακτική της Εκκλησίας. Τα λόγια του μας δείχνουν οτι η πρακτική ήταν να βαπτίζονται τα νήπια και οχι να μένουν αβάπτιστα και ο ίδιος έχει μια γνώμη, μια συμβουλή, αναβολής.
Έχει μια ιδέα δική του, περί αναβολής του βαπτίσματος όχι μόνο στα παιδιά αλλά και στους ενήλικες. Ειναι σημαντικό να ξέρουμε ότι η αναβολή που προτείνει στα παιδιά εντάσσεται σε ένα δικό του σκεπτικό περί γενικότερης αναβολής του βαπτίσματος από τους Χριστιανούς και δεν αφορά αποκλειστικά τα νήπια αλλά όλες τις ηλικίες.
Αυτό που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι πουθενά στα γραφόμενά του δεν αναφερει αυτόν ως νεοτερισμό, ούτε κάνει κάποια νύξη για μη Αποστολική πρακτική, ούτε τον θεωρεί άκυρο, ούτε συνιστά απαγόρευση του βαπτίσματος στα νήπια για δογματικούς λόγους.
Είναι πασιφανές ότι εφόσον ο ίδιος έχει συμβουλή αναβολής και εάν το φαινόμενο είχε αρχίσει τότε ή λίγο πριν, τα πρώτα επιχειρήματα του θα ήταν ο νεοτερισμός και η μη Αποστολικότητα του νηπιοβαπτισμού, δηλαδή επιχειρήματα όμοια με αυτά των αιρετικών.
Δυστυχώς για τους αιρετικούς ενώ αυτά τα επιχειρήματα παρουσιάζονται ως πρώτα από εκείνους, απουσιάζουν παντελώς από τον Τερτυλλιανό που φέρνουν ως σύμμαχο. Ισχυρότατα επιχειρήματα που θα έπειθαν για την αναβολή που προτείνει καθώς θα έκαναν τον νηπιοβαπτισμό αιρετική πρακτική απουσιάζουν παντελώς.
Επιπλέον δεν λέει πουθενά για άκυρο του νηπιοβαπτισμού, και παρατηρήστε ότι με τον τρόπο που προτείνει την αναβολή τον αποδέχεται ως έγκυρο.  
Η σκέψη του αυτή για αναβολή προφανώς εδράζεται, αφενός στο γεγονός της αφέσεως αμαρτιών και αναγεννήσεως που προσφέρει το βάπτισμα, και αφετέρου στην ιδέα, που εδώ υποβόσκει, ότι οι βαριές αμαρτίες δεν συγχωρούνται μετά το βάπτισμα.
Ο Τερτυλλιανός χωρίζει τις αμαρτίες σε τρεις κατηγορίες, η πρώτη κατηγορία αφορά βαριά αμαρτήματα. Αργότερα ως Μοντανιστής θα γράψει για αυτά τα αμαρτήματα ότι δεν μπορούν ή είναι σχεδόν αδύνατο να συγχωρηθούν. 
Ειδωλολατρία, βλασφημία, φόνος, μοιχεία, απάτη, ψευδορκία, παραφύση καταστάσεις.
Πολλοί ηλικιωμένοι Χριστιανοί που ζούσαν το 200μΧ θα είχαν προλάβει όταν ήταν νέοι να μιλήσουν με αυτόπτες των Αποστόλων. Ο Ιωάννης πέθανε στο τέλος της δεκαετίας του 90μΧ ίσως και αργότερα. Τι πιο λογικό να έλεγε στους Χριστιανούς ότι έφυγαν από την διδασκαλία των Αποστόλων;
Ο Τερτυλλιανός ήταν λάβρος εναντίων των αιρετικών, φτάνει να τους αποκαλεί αντιχρίστους. Τους αποκαλεί αντιχρίστους και γενικώς, δηλαδή ως αιρετικούς, αλλά και ειδικώς, αποκαλεί έτσι τον Μαρκίωνα sed quomodo funditus evertetur antichristus, τον αποκαλεί εκτός απο Αντίχριστο και αποστάτη επειδή αποστάτησε απο την διδασκαλία, και δεν θα παρέλειπε πότε να αναφέρει κάτι τόσο σοβαρό όπως ότι αυτό είναι μια μεγάλη παρέκκλιση από την διδασκαλία των Αποστόλων.
Hanc quoque nondum exemplariis suffectam fraude tunc fratris, τότε αδελφός, dehinc apostatati, μετά αποστάτης, ο Μαρκίωνας εννοεί.
Η ρητορική του όπως είναι φανερό και είναι ήπια αλλά και αποσκοπεί στην αλλαγή πρακτικής της Εκκλησίας και όχι κάποιων αιρετικών. 
Ο Τερτυλλιανός τον δέχεται ως έγκυρο και λέει για τα νήπια, σταματήστε την πρακτική, φέρτε τα για βάπτισμα όταν μεγαλώσουν γιατί μπορεί να πεθάνουν οι ανάδοχοι και τους λοιπούς παράδοξους λόγους που λέει.
Επειδή όμως ο νηπιοβαπτισμός ήταν πρακτική των Αποστόλων δεν μπορεί να επιχειρηματολογήσει και να υποστηρίξει την άποψή του έχοντας για όπλο την αλλαγή της διδαχής των Αποστόλων, όπως δεν μπορούσε αργότερα να το πει ο Πελάγιος, ο Κελέστιος, ο Ιουλιανός.
Προσθέστε και την πρωιμότατη αναφορά σε ανάδοχους ως κάτι σύνηθες, και αυτό μας δείχνει ότι ο νηπιοβαπτισμός είχε ιστορική συνέχεια από τους Αποστόλους και άρα ισχυρότατη βάση.
Έτσι δεν είναι καθόλου παράξενο το γεγονός ότι δεν είχε καμία επιρροή, ούτε κάποιος υιοθέτησε τα λεγόμενά του ώστε να δούμε κάποιο θέμα να εγείρεται ή να αλλάξει η πρακτική του βαπτίσματος των νηπίων, ούτε καν ο μαθητής του, ο Κυπριανός Καρθαγένης, δεν αποδέχθηκε την γνώμη του.
Για τα νήπια ένας λόγος αναβολής που αναφέρει έχει σχέση με τους αναδόχους ότι δηλαδή ο ανάδοχος ίσως πεθάνει και δεν μπορέσει να πραγματοποιήσει την υπόσχεση του να κάνει έναν νέο Χριστιανό.
Παρατηρούμε ότι αναφέρει αναδόχους για τους βαπτιζόμενους. 
itaque pro cuiusque personae condicione ac  dispositione, etiam aetate, cunctatio baptismi utilior est,(η αναβολή του βαπτίσματος ειναι πιο προτιμητέα) praecipue tamen circa parvulos. Quid enim necesse, (ποια ανάγκη υπάρχει) si non tam necesse est, (εάν αυτό δεν είναι απαραίτητο) sponsores (ανάδοχοι) etiam periculo ingeri, qui et ipsi per mortalitatem destituere promissiones suas possunt et proventu malae indolis falli?
Δηλαδή: άρα συνάγεται ότι η αναβολή του βαπτίσματος ειναι προτιμητέα ανάλογα με του κάθε ατόμου τον χαρακτήρα και την συμπεριφορά, ακόμη και την ηλικία και ειδικά όταν αφορά μικρά. Γιατί ποια ανάγκη υπάρχει για βάφτιση νηπίων, αν αυτό δεν είναι απαραίτητο, ακόμη και οι ανάδοχοι, να χαθούν, να θέσουν σε κίνδυνο την σωτηρία τους, επειδή ίσως πεθάνουν και έτσι δεν τηρήσουν τις υποσχέσεις τους και λοιπά
Φυσικά εννοεί λόγω θανάτου τους να μην τηρήσουν την υπόσχεση που έδωσαν να διδάξουν στον νέο Χριστιανό την πίστη.
Εδώ ταυτόχρονα με την αναφορά σε αναδόχους ως συνήθης πρακτική, παρατηρήστε ότι έχουμε και αποδοχή του νηπιοβαπτισμού ως έγκυρου. 
Για να ειναι κάτι πιο προτιμητέο πρέπει και το, υποτίθεται, μη προτιμητέο να έχει ισχύ. 
Αυτός ειναι ο λόγος ο οποίος οι ανάδοχοι εαν πεθάνουν, δήθεν θα χάσουν την σωτηρία τους. Το μυστήριο είναι έγκυρο, αυτοί πέθαναν και δεν δίδαξαν την πίστη όπως υποσχέθηκαν και χάθηκαν.
Για αυτό και ο Πελάγιος αν και ήταν χρονικά σχετικά κοντά με τον Τερτυλλιανό είπε ότι δεν είχε ακούσει από κανένα "ούτε καν από ασεβή αιρετικό" να απαγορεύει τον νηπιοβαπτισμό, αφού ο Τερτυλλιανός ούτε απαγορεύει τον νηπιοβαπτισμό, ούτε τον θεωρεί άκυρο.
Υποστηρίζει ο Τερτυλλιανός όπως είπαμε την αναβολή του βαπτίσματος όχι μόνο για τα νήπια αλλά για διάφορες ομάδες Χριστιανών όπως οι άγαμοι, που σύμφωνα με αυτόν, donec aut nubant aut continentiae corroborentur, που σημαίνει, πρέπει να βαφτίζονται όταν παντρευτούν ή όταν αποκτήσουν εγκράτεια, αυτό το λέει στην μεθεπόμενη πρόταση από τα νήπια.
Άξια προσοχής τα εξής.
Ενώ αναφέρει τα λόγια του Κυρίου "αφήστε τα παιδιά να έρθουν" συνεχίζει αμέσως λέγοντας "ας έλθουν όταν μεγαλώσουν". Οι απόστολοι όμως στο περιστατικό τα απέτρεπαν και όπως είπαμε και πριν, τώρα ο κατεξοχήν τρόπος που πάμε στον Χριστό είναι με τα μυστήρια. 
Εξάλλου ο ίδιος αναφέρει το Ιωαν. 3:5 και λέγει για το απαραίτητο του βαπτίσματος.
Έχει μεν ένα σκεπτικό αναβολής του βαπτίσματος για τα νήπια και για όλους αλλά από την άλλη λέγει, si non tam necesse est, δηλαδή, εάν αυτό δεν είναι απαραίτητο, απαραίτητο προφανώς από κίνδυνο θανάτου, τότε τα νήπια να βαφτίζονται.
Λέει, si qui pondus intellegant baptismi magis timebunt consecutionem quam dilationem, fides integra secura est de salute. Δηλαδή, εάν ήξερε κάποιος το βάρος του βαπτίσματος θα φοβόταν περισσότερο αυτό παρά την αναβολή του, μια άμεμπτη πίστη δεν έχει αμφιβολία για την σωτηρία.
Εδώ βλέπουμε καθαρά ότι δεν μιλάει κατά του νηπιοβαπτισμού, τα νήπια έπεσαν και αυτά θύμα της παράλογης αναβολής που προτείνει προς όλους.  
Με αυτό παραπάνω που είπε περί άμεμπτης πίστης δεν εννοεί ότι μόνη η πίστη σώζει, όσοι προσπαθούν να πουν οτι ο Τερτυλλιανός θεωρεί το βάπτισμα μη απαραίτητο και ότι δεν εξαρτάται η σωτηρία από αυτό, απλά αναμασούν αυτό που τους πλάσαρε ο κάθε Χριστοκάπηλος ψευδοδιδάσκαλος.
Το βάπτισμα είναι απαραίτητο κατά τον Τερτυλλιανό όπως σε λίγο θα δούμε, ίσως έχει και εδώ άλλη μια παράξενη ιδέα ότι έχοντας πίστη ο Θεός δεν θα σε αφήσει να πεθάνεις πριν βαπτιστείς.
Πότε άραγε όμως είναι κάποιος ασφαλής από την μια ή άλλη αμαρτία ώστε να βαπτιστεί ;
Εάν το βάπτισμα γινόταν όταν το παιδί ή ο ανάδοχος είχε συμβόλαιο με την ζωή ή ο άνδρας με την αγνότητα ή όταν όλοι οι κίνδυνοι εξαλείφονταν, τότε δεν θα γινόταν ποτέ. Ακολουθώντας τον Τερτυλλιανό θα υπάρχουν για διάφορους λόγους, περιπτώσεις χρόνιας αναβολής του βαπτίσματος. 
Όπως επι παραδείγματι από νήπιο, σε παιδί, σε έφηβο, σε έφηβο που έμαθε, σε άντρα, σε άντρα που παντρεύτηκε, σε άντρα που έχει αποκτήσει εγκράτεια και άρα ενδεχομένως ακόμη μεγαλύτερο σε ηλικία από αυτόν που παντρεύτηκε, σκεπτικό που θα φέρει τον Χριστιανό να βαπτιστεί αρκετές φορές μεγάλος σε ηλικία και άρα να έχει κίνδυνο απωλείας, αφού αφενός ο Τερτυλλιανός συμβουλεύει εάν είναι ανάγκη να βαφτίζονται τα νήπια και αφετέρου σε άλλο σημείο στο Περί Βαπτίσματος, κεφ 13, όταν αναφέρει το βάπτισμα ως ένδυμα της πίστεως λέγει: 
Nisi quis renatus fuerit ex aqua et spiritu sancto non introibit in regno caelorum obstrinxit fidem ad baptismi necessitatem.
Regno caelorum σημαίνει βασιλεία των ουρανών, λέγει εκ μνήμης το: nisi quis renatus fuerit ex aqua et Spiritu non potest introire in regnum Dei / ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, obstrinxit fidem, έδεσε την πίστη / έτσι η πίστη τέθηκε, ad baptismi necessitatem, υπό την αναγκαιότητα του βαπτίσματος.
Αφού λοιπόν η πίστη δεν αρκεί πια, και χωρις βάπτισμα ου δύναται τις εισελθείν εις την Βασιλεία των Ουρανών, δεν θα έπρεπε να ρωτάει, quid festinat innocens aetas ad remissionem peccatorum? γιατί η αθώα ηλικία προσέρχεται στην άφεση αμαρτιών; αλλά το ακριβώς αντίθετο, με οποιαδήποτε έννοια και αν εκληφθεί το "αθώα ηλικία". 
Αν και η χρονολόγηση των βιβλίων του Τερτυλλιανού δεν μπορεί να γίνει με απόλυτη ακρίβεια, το De Baptismo είναι από τα πρώτα βιβλία του, και προ της προσχώρησης του στον Μοντανισμό, είναι όμως φανερό ότι είτε υποβόσκουν ιδέες όμοιες με του Μοντανού είτε το πιθανότερο υπάρχει επηρεασμός από αυτές.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο έργο του De Anima, Περί Ψυχής, που είναι μεταγενέστερο και Μοντανιστικής περιόδου, στο τέλος κεφαλαίου 39 και αρχή 40, μιλάει για το βάπτισμα ως απολύτως απαραίτητο για την σωτηρία.
Δεν θα προχωρήσουμε σε περαιτέρω σκέψεις για τις θέσεις του Τερτυλλιανού περί νηπιοβαπτισμού αλλά θα υπενθυμίσουμε ότι μας πληροφορεί για τον νηπιοβαπτισμό ως συνήθης πρακτική στην εποχή του, και ότι ούτε καταδικάζει τον νηπιοβαπτισμό, ούτε μας λέγει για νεοτερισμό.
Μας δίδει επιπλέον τις πληροφορίες για αναδόχους στην πρώτη Εκκλησία αλλά και για το έλαιο χρίσματος. Exinde egressi de lavacro perungimur beriedicta unctione de pristina disciplina qua ungui oleo de cornu in sacerdotium solebant, δηλαδή, μετά από αυτό βγαίνουμε από το λουτρό του βαπτίσματος και χριόμαστε με το άγιο έλαιο. De Baptismo 7.
Έως τώρα είδαμε την πρακτική της Εκκλησίας και την γνώμη του Τερτυλλιανου που διαφέρει. Ώρα να δούμε τις πρακτικές της Εκκλησίας άλλα και την γνώμη του Τερτυλλιανου που αυτήν την φορά ταυτίζονται.
Ας δούμε τι λέει στο De Praescriptione Haereticorum: ας μας φέρουν τα αρχεία της Εκκλησίας τους, ας ανοίξουν τους καταλόγους με τις διαδοχές των Επισκόπων τους στα οποία να φαίνεται ότι ο πρώτος Επίσκοπος τους είναι χειροτονημένος και έχει προκάτοχο κάποιον από τους Αποστόλους ή έναν από τους αποστολικούς συνεχιστές ο οποίος έχει συνεχίσει σταθερά και ποτέ δεν εγκατέλειψε τους Αποστόλους.
Γιατί αυτός είναι ο τρόπος που οι Αποστολικές Εκκλησίες μεταφέρουν τα μητρώα τους, όπως η Εκκλησία της Σμύρνης που αναφερει ότι ο Πολύκαρπος τέθηκε εκεί από τον Ιωάννη, όπως η Εκκλησία της Ρώμης που έχει τον Κλήμη να έχει χειροτονηθεί από τον Πέτρο. Ακριβώς με αυτόν τον τρόπο και οι άλλες Εκκλησίες εκθέτουν, ως έχοντα διοριστεί στην Επισκοπική θέση από τους Αποστόλους, αυτόν που θεωρούν ως μεταδότη της Αποστολικής διαδοχής. 
Η Εκκλησία αυτό κάνει, έχει συνέχεια αποδεδειγμένη, η Ορθοδοξία έχει Αποστολική συνέχεια, ενώ οι αιρετικοί δεν έχουν ουδεμία Αποστολική διαδοχή και έχουν το θράσος να θέλουν να λέγονται και Αποστολικοί.
Ο Σατανάς είναι διαβολέας, ενώ αυτός είναι ο ένοχος για κάτι, κατηγορεί ότι άλλοι το έκαναν. Ο αιρετικός είτε χώρισε εαυτόν από κάποια άλλη αιρετική ομάδα και έφτιαξε την δική του και έχει και το θράσος να λέγει ότι ο Θεός τον φώτισε να το κάνει και ότι κατέχει την αλήθεια, είτε απλά πήρε μια μέρα την Γραφή στο χέρι ως διακοσμητικό για να αποκτήσει κύρος και άρχισε να μας πλασάρει την δική του αλήθεια, διαγράφοντας και ο ένας και ο άλλος Χριστό και Εκκλησία.
Διδάσκει ο αιρετικός, άκουσον! ότι η Εκκλησία αποστάτησε, ενώ στην πραγματικότητα αποστάτησε αυτός από τον προηγούμενο και αυτός από τον προηγούμενο και αυτός από τον προηγούμενο και άρα οι αιρετικοί έχουν όχι την Αποστολική αλλά την Αποστατική Διαδοχή.
Ο Διάβολος διδάσκει όπως παλαιά λέγοντας ότι και τώρα ο Θεός λέει ψέμματα όταν είπε ότι θα οδηγεί την Εκκλησία, και έχει εφεύρει το ψέμα της αποστασίας της Εκκλησίας για να κοιμίσει την συνείδηση των αιρετικών.
Και πριν στο ίδιο βιβλίο, De Praescriptione Haereticorum, έχει πει το εξής ο Τερτυλλιανός, ότι οι αιρετικοί δεν πρέπει να αφήνονται να συζητούν από την Γραφή, γιατί η Γραφή δεν τους ανήκει. Λέει ότι οι αιρετικοί φέρνουν τις γραφές και με αυτήν τους την αυθάδεια επηρεάζουν μερικούς και εμείς εναντιωνόμαστε σε αυτούς να χρησιμοποιούν την Γραφή.
Παρατηρήστε ότι και σήμερα ενώ οι αιρετικοί επί παραδείγματι δεν δέχονται ειδική ιεροσύνη, έχουν ανά χείρας την Γραφή που Αρχιερείς συνέταξαν τον κανόνα των βιβλίων της.
Ενδιαφέρον στο θέμα της τελετής του βαπτίσματος που γινόταν στην πρώτη Εκκλησία παρουσιάζει το κεφάλαιο 3 του De Corona Militis. Λέει εκεί ο Τερτυλλιανός: για να αρχίσουμε με το βάπτισμα, όταν είμαστε έτοιμοι να μπούμε στο νερό, λίγο πριν, έχουμε καταθέσει στην Εκκλησία κάτω από τα χέρια του Επισκόπου ότι αποκηρύσσουμε τον Σατανά και όλη την πομπή των αγγέλων του. Μετά καταδυόμαστε τρεις φορές και λέμε το πιστεύω μας, (κάτι παραπάνω από αυτό που διέταξε ο Κύριος λέει και εννοεί το Ματθ. 28,19 πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος) και μετά γευόμαστε μείγμα από μέλι και γάλα. Προφανώς από τα:
Ψαλμ. 18,11 ἐπιθυμητὰ (τα λόγια Κυρίου) ὑπὲρ χρυσίον καὶ λίθον τίμιον πολὺν καὶ γλυκύτερα ὑπὲρ μέλι καὶ κηρίον.
Ψαλμ. 118,103 ὡς γλυκέα τῷ λάρυγγί μου τὰ λόγιά σου, ὑπὲρ μέλι τῷ στόματί μου,
A' Πετρ. 2,2 ὡς ἀρτιγέννητα βρέφη τὸ λογικὸν ἄδολον γάλα ἐπιποθήσατε, ἵνα ἐν αὐτῷ αὐξηθῆτε εἰς σωτηρίαν.
Ως γνωστόν στο Ορθόδοξο βάπτισμα έχουμε τα λόγια, "Αποτάσση τω Σατανά; Και πάσι τοις έργοις αυτού; Και πάση τη λατρεία αυτού; Και πάση τη πομπή αυτού;" Έχουμε και την τριπλή κατάδυση. Και βλέπουμε καθαρά ότι οι ενήλικες αποκύρησσαν τον Σατανά και έλεγαν το πιστεύω και αυτό δεν απαγορεύει να έχουμε και βάπτιση νηπίων επειδή αυτά δεν μπορούν να μιλήσουν και να πούν τα ίδια. Και λίγο παρακάτω στο ίδιο κεφάλαιο, το τρίτο, λέει ο Τερτυλλιανός, όταν βγαίνουμε έξω ή μπαίνουμε μέσα, όταν βάζουμε τα παπούτσια, στο μπάνιο, στο τραπέζι, όταν ξαπλώνουμε, όταν καθόμαστε, κάνουμε στο μέτωπο μας το σημείο, εννοεί του Σταυρού. 
Προφανώς από το, Εἴτε οὖν ἐσθίετε εἴτε πίνετε εἴτε τι ποιεῖτε, πάντα εἰς δόξαν Θεοῦ ποιεῖτε. Α'Κορ.10,30
Αυτά, το έλαιο του χρίσματος, η τριπλή κατάδυση, η απόταξη του Σατανά, το σημείο του Σταυρού, η αποδεδειγμένη Αποστολική διαδοχή, βεβαιούν ότι οι Ορθόδοξοι είμαστε οι Αποστολικοί.
Ένα παράδειγμα του χτες που μπορεί να γίνει ένα δίδαγμα του σήμερα ο Τερτυλλιανός. Και σήμερα ενώ έχουμε τους πραγματικούς προφήτες, τον γέροντα Παΐσιο, τον γέροντα Πορφύριο, τον γέροντα Ιάκωβο και άλλους των οποίων οι άνωθεν δωρεές είναι δείκτες της αληθείας, παρά λοιπόν αυτούς τους οδοδείκτες, αδελφοί μας παρασύρθηκαν και πήγαν στους ψευτοπροφήτες εκστατικούς και συνεχιστές του Μοντανού.
Τα γραφόμενα του Τερτυλλιανού σε συνδυασμό με την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς για νεοτερισμό αποδομούν τα επιχειρήματα των αιρετικών και μας δείχνουν ότι ανάδοχοι και νηπιοβαπτισμός ήταν ήδη μια συνήθης πρακτική σε χρόνια πολύ κοντά στους Αποστόλους. Αντιθέτως από αυτό που νομίζουν ότι θα καταφέρουν οι αιρετικοί με τον Τερτυλλιανό αυτός με τις αναφορές του δίδει ένα ισχυρό χτύπημα στις δοξασίες τους.


Ο Ωριγένης Αδαμάντιος (185-251μΧ) όπως είναι το όνομα του ήταν μια σημαντικότατη μορφή των πρωτοχριστιανικών χρόνων. Αυτός στην Ομιλία στο κατά Λουκά γράφει, parvuli baptizantur in remissionem peccatorum. Δηλαδή, τα βρέφη βαπτίζονται προς άφεση αμαρτιών. Εδώ φαίνεται καθαρά ότι ο νηπιοβαπτισμός ήταν συνήθης πρακτική και απλά ο Ωριγένης δίδει την δική του εξήγηση γιατί βαπτίζονται τα νήπια.
Και αναφέρει στα επόμενα από αυτόν το στίχο ότι: κανείς δεν είναι ελεύθερος από αμαρτία έστω και εάν είναι μια ημέρα η ζωή του επί της Γης και για αυτό το μυστήριο του βαπτίσματος (baptismi sacramentum λέγει) μας καθαρίζει, και για αυτόν τον λόγο βαπτίζονται και τα νήπια.
Μας δίνει δε ο Ωριγένης στα σχόλια του στην Προς Ρωμαίους και την πληροφορία ότι στην Εκκλησία ο νηπιοβαπτισμός ήταν πρακτική παραδεδομένη από τους Αποστόλους.
Pro hoc et ecclesia ab apostolic traditionem suscepit etiam parvulis baptismus dare, δηλαδή, για αυτό και η Εκκλησία έχει αποστολική παράδοση να βαφτίζει ακόμη και μωρά.
Σε αυτό ο Ωριγένης λέει: Για αυτήν την αμαρτία ο Δαυίδ είπε ότι αναφέραμε και πριν, ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου, γιατί δεν υπάρχει καμιά συγκεκριμένη αμαρτία που έχει καταγραφεί ότι έκανε η μητέρα του, για αυτό τον λόγο και η Εκκλησία έχει Αποστολική παράδοση να βαφτίζει ακόμη και μωρά.
Να σημειωθεί ότι όταν ο Ωριγένης μας μιλάει για την πρακτική της Εκκλησίας και τον νηπιοβαπτισμό ως Αποστολικώς παραδεδομένο στην Εκκλησία είναι απολύτως έγκυρος και δεν μας λέει την γνώμη του σε αυτό το θέμα αφού η γεωγραφική θέση του Ωριγένη, Αλεξάνδρια, του Ιππολύτου, Ρώμη, και του Τερτυλλιανού, Καρθαγένη, μας δείχνουν ότι ο νηπιοβαπτισμός ήταν διαδεδομένος σε όλη την Χριστιανοσύνη. Σε έναν σύγχρονο του Τερτυλλιανου όχι μόνο βλέπουμε ξανά τον νηπιοβαπτισμό ως συνήθη πρακτική αλλά επιπλέον έχουμε και την αναφορά για παράδοση από τους Απόστολους.


Ο Ιππόλυτος Ρώμης γεννήθηκε περί το 170 μ.Χ. και ήταν ελληνικής καταγωγής. Έζησε και έδρασε στη Ρώμη ως πρεσβύτερος στα χρόνια του πάπα Ζεφυρίνου.
Στο έργο του Αποστολική παράδοση σημειώνει: θα αφαιρέσουν τα ρούχα τους και πρώτα θα βαφτιστούν τα μικρά, εάν μπορούν να μιλήσουν για τον εαυτό τους τότε θα το κάνουν ειδάλλως και δεν μπορούν οι γονείς ή οι συγγενείς θα μιλήσουν για αυτά.
Εδώ βλέπουμε ξανά ότι το βάπτισμα το λαμβάνουν όλες οι ηλικίες.
Ενήλικες που μπορούν να μιλήσουν και βρέφη που δεν μπορούν να μιλήσουν για τον εαυτό τους και έχουμε και εδώ ξανά τον ανάδοχο, εδώ είτε είναι ο πατέρας, είτε κάποιος συγγενής.
Λίγο παρακάτω λέει: ο πρεσβύτερος θα θέσει τα χέρια του σε αυτόν που είναι να βαπτιστεί και θα τον διατάξει να αποκηρύξει τον Σατανά λέγοντας. Αποτάσσω σε Σατάν και όλη την πομπή σου και όλα τα έργα σου.
Εχουμε εδώ σε σύγχρονο του Ωριγένη και του Τερτυλλιανού να υπάρχει αναφορά για βάπτιση μικρών που πρέπει να εννοηθεί ως βρέφη και νήπια και την ίδια αναφορά για απόταξη του Σατανά και της πομπής του είτε από τον ίδιο τον βαφτιζόμενο, είτε από ανάδοχο, όπως λέει και ο Τερτυλλιανός.
Ξεκάθαρη μαρτυρία περί νηπιοβαπτισμού και από τον Ιππόλυτο.


H Σύνοδος της Καρθαγένης (253μΧ) και Κυπριανός Καρθαγένης (200-258μΧ).
Στην τοπική αυτή σύνοδο συζητήθηκε το θέμα της βαπτίσεως των νηπίων και πριν από την όγδοη ημέρα. Ο δε Κυπριανός ήταν εκκλησιαστικός συγγραφέας και επίσκοπος Καρθαγένης ο οποίος έζησε σε εποχή έντονων διωγμών, μάλιστα μαρτύρησε και ο ίδιος για την πίστη επί Βαλλεριανού. 
Εκτός από την για το θέμα πολύ γνωστή απόφαση των 66 επισκόπων της τοπικής συνόδου, ο Κυπριανός μας δίδει και αλλά σημαντικότατα στοιχεία που υποστηρίζουν τις θέσεις των Ορθοδόξων.
Όπως είπαμε ο Κυπριανός έζησε σε εποχή μεγάλων διωγμών, σε έναν από αυτούς τους διωγμούς πολλοί Χριστιανοί της περιοχής αρνήθηκαν και θυσίασαν στα είδωλα, μετά πήγαν στην Εκκλησία χωρίς να έχουν συναίσθηση τι έκαναν.
Με αφορμή αυτό το γεγονός γράφει μια επιστολή για αυτούς και ανάμεσα σε άλλα τους λέει: Δεν ήταν ο βωμός ένα μνήμα για αυτόν που θυσίασε, αφού πήγε εκεί να λάβει τον πνευματικό θάνατο; Το εαυτό σας προσφέρατε θυσία, εκεί θυσιάσατε την σωτηρία σας, στις θυσιαστηριες φωτιές κάψατε την ελπίδα σας, και πολλούς δεν τους έφτανε η δική τους απώλεια αλλά προέτρεπαν ο ένας τον άλλον προς την καταστροφή. Kαι για να μην υπάρχει κανένα όμοιο, μικρά βρέφη στα χέρια των γονέων τους, είτε μεταφέρονταν είτε οδηγούνταν, χάνοντας μικρά ότι απέκτησαν αμέσως μετά από όταν γεννήθηκαν. 
Την ημέρα της κρίσεως αυτά δεν θα πουν: εμείς δεν κάναμε τίποτα, ούτε ξεχάσαμε το σώμα και το ποτήριο του Κυρίου, ήταν η αποστασία άλλων που μας κατέστρεψε, είχαμε τους γονείς μας για δολοφόνους μας, αυτοί αποκήρυξαν την Εκκλησία ως μητέρα μας και τον Θεό ως πατέρα μας. Liber De Lapsis, cap8 και 9.
Και βλέπουμε καθαρά ότι όταν λέει "έχασαν αυτό που απέκτησαν μετά την γέννηση τους" εννοεί το βάπτισμα, ενώ όταν λέει ότι με τις πράξεις τους οι γονείς αποκήρυξαν για τα νήπια "την Εκκλησία ως μητέρα τους και τον Θεό ως πατέρα τους" εννοεί την ένταξη στο σώμα της Εκκλησίας και την υιοθεσία που παρέχει το βάφτισμα.
Στο ίδιο βιβλίο αναφερει ένα περιστατικό με ένα κοριτσάκι βρέφος. Αυτό το είχαν αφήσει οι γονείς του σε μια τροφό εξ αιτίας διωγμού, οι γονείς αργούσαν και η τροφός το πήγε σε θυσία ειδώλων και επειδή δεν ήταν ακόμη σε θέση να φάει κρέας του έδωσαν οι Εθνικοί ψωμί αναμεμιγμένο με κρασί που είχε χρησιμοποιηθεί στην ειδωλολατρική θυσία.
Το κοριτσάκι δεν μπορούσε να καταλάβει και να πει τι έγινε και έτσι όταν το πήραν πίσω οι γονείς "έτυχε η μητέρα μέσα της άγνοιά της να το φέρει μαζί της όταν θυσιάζαμε" λέγει ο Κυπριανός. 
Ο διάκονος προσπάθησε να του μεταδώσει της Θεία Ευχαριστία αλλά αυτό έκλαιγε και όταν του την μετέδωσε αυτό την έκανε εμετό. Ο Κυπριανός το σχολιάζει ως θαύμα διδαχής της δυνάμεως Κυρίου και λέγει, σε ένα μολυσμένο σώμα η Ευχαριστία (λέγει sacrificantibus, Eucharistia και Domini sanguine, δηλαδή, θυσία, Ευχαριστία, αίμα Κυρίου) δεν θα μπορούσε να παραμείνει. 
Αν θεωρούσε την Ευχαριστία ένα τίποτα ή ένα σύμβολο όπως κάποιοι αιρετικοί, δεν συνέτρεχε λόγος να μιλήσει έτσι για το περιστατικό ούτε να πει "όταν θυσιάζαμε".
Εδώ βλέπουμε Θεία Ευχαριστία σε νήπια.
Φυσικά δεν θα μπορούσε να λάβει την Ευχαριστία εάν δεν ήταν βαπτισμένη Χριστιανή και έτσι λόγω της ηλικίας της στο περιστατικό καταλαβαίνουμε ότι βαπτίστηκε βρέφος. Αυτό το κοριτσάκι βρέφος προστίθεται στα τόσα άλλα βαπτισμένα που είδαμε να λέει ο Κυπριανός ότι ακούσια πήραν μέρος σε ειδωλολατρικές θυσίες.
Κατά διαστήματα, συναντώνταν οι επίσκοποι και συζητούσαν διάφορα ανακύψαντα θέματα, σε ένα από αυτά τα συμβούλια κατέφθασε μια επιστολή από έναν Επίσκοπο, τον Φίδο. Είχε σταλθεί αναφορικά και με τον νηπιοβαπτισμό, η απάντηση των επισκόπων ονομάζεται επιστολή Προς Φίδο, Epistula ad Fidum.
Στην επιστολή αυτή γινόταν δυο ερωτήσεις από τον επίσκοπο Φίδο, η μια είχε σχέση με τον νηπιοβαπτισμό και ήταν εάν επιτρέπεται τα νήπια να βαπτίζονται και πριν από τις οκτώ ημέρες. 
Ο Φίδος είχε μια σκέψη ότι πρέπει να κρατηθεί η εντολή της περιτομής.
Στην απάντηση, του είπαν ότι κανείς δεν συμφώνησε με την άποψή σου, όλοι σκεφτήκαμε διαφορετικά από εσένα και λέμε ότι βεβαίως και μπορούν να βαφτίζονται τα νεογέννητα.
Ανάμεσα στα γραφόμενα η επιστολή λέει, εάν μεγάλοι άνθρωποι αξιώνονται της χάριτος του βαπτίσματος οι οποίοι πριν αυτό είχαν περιπέσει σε μεγάλα εγκλήματα πόσο μάλλον πρέπει να αξιώνονται της χάρης του βαπτίσματος τα νήπια τα οποία οικειοθελώς δεν αμάρτησαν και είναι μόνον μέτοχα του προπατορικού αμαρτήματος.
Ξεκάθαρη απάντηση σε μια ερώτηση που δεν αφορά το κύρος του νηπιοβαπτισμού αλλά έχει αφορμή την σχέση περιτομής και βαπτίσματος που δίδουμε και εμείς. 
Ακόμη λοιπον και η ερώτηση του Φίδου επιβεβαιώνει τον νηπιοβαπτισμό εφόσον πρόκειται περι ερωτήσεως βαπτίσματος νεογγένητων εως επτά ημερών εξ αφορμής του οκταήμερου της περιτομής.
Αλλά και η απάντηση εχει το σκεπτικό του Ιωάν. 3:5 που δίδουμε και εμείς.
Φυσικά από τα γραφόμενα στο Liber de Lapsis είναι φανερό ότι η επιστολή δεν είναι το μοναδικό στοιχείο περι νηπιοβαπτισμού που μας δίδει ο Κυπριανός. 
Η επιστολή αυτή λοιπόν δεν είναι μια γνώμη ή μια εντολή του Κυπριανού ώστε να ξεκινήσει ο νηπιοβαπτισμός ενώ δεν υπήρχε, όπως διάφοροι καταγέλαστοι αιρετικοί έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει για να καλύψουν την αίρεση τους.
Και φαίνεται καθαρά ότι η Εκκλησία αλλά και ο μαθητής του Τερτυλλιανού, Κυπριανός, δεν δίδουν απολύτως καμία σημασία στην πρόταση του περί αναβολής του βαπτίσματος στα νήπια.
Ασχέτως με το ποια γνώμη είχε ο Στέφανος Ρώμης και ποιά ο Κυπριανός Καρθαγένης, οι οποίοι διαφώνησαν αναφορικά με το βάπτισμα των αιρετικών, ουδεμία αντίρρηση ή ένσταση έχει αναφερθεί περί του νηπιοβαπτισμού.
Απορίας άξιο και παράδοξο θα είναι εάν κάποιος αμφισβητήσει την απόφαση και επιστολή προς τον Φίδο και όχι την γνησιότητα των διδασκαλιών του ως προς τις Χριστιανικές εντολές ως θα έπρεπε.
Για λόγους που θα γίνουν φανεροί αμέσως, εμείς αφήνουμε για λίγο την χρονολογική σειρά και περνάμε άμεσα στον Αυγουστίνο Ιππώνος που γεννήθηκε μόλις 100 έτη μετά τον θάνατο του Κυπριανού, ενώ αργότερα θα δούμε και τον Ιερώνυμο.


Ο Αυγουστίνος Ιππώνος (354-430μΧ) ήταν ένας από τους πολυγραφότερους συγγραφείς της Λατινικής πατρολογίας. Εμείς ακολουθώντας το λαϊκό γνωμικό, θα δείξουμε την άποψη του Αυγουστίνου αναφέροντας την σε σχέση με τον Κυπριανό.
Ο Αυγουστίνος που προφανώς ήξερε πολύ περισσότερα από τους νεοφανείς αιρετικούς για τις θέσεις του Κυπριανού, την απόφαση των Επισκόπων, αλλά και την διδασκαλία της πρώτης Εκκλησίας για τον νηπιοβαπτισμό, καλεσμένος από τον Αυρήλιο Καρθαγένης για να κηρύξει, απευθύνθηκε σε κατοίκους της περιοχής που ήταν επίσκοπος πριν ο Κυπριανός αναφέροντας και την απόφαση αυτή.
Εκτός αυτού παραθέτει από την επιστολή προς Φίδο, ως συνοδική απόφαση κύρους που ήταν, μεγάλα κομμάτια σε διάφορα έργα του, όπως στο Contra Pelagianorum (κατά Πελαγιανιστών), σε ένα από τα ad Hieronymum (Προς τον Ιερώνυμο) ή στο De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (Για την συγχώρηση αμαρτιών και το βάπτισμα νηπίων), σε αυτό το έργο του, lib3cap4 και 5, αφού κάνει αναφορά στο Ρωμαίους 5,12 Διὰ τοῦτο ὥσπερ δι᾿ ἑνὸς ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθε καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν, ἐφ᾿ ᾧ πάντες ἥμαρτον, μετά λέγει, από την αρχή η Εκκλησία έχει παράδοση ότι τα βρέφη των πιστών λάμβαναν την άφεση του προπατορικού αμαρτήματος με το βάφτισμα του Χριστού.
Και σημειώνει, ο ευλογημένος Κυπριανός μας δείχνει πως το έχει κρατήσει από την πρώτη στιγμή η Εκκλησία αυτό, ως ένα πολύ καλά κατανοητό θέμα πίστεως, και ο οποίος είπε ότι τα νεογέννητα είναι κατάλληλα για το Χριστιανικό βάφτισμα αφού η γνώμη του έχει ζητηθεί για το εάν πρέπει να γίνεται αυτό και πριν την ογδόη ημέρα.
Ενδιαφέρον έχει και το επόμενο κεφάλαιο του De Peccatorum διότι έχει σχέση με το θέμα μας.
Εκεί ο Αυγουστίνος λέει ότι η διδασκαλία περί προπατορικού αμαρτήματος, που έχει σχέση με τον νηπιοβαπτισμό, έχει καθολική συναίνεση, λέει ότι εάν ρωτήσουμε τον Ιερώνυμο που είναι πολύ ξακουστός για τις απαντήσεις του σε Χριστιανικά θέματα και εάν κοιτάξουμε τα σχόλια του στον προφήτη Ιωνά, όταν πάει στο χωρίο που λέει για την νηστεία αναφέρει ότι η μεγάλη ηλικία έρχεται πρώτη και μετά η μικρή, γιατί κανένας δεν είναι χωρίς αμαρτία ακόμη και εάν η ζωή του είναι μια ημέρα ή πολλά χρόνια.
Γιατί εάν ακόμη και τα άστρα δεν είναι καθαρά ενώπιον του Θεου πῶς γὰρ ἔσται δίκαιος βροτὸς ἔναντι Κυρίου; ἢ τίς ἂν ἀποκαθαρίσαι αὐτὸν γεννητὸς γυναικός; εἰ σελήνῃ συντάσσει, καὶ οὐκ ἐπιφαύσκει, ἄστρα δὲ οὐ καθαρὰ ἐναντίον αὐτοῦ πόσο μάλλον αυτοί που υπόκεινται στην αμαρτία του Αδάμ;
Εάν ρωτήσουμε λοιπόν αυτόν τον πολυμαθή άνθρωπο ποιους συγγραφείς ξέρει οι οποίοι εντρύφησαν στις Γραφές και στις δυο γλώσσες και έγραψαν βιβλία επάνω σε Χριστιανικά θέματα, πόσους συγγραφείς θα μας ανέφερε που δεν είχαν αυτήν την γνώμη από όταν η Εκκλησία του Χριστού ιδρύθηκε και που δεν πήραν αυτήν την διδασκαλία από τους πατεράδες τους ή που δεν την παρέδωσαν στους απογόνους τους;
Εμένα, λέει ο Αυγουστίνος, η γνώση μου δεν είναι όπως του Ιερώνυμου αλλά δεν θυμάμαι ούτε ένα τον οποίο να δέχεται τις δυο Γραφές, είτε είναι στην Εκκλησία ή σε κάποια άλλη αιρετική ή σχισματική ομάδα, και να έχει κάποια άλλη διδασκαλία. Δεν θυμάμαι να έχω ακούσει καμιά διαφορετική διδασκαλία σε συγγραφείς που έχουν γράψει για Χριστιανικά θέματα, είτε έχουν ακολουθήσει τις κανονικές Γραφές ή υποτίθεται ότι τις έχουν ακολουθήσει. Από που προήλθε αυτό το ζήτημα ξαφνικά, δεν ξέρω.
Προσέξτε ότι ασχέτως εάν, η εξήγηση, η ερμηνεία, που έδιναν οι διάφοροι συγγραφείς ήταν ορθή ή λαθεμένη, όλοι παραδέχονται την διδασκαλία.
Ο Αυγουστίνος λέει ότι από όσους έγραψαν Χριστιανικά συγγράμματα δεν έχω ακούσει μέχρι σήμερα να λέει κανείς κάτι άλλο, από εσάς το ακούω πρώτη φορά.
Ο Σατάν είναι ψεύτης και διαβολέας, ενώ αυτός εισαγάγει την αίρεση κατηγορεί τους άλλους ότι το κάνουν.
Σε άλλη επιστολή του ο Αυγουστίνος αναφέρει: Ο ευλογημένος Κυπριανός, για να διορθώσει το λάθος αυτών που νόμιζαν ότι ένα παιδί δεν μπορεί να βαφτιστεί και πριν την όγδοη ημέρα από της γεννήσεώς του, είπε ότι όχι η σάρκα αλλά η ψυχή έπρεπε να μην χαθεί, στην οποία του δήλωση αυτή δεν εφεύρε κάποιο νέο δόγμα αλλά διατηρούσε την εδραιωμένη πίστη της Εκκλησίας και έκρινε μαζί με τους άλλους επισκόπους ότι ένα νεογέννητο θα μπορούσε να βαφτιστεί και πριν τις οχτώ ημέρες. Ad Hieronymum (ep.CLXVI), De Origine Animae Hominis. Προς Ιερώνυμο, Περι της προελεύσεως της ανθρώπινης ψυχής, στο τέλος της 23ης παραγράφου.
Όχι μόνο για τον ευλογημένο Κυπριανό αλλά και για τον εξαίσιο Χρυσόστομο λέγει ο Αυγουστίνος, είναι όμως κατάλληλο να το δούμε αυτό όταν αναφερθούμε στον Ιωάννη.
Προσέξτε ότι όταν ο Αυγουστίνος λέγει, ο Κυπριανός δεν έφερε κάτι νέο, από την αρχή η Εκκλησία έχει παράδοση ή η Εκκλησία το έχει κατανοήσει από την πρώτη στιγμή έτσι, όχι μόνο μας δείχνει ότι ο νηπιοβαπτισμός ήταν συνήθης πρακτική στην εποχή του Κυπριανού, πράγμα που μας έδειξε και το Liber de Lapsis, αλλά θέτει την αρχή του νηπιοβαπτισμού σε αυτούς τους ίδιους τους Αποστόλους.
Θυμηθείτε πριν όταν ο Ωριγένης μιλούσε για Αποστολική παράδοση, θυμηθείτε τον Τερτυλλιανό που δεν είπε οτιδήποτε περί νεοτερισμού και ανέφερε αναδόχους. 
Και ο Αυγουστίνος ομιλεί για αναδόχους.
Στο έργο του Contra Julianum Pelagianum, Κατά Ιουλιανού Πελαγιανιστή, lib6cap3, ο Αυγουστίνος του απαντά: Velitis nolitis, parvulos credere confitemini in Christum per corda et ora gestantium. Ergo et ad ipsos pertinet dominica illa sententia: Qui non crediderit, condemnabitur. (Απο το Μαρκ. 16,16: qui crediderit et baptizatus fuerit salvus erit qui vero non crediderit condemnabitur)
Είτε το θες είτε δεν το θες, εμείς πιστεύουμε ότι τα νήπια πιστεύουν στον Χριστό και τον υμνούν μέσω των καρδιών και των φωνών των αναδόχων, για αυτό τα λεγόμενα του Κυρίου ὁ δὲ ἀπιστήσας κατακριθήσεται αφορούν και τα νήπια.  
Gestantes, gestantium, αυτών που τα κρατούν/φέρουν. Εδώ ο Αυγουστίνος αυτήν την λέξη χρησιμοποιεί αντί του ανάδοχος, σπόνσορ.
Recole, (Ιουλιανέ) quemadmodum in Ecclesia Christi, in qua baptizatus es, baptismatis mysteria celebrentur, et invenies, quod abrenuntient et parvuli per ora gestantium, sicut credunt per ora gestantium. Contra Julianum Pelagianum, Opus Imperfectum, lib2cap224.
Είχε δε ο Αυγουστίνος την ευκαιρία, σε μια από τις επιστολές προς τον Επίσκοπο Βονιφάτιο, Ad Bonifacium 98, να σχολιάσει αυτό που είπε ο Κυπριανός για τα βρέφη που έχασαν αυτό που απέκτησαν μόλις γεννήθηκαν, φυσικά αυτό ήταν επ' ευκαιρία ερωτήματος σε ζήτημα βαφτίσεως νηπίων.
Κάποιος Επίσκοπος ονόματι Βονιφάτιος, επειδή πολλοί γονείς πήγαιναν σε ειδωλολατρικές θυσίες μαζί με τα παιδιά τους είχε μια απορία εάν με αυτό τους κάνουν κακό και ρώτησε το εξής, εάν οι γονείς κάνουν κάποιο κακό στα παιδιά τους όταν τα παίρνουν μαζί σε ειδωλολατρικές θυσίες για να γιατρευτούν από ασθένειες. Και εάν δεν τους κάνουν κακό, πως ενώ ωφελούνται από την πίστη των γονέων όταν αυτά βαπτίζονται, όταν οι γονείς αποστατούν αυτά δεν πλήττονται από την αποστασία; 
Ο Αυγουστίνος ξεκινά να απαντά ως εξής : "Με ρωτάς: εάν οι γονείς κάνουν κακό στα βαπτισμένα τους νήπια όταν προσπαθούν να τα γιατρέψουν πηγαίνοντας τα σε ειδωλολατρικές θυσίες...."
Η γνώμη του Αυγουστίνου στο θέμα είναι εκτενής για να την παρουσιάσουμε.
Ο Αυγουστίνος έχει ένα σκεπτικό ότι το μυστήριο του βαπτισματος, sacramenti baptismi λέει, έχει τέτοια ισχύ ώστε όταν κάποιος αναγεννιέται από αυτό δεν μπορεί αργότερα να παγιδευτεί στην αμαρτία κάποιου άλλου στην οποία δεν συναινεί. 
Ότι η πίστη και η θέληση του γονέα να φέρει το παιδί για να βαφτιστεί υπάρχει επειδή το Άγιο Πνεύμα που αγιάζει και αναγεννά το παιδί προτρέπει τον γονέα να το φέρει στο βάπτισμα και να μιλήσει για αυτό.
Το Πνεύμα που αναγεννά είναι το ίδιο και το αυτό, και στους γονείς που φέρνουν το παιδί, και στο νήπιο που πηγαίνει και αναγεννιέται.
Παρατηρεί στην απάντηση, ότι όσοι πάνε τα παιδιά τους σε θυσίες, είτε είναι γονείς που φέρνουν τα παιδιά τους, είτε είναι άλλοι που φέρουν μικρά, και που αποπειρώνται να υποχρεώσουν βαπτισμένα να λατρέψουν τα είδωλα, είναι ένοχοι πνευματικής δολοφονίας, ναι μεν δεν δολοφονούν καμία ψυχή αλλά όσο αφορά εαυτούς και την πράξη είναι δολοφόνοι, τους λέμε μην σκοτώσετε τα παιδιά σας, έχοντας κατά νου τον Απόστολο που έλεγε τό Πνεῦμα μή σβέννυτε Α' Θεσσ. 5:19, όχι ότι θα μπορούσε να σβήσει το Πνεύμα, αλλά όσο αφορά αυτούς που θέλουν να το σβήσουν μπορούν επαξίως να αποκαλεστούν δολοφόνοι του Πνεύματος. Και εδώ μιας και ομιλεί για αυτούς που πάνε να υποχρεώσουν τα βαπτισμένα μικρά σε ειδωλολατρία κάνει και την αναφορά στον Κυπριανό λέγοντας, με αυτήν την ορθή έννοια πρέπει να κατανοηθεί αυτό που ο Κυπριανός έγραψε στην επιστολή του αναφορικά με τους πεπτοκώτες όταν αποκήρυξε αυτούς που την ώρα της προσαγωγής θυσίασαν στα είδωλα, και είπε ότι μικρά βρέφη, φέρνονταν στα χέρια ή οδηγούνταν, χάνοντας αυτό που απέκτησαν αμέσως μόλις γεννήθηκαν.
Ότι το έχασαν εννοεί περί της ανομίας αυτών που τα οδήγησαν εκεί για να το χάσουν, εννοεί την θέληση και τον σκοπό αυτών που έπραξαν αυτήν την ασχήμια σε αυτά, γιατί εάν πραγματικά το είχαν χάσει ως προς τον εαυτό τους, τότε θα ήταν καταδικασμένα χωρίς καμία δικαιολογία. Το οποίο εάν ο Κυπριανός το εννοούσε ότι ήταν έτσι δεν θα είχε αναφέρει μαζί και την δικαιολογία τους λέγοντας: αυτά δεν θα πουν στην ημέρα της Κρίσεως; και τα λοιπά.
Αναφέρει επίσης και το περιστατικό με το κοριτσάκι βρέφος που έλαβε την Ευχαριστία και την εξέμεσε και το θεωρεί και αυτός θαύμα διδαχής.   
Έτσι το έχει κρατήσει από την αρχή η Εκκλησία, εμείς κρατούμε την πίστη μας, φέρατε νέα διδασκαλία που πρώτη φορά την ακούω, ανάδοχοι, νηπιοβαπτισμός.
Κυπριανός και Αυγουστίνος κόλαφος για τις αιρετικές διδασκαλίες περί νηπιοβαπτισμού.
Ο Κυπριανός, λέει ο Αυγουστίνος, δεν έφερε κάτι νέο. 
Ε, το έφεραν οι διάφοροι αιρετικοί οι καυχώμενοι ως τάχα Αποστολικοί, που μιλάνε και από πάνω για αποστασία !!


Ο Οπτάτος Μιλέβης (περίπου το 370μΧ το βιβλίο που θα αναφέρουμε) υπήρξε Επίσκοπος στην Μιλέβη της Αλγερίας.  Τον γνωρίζουμε από την εμπλοκή του στην αντιμετώπιση του Δονατισμού και το έργο του, Contra Parmenianum Donatistam, Κατά του Δονατιστή Παρμενιανού, 7 βιβλία. 
Σε αυτό το έργο επιχειρηματολογεί για να ανασκευάσει τις απόψεις του Παρμενιανού.
Στο τέλος του 5ου βιβλίου (λίγες σειρές πριν το τέλος) συγκρίνει το Χριστιανικό βάπτισμα με ένδυμα και λέει, ας μην πει κανείς ότι όταν λέγω τον Χριστό ένα ένδυμα μιλάω ασχέτως με την Χριστιανική διδαχή αφού ο Απόστολος είπε: Ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε. Ω! τι ένδυμα είναι αυτό, το οποίο είναι πάντα ένα και ποτέ δεν το ανανεώνεις και χωράει σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις μορφές, δεν είναι ούτε μεγάλο για τα μωρά, ούτε μικρο για τους άνδρες και χωρίς καμία αλλαγή ταιριάζει και στις γυναίκες.
Όμως οι αιρετικοί και "Αποστολικοί" διδάσκαλοι που μπλέκουν αθώους στα δίχτυα τους, θεωρούν ότι στα νήπια έπεσε μεγάλο. Φυσικά με παρόμοιο τρόπο όπως σε αυτό το θέμα και κατά τα άλλα θέματα "ακολουθούν" την πρώτη Εκκλησία.


Η Σύνοδος Λαοδικείας συνεκλήθη στην Λαοδικεία της Φρυγίας και εξέδωσε 60 κανόνες. Ένας κανόνας από αυτούς, ο κανόνας 47 λέγει: Ὅτι δεῖ τοὺς ἐν νόσῳ παραλαμβάνοντας τὸ φώτισμα, καὶ εἶτα ἀναστάντας, ἐκμανθάνειν τὴν πίστιν, καὶ γινώσκειν, ὅτι θείας δωρεᾶς κατηξιώθησαν.
Εδώ δεν έχουμε κάποια αναφορά στον νηπιοβαπτισμό αλλά ο κανόνας ομιλεί για βάπτισμα ενώ ο βαφτιζόμενος δεν έχει διδαχθεί την πίστη.
Συγκεκριμένα αναφέρετε σε ασθενή που κινδυνεύει, και λέει ότι μπορεί αφού έχει αναρρώσει να διδαχθεί την πίστη και το τι δωρεές έλαβε, πράγμα που επιβεβαιώνει ότι όπως ο άρρωστος μπορεί και το νήπιο να βαφτιστεί και μετά να διδαχθεί.
Η αναγέννηση και η υιοθεσία εξαρτώνται από τον Κύριο και όχι από τον Κύριο και από τον άνθρωπο και βλέπουμε ο κανόνας να διέπετε από την διδασκαλία που και εμείς ως Εκκλησία αναφέρουμε.
Η Σύνοδος της Λαοδικειας έχει και άλλον κανόνα ο οποίος θεωρούμε ότι είναι πρέπον να αναφερθεί για λόγους που θα δούμε αργότερα. Είναι ο τελευταίος κανών, ο 60ος, για τα: Ὅσα δεῖ τῶν τῆς Γραφῆς ἀναγινώσκεσθαι βιβλία. Σε αυτόν τον κανόνα η επιστολή Β' Πέτρου αναγνωρίζεται ως κανονική και εντάσσεται στον κανόνα της Καινής Διαθήκης.


Ο Γρηγόριος Θεολόγος ή Γρηγόριος Ναζιανζηνός (329–389μΧ) γεννήθηκε κοντά στην Ναζιανζό και διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Πολύ ταλαντούχος ρήτορας και ένας από τους Τρεις Ιεράρχες.
Ο ίδιος δεν βαφτίστηκε νήπιο και έτσι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η άποψή του για το εάν υποστηρίζει ή όχι τον νηπιοβαπτισμό.
Στον 40ο Λόγο του που είναι "Εἰς τὸ ἅγιον βάπτισμα" αναφέρει: Νήπιον ἔστι σοι; Μὴ λαβέτω καιρὸν ἡ κακία· ἐκ βρέφους ἁγιασθήτω, ἐξ ὀνύχων καθιερωθήτω τῷ Πνεύματι. Σὺ δέδοικας τὴν σφραγῖδα διὰ τὸ τῆς φύσεως ἀσθενές· ὡς μικρόψυχος ἡ μήτηρ, καὶ ὀλιγόπιστος! Ἡ Ἄννα δὲ, καὶ πρὶν ἢ γεννηθῆναι τὸν Σαμουὴλ, καθυπέσχετο τῷ Θεῷ, καὶ γεννηθέντα, ἱερὸν εὐθὺς ποιεῖ, καὶ τῇ ἱερατικῇ στολῇ συνανέτρεψεν, οὐ τὸ ἀνθρώπινον φοβηθεῖσα, τῷ δὲ Θεῷ πιστεύσασα. Οὐδὲν δεῖ σοι περιαμμάτων καὶ ἐπᾳσμάτων, οἷς ὁ πονηρὸς συνεισέρχεται, κλέπτων εἰς ἑαυτὸν ἀπὸ τοῦ Θεοῦ τὸ σέβας, ἐν τοῖς κουφοτέροις. Δὸς αὐτῷ τὴν Τριάδα, τὸ μέγα καὶ καλὸν φυλακτήριον.
Έχεις νήπιο; μην δίνεις καιρό στην κακία ας το αγιάσεις από την νηπιακή του ηλικία ας τον αφιερώσεις από την κούνια του στο Αγιο Πνεύμα. Αλλα εσύ σαν άτολμη και ολιγόπιστη μητέρα φοβάσε να του δώσεις την σφραγίδα εξ αιτίας της ασθενής σου φύσεως. Η Άννα προτού γεννηθεί ο Σαμουήλ τον αφιέρωσε στον Θεό και μόλις γεννήθηκε τον αφιέρωσε και τον μεγάλωσε με την ιερατική στολή χωρίς να φοβάται το ανθρώπινο αλλά πιστεύοντας στον Θεό. Δώσε σε αυτό την Τριάδα το μεγάλο και καλό φυλακτό.
Εντελώς ξεκάθαρη αναφορά που δεν χρειάζεται σχόλια.
Στο κεφάλαιο 28 αναφέρει: Τί δ᾿ ἂν εἴποις περὶ τῶν ἔτι νηπίων, καὶ μήτε τῆς ζημίας ἐπαισθανομένων, μήτε τῆς χάριτος; ἢ καὶ ταῦτα βαπτίσομεν; Πάνυ γε, εἴπερ τις ἐπείγοι κίνδυνος. Κρεῖσσον γὰρ ἀναισθήτως ἁγιασθῆναι, ἢ ἀπελθεῖν ἀσφράγιστα καὶ ἀτέλεστα. Καὶ τούτου λόγος ἡμῖν, ἡ ὀκταήμερος περιτομὴ, τυπική τις οὖσα σφραγὶς, καὶ ἀλογίστοις ἔτι προσαγομένη· ὡς δὲ καὶ ἡ τῶν φλιῶν χρίσις, διὰ τῶν ἀναισθήτων φυλάττουσα τὰ πρωτότοκα. Περὶ δὲ τῶν ἄλλων δίδωμι γνώμην, τὴν τριετίαν ἀναμείναντας, ἢ μικρὸν ἐντὸς τούτου, ἢ ὑπὲρ τοῦτο (ἡνίκα καὶ ἀκοῦσαί τι μυστικὸν, καὶ ἀποκρίνεσθαι δυνατὸν, εἰ καὶ μὴ συνιέντα τελέως, ἀλλ᾿ οὖν τυπούμενα), οὕτως ἁγιάζειν καὶ ψυχὰς καὶ σώματα τῷ μεγάλῳ μυστηρίῳ τῆς τελειώσεως. Καὶ γὰρ οὕτως ἔχει· Τοῦ μὲν βίου τὰς εὐθύνας τηνικαῦτα ὑπέχειν ἄρχονται, ἡνίκα ἂν ὅτε λόγος συμπληρωθῇ, καὶ τὸ μυστήριον μάθωσι (τῶν γὰρ ἐξ ἀγνοίας ἁμαρτημάτων παρὰ τῆς ἡλικίας αὐτοῖς τὸ ἀνεύθυνον)· τετειχίσθαι δὲ τῷ λουτρῷ, παντὶ λόγῳ λυσιτελέστερον, διὰ τὰς ἐξαίφνης συμπιπτούσας ἡμῖν προσβολὰς τῶν κινδύνων, καὶ βοηθείας ἰσχυροτέρας.
Τι θα πείτε σχετικά με αυτούς που είναι ακόμη νήπια και δεν γνωρίζουν την απώλεια η την χάρη; Θα τα βαπτίσουμε και αυτά; Ναι βέβαια εάν η ανάγκη το επιβάλλει.
Γιατί είναι καλύτερα να είναι καθαγιασμένα χωρίς συναίσθηση παρά να αναχωρήσουν χωρίς την σφραγίδα και αμύητα.
Και είναι η περιτομή λόγος για εμάς η οποία γινόταν την ογδόη ημέρα σε αυτούς που δεν είχαν ακόμη ανεπτυγμένη λογική, όπως και την επάλειψη του ανωφλειου που προφυλαξε τα πρωτότοκα που δεν είχαν συναίσθηση πράξεων. Όσο για τα άλλα βρέφη δίδω την γνώμη μου ότι στην τριετία ή εκεί γύρω να βαπτίζονται, όταν είναι ικανά να ακούσουν και να απαντήσουν στα άγια λόγια έστω και αν και δεν τα κατανοούν ακριβώς, έτσι να αγιάζονται οι ψυχές και τα σώματά τους με το μεγάλο μυστήριο της τελειώσεως. 
Την ευθύνη αρχίζουν να την έχουν όταν η λογική τους έχει ωριμάσει (λόγω ηλικίας είναι ανεύθυνα από εξ αγνοίας αμαρτήματα). Αφετέρου δε, είναι από κάθε άποψη ωφέλιμο να έχουν ασφαλιστεί με το λουτρό του βαπτίσματος επειδή προκύπτουν ξαφνικοί κίνδυνοι που άνθρωπος δεν έχει την δυνατότητα να αποτρέψει.
Εδώ λέγει ότι βεβαίως και πρέπει να βαπτίζουμε τα νήπια, η γνώμη του για τα τρία έτη δεν είναι σε καμιά περίπτωση γνώμη αναβολής έως μεγάλης ηλικίας.
Το βλέπουμε καθαρά όταν αμέσως μετά στις επόμενες προτάσεις απαντά στο θέμα της βαφτίσεως του Χριστού όταν ήταν 30 ετών.
Σημειώνει ο Γρηγόριος, Ἀλλὰ Χριστὸς, φησὶ, τριακονταέτης βαπτίζεται, καὶ ταῦτα Θεὸς ὤν· καὶ σὺ κελεύεις ἐπισπεύδειν τὸ βάπτισμα; Ο Χριστός βαφτίστηκε τριάντα ετών, και είναι Θεός, και εσύ μας λες να επισπεύσουμε το βάπτισμα ;
Και απαντά,  Θεὸν εἰπὼν, λέλυκας τὸ ζητούμενον, δηλαδή, λέγοντας ότι είναι Θεός έδωσες και την απάντηση.
Ὁ μὲν γὰρ αὐτοκάθαρσις ἦν, καὶ οὐκ ἐδεῖτο καθάρσεως· ἀλλὰ σοὶ καθαίρεται, ὥσπερ καὶ σάρκα φορεῖ σοὶ, ἄσαρκος ὤν. Οὐδέ τις κίνδυνος ἦν αὐτῷ τὸ βάπτισμα παρατείνοντι· αὐτὸς γὰρ καὶ τοῦ παθεῖν ἦν ἑαυτῷ ταμίας, ὥσπερ καὶ τῆς γεννήσεως. Σοὶ δὲ, οὐδὲ περὶ μικρῶν ὁ κίνδυνος, εἰ ἀπέλθοις τῇ φθορᾷ γεννηθεὶς μόνῃ, καὶ μὴ τὴν ἀφθαρσίαν ἀμφιεσάμενος. Σκοπῶ δὲ κἀκεῖνο, ὅτι τῷ μὲν ἀναγκαῖος ἦν οὗτος ὁ καιρὸς τοῦ βαπτίσματος· σοὶ δὲ οὐχ ὁ αὐτὸς λόγος.
Τους λέγει λοιπόν ότι ο Χριστός δεν είχε κάποιο κίνδυνο από την αναβολή αφού δεν είχε κάποια ανάγκη καθάρσεως ενώ αυτοί έχουν, και επιπλέον o Χριστός είχε την γέννηση άλλα και τον θάνατο του στην διάθεσή του, αλλά εσύ έχοντας γεννηθεί μέσα στην φθαρτοτητα και μη έχοντας ντυθεί την αφθαρσία και την αθανασία εάν φύγεις από την ζωή αβάπτιστος έχεις μέγα κίνδυνο.
Μας θυμίζει την αναφορά των σημερινών αιρετικών για βάπτιση του Χριστού 30 ετών, παλαιά η σκέψη, αλλά Θεόν ειπών λέλυκας το ζητούμενον..... 
Γιατί όμως λέγει ο Άγιος πατήρ την γνώμη του και αυτή είναι περί τριών ετών ; 
Αυτοαναιρείται όπως ψιθυρίζει εις τον αιρετικόν νουν ο Σατάν ; Φυσικά και όχι.
Βεβαίως και δεν υπάρχει αυτοαναίρεσις, αλλά επιβεβαίωσις του νηπιοβαπτισμού.
"Τὴν τριετίαν ἀναμείναντας", λέγει ο Γρηγόριος. 
Μην ξεχνούμε ότι σε αυτό το κομμάτι της ομιλίας ο Γρηγόριος μιλάει και σε αυτούς που θέλουν να αναβάλλουν το βάπτισμα. Εάν παρατηρήσουμε τα λεγόμενα θα διαπιστώσουμε ότι σκοπός του είναι να θέσει ανώτατο όριο αναμονής. 
Αυτό που τους λέει είναι, τα ευρισκόμενα εις κίνδυνο θανάτου βαπτίστε τα αμέσως, τα άλλα μην τα αφήνετε αβάπτιστα για χρόνια, στα τρία έτη πάνω κάτω βαπτίστε τα.
Όμως το παιδί μπορεί να απαντήσει πολύ καλύτερα, επί παραδείγματι, πενταετές. 
Γιατί λέει τριών ετών και όχι πέντε, έξι ή επτά στα οποία και πολύ μικρό ακόμη είναι το παιδί, και αυτή η μικρή διαφορά ηλικίας έχει μεγάλη διαφορά κατανόησης και απάντησης;
Διότι εφαρμόζει την τριετή αναμονή των ενήλικων κατηχουμένων στην ηλικία των νηπίων. Στα τρία έτη είχε ορίσει η Εκκλησία να περιμένουν οι Κατηχούμενοι και μετά βαπτίζονταν Χριστιανοί
Αυτήν την τριετία των Κατηχουμένων έχει κατά νου ο Γρηγόριος και την εφαρμόζει στην τριετή ηλικία των παιδιών, δηλαδή από νεογέννητο έως τριών ετών.  
Το βλέπουμε πιο καθαρά όταν λέει, καὶ ἀποκρίνεσθαι δυνατὸν, έως ότου είναι ικανά να απαντήσουν στα λόγια, δηλαδή όπως έκαναν οι ενήλικες κατηχούμενοι. 
Με αυτό που λέει, τριών ετών και μετά βάπτιση, βάζει όριο αναμονής και θέλει να αποτρέψει τους γονείς από την πολυετή αναβολή του βαπτίσματος έτσι ώστε τα νήπια να βαπτίζονται νωρίς, αλλά ταυτόχρονα αφαιρεί και την Κατήχηση ως δικαιολογία αναβολής, και αμέσως μετά προχωρεί και αναιρεί την σκέψη, ο Χριστός βαπτίστηκε 30 ετών, ως δικαιολογία αναβολής.
Δικαιολογία αναβολής λόγω νηπιότητος, δικαιολογία αναβολής λόγω κατηχήσεως, δικαιολογία αναβολής λόγω βαπτίσεως του Ιησού 30 ετών. 
Ο Γρηγόριος βάζει ανώτατο όριο αναμονής τα τρία έτη και αποτρέπει την χρόνια αναβολή, καταργεί την δικαιολογία της κατήχησης ενώ αμέσως προχωρεί και καταργεί και την δικαιολογία των 30 ετών που θα έρθει μετά από αυτές ώστε να αναβληθεί περαιτέρω το βάπτισμα. Εἴ τι οὖν ἐμοὶ πείθεσθε, τοὺς μὲν τοιούτους λόγους χαίρειν ἐάσατε· αὐτοὶ δὲ τῷ ἀγαθῷ προσπηδήσατε. Εάν τα λόγια μου ακούσετε, με χαρά θα αφήσετε τέτοιες προφάσεις αναβολής και θα τρέξετε στο βάπτισμα.
Όχι μονο δεν αναιρείται ο Γρηγόριος λοιπόν, αλλά αντιθέτως αναιρεί, και μάλιστα με χρονική σειρά, όλα τα ψευδοεπιχειρήματα αναβολής και γίνετε διαπρύσιος κύρηξ της βαπτίσεως νηπίων.
Οὐδὲ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς του ιερού πατρός δεν είμαστε μερικοί, αποδεχόμενοι τις μαρτυρίες του τον λέμε πατέρα τώρα και όχι αργότερα, πάτερ Ἀβραάμ...ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ.
Και αλλού ο Γρηγόριος παρατηρεί, Ἐὰν ἴδῃς γυμνὸν, περίβαλε, τὸ σὸν τιμῶν ἔνδυμα τῆς ἀφθαρσίας· Χριστὸς δὲ τοῦτό ἐστιν· Ἐπειδὴ ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθημεν, Χριστὸν ἐνδεδύμεθα.
Αν δεις γυμνό ντύσε τον, τιμώντας το ένδυμα σου της αφθαρσίας, ο Χριστός είναι αυτό, γιατί όσοι στο όνομα του Χριστού βαπτιστήκαμε τον Χριστό ενδυθήκαμε.
Βλέπουμε ότι και στον Γρηγόριο, το ένδυμα όχι μόνο ταιριάζει σε όλες τις ηλικίες αλλά υπάρχει και το σκεπτικό της σχέσεως περιτομής και βαπτίσματος, η σύνδεση βαπτίσματος με προπατορικό αμάρτημα, η σύνδεση του Ιωάννης 3:5 με την αναγκαιότητα του βαπτίσματος στον Χριστιανό.
Και εδώ ξανά οι αιρετικές διδασκαλίες δέχονται ισχυρότατο πλήγμα.


Ο Μέγας Βασίλειος ή Βασίλειος Καισαρείας (330-379μΧ), είναι Πατέρας της Εκκλησίας, κορυφαίος θεολόγος του 4ου αιώνα και ένας από τους Τρεις Ιεράρχες, ήταν επίσκοπος Καισαρείας.
Ο Βασίλειος στην ομιλία του, Προτρεπτικὴ εἰς τὸ ἅγιον βάπτισμα, προς τους κατηχούμενους ώστε να τους προτρέψει να βαφτιστούν χωρίς την αναβολή που κάποιοι ακολουθούσαν, αφού κάνει μνεία στον Σολομώντα και στον Εκκλησιαστή 3,1 Τοῖς πᾶσι χρόνος καὶ καιρὸς τῷ παντὶ πράγματι ὑπὸ τὸν οὐρανόν που λέγει ότι υπάρχει κατάλληλος καιρός για τα πάντα αναφέρει, συνταφῶμεν τῷ Χριστῷ τῷ ὑπὲρ ἡμῶν ἀπο θανόντι , ἵνα καὶ συναναστῶμεν τῷ ἡμῖν τὴν ἀνάστασιν προξενήσαντι. Καιρὸς μὲν οὖν ἄλλοις ἄλλος ἐπιτήδειος· ἴδιος ὕπνου, καὶ ἴδιος ἐγρηγόρσεως· ἴδιος πολέμου, καὶ ἴδιος εἰρήνης· καιρὸς δὲ βαπτίσματος ἅπας ὁ τῶν ἀνθρώπων βίος.
Δηλαδή ας ταφουμε μαζι με τον Χριστο που πεθανε για εμάς ώστε να συναναστηθουμε με αυτόν που ήταν αιτία της αναστάσεως μας. Υπάρχει ο κατάλληλος καιρός για τα διάφορα πράγματα, κατάλληλος καιρός για ύπνο και κατάλληλος να εγρήγορση, καιρός πολέμου και καιρός ειρήνης, αλλά οποιαδήποτε στιγμή στην ζωή κάποιου είναι κατάλληλη για το βάπτισμα.
Και παρακάτω παρατηρεί, ὀκνεῖς καὶ βουλεύῃ καὶ διαμέλλεις; Ἐκ νηπίου τὸν λόγον κατηχούμενος, οὔπω συνέθου τῇ ἀληθείᾳ; Πάντοτε μανθάνων, οὐδέπω ἦλθες πρὸς τὴν ἐπίγνωσιν; Πειραστὴς διὰ βίου, κατάσκοπος μέχρι γήρως, πότε γενήσῃ Χριστιανός; πότε γνωρίσομέν σε ὡς ἡμέτερον; Πέρυσι τὸν παρόντα καιρὸν ἐξεδέχου, νῦν πάλιν ἀναμένεις τὸν ἐπιόντα. Ὅρα μὴ εὑρεθῇς μακροτέρας τῆς ζωῆς τὰς ὑποσχέσεις ποιούμενος. Οὐκ οἶδας τί τέξεται ἡ ἐπιοῦσα·
Δηλαδή, από νήπιο έχεις κατηχηθεί, δεν έχεις ακόμη γνωρίσει την αλήθεια; 
Όλο μαθαίνεις και παραταύτα ακόμη δεν έχεις εννοήσει; Ένας αναζητητής όλη σου την ζωή, ένας που παρακολουθεί μέχρι να γεράσει.  Πότε θα γίνεις Χριστιανός; 
Πότε θα σε δούμε να είσαι ένας από εμάς; 
Πέρσι έλεγες για φέτος και τώρα πάλι περιμένεις του χρόνου.
Πρόσεξε, υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι θα έχεις μακροζωία, η ζωή σου όμως μπορεί να είναι μικρότερη από τις υποσχέσεις σου, δεν ξέρεις το αύριο τι θα φέρει.
Υπήρχαν εκείνη την εποχή πολλοί οι οποίοι είχαν την διάθεση να γίνουν Χριστιανοί αλλά όμως δεν το έπαιρναν απόφαση σχεδόν ποτέ, ενώ άλλοι ανέβαλλαν επίτηδες το μυστήριο. Αυτοί λόγω του ότι τότε οι οικογένειες ήταν αντιθέτως με τις σημερινές πολυμελείς, είχαν αρκετά παιδιά τα οποία ήταν αβάφτιστα, απόρροια είτε της αναποφασιστικότητας των γονέων να αποδεχθούν τον Χριστιανισμό ενώ κατά τα άλλα ήταν ευνοϊκά διακείμενοι, είτε του σκεπτικού αναβολής του βαπτίσματος.
Αφού ούτε οι ίδιοι οι γονείς είχαν βαπτιστεί, ακολουθούσαν το σκεπτικό που εφάρμοζαν στον εαυτό τους και στα παιδιά τους, έτσι τα άφηναν να είναι κατηχούμενα και αυτά χρόνια.
Ο Βασίλειος τους δείχνει τις δωρεές του βαπτίσματος και συνάμα τους μιλάει και για το απαραίτητο του βαπτίσματος λέγοντας τα εξής, Ὁ Ἰουδαῖος τὴν περιτομὴν οὐχ ὑπερτίθεται διὰ τὴν ἀπειλὴν, ὅτι Πᾶσα ψυχὴ, ἥτις οὐ περιτμηθήσεται τῇ ἡμέρᾳ τῇ ὀγδόῃ ἐξολοθρευθήσεται ἐκ τοῦ λαοῦ αὐτῆς· σὺ δὲ τὴν ἀχειροποίητον περιτομὴν ἀναβάλλῃ ἐν τῇ ἀπεκδύσει τῆς σαρκὸς, ἐν τῷ βαπτίσματι τελειουμένην, αὐτοῦ τοῦ Κυρίου ἀκούσας· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μή τις γεννηθῇ δι' ὕδατος καὶ Πνεύμα τος, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Κἀκεῖ μὲν ὀδύνη καὶ ἕλκος· ἐνταῦθα δὲ δρόσος ψυχῆς, καὶ ἕλκους καρδίας ἴαμα.
Ο Ιουδαίος δεν αναβάλει την περιτομή εξ αιτίας της απειλής ότι αυτός που δεν θα περιτμηθει την ογδοη ημέρα θα εξολοθρευθει, εσύ όμως αναβάλλεις την αχειροποίητο περιτομή η οποία τελειώνεται στο βάπτισμα. Άκου τον Κύριο, αληθώς σας λέγω εάν ένας δεν γεννηθεί δι ύδατος και Πνεύματος δεν θα εισέλθει στην Βασιλεία του Θεού.
Βλέπουμε την σχέση περιτομής βαπτίσματος που λέμε και εμείς.
Και παρακάτω σημειώνει,  Προσκυνεῖς τὸν ὑπὲρ σοῦ ἀποθανόντα; Οὐκοῦν κατάδεξαι αὐτῷ συνταφῆναι διὰ τοῦ βαπτίσματος . Ἐὰν μὴ σύμφυτος γένῃ τῷ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου αὐτοῦ, πῶς κοινωνὸς γενήσῃ τῆς ἀναστάσεως; Ὁ Ἰσραὴλ ἐκεῖνος εἰς τὸν Μωϋσῆν ἐβαπτίσθη ἐν τῇ νεφέλῃ καὶ ἐν τῇ θαλάσσῃ , σοὶ τοὺς τύπους παραδιδοὺς.
Δηλαδή, προσκυνάς αυτόν που πέθανε για εσένα; Τότε να ταφείς μαζί με αυτόν δια του βαπτίσματος. Εαν δεν γίνεις ένα σώμα με τον Χριστό δια του βαπτίσματος που είναι ομοίωμα του σταυρικού του θανάτου τότε πως θα γίνεις κοινωνός της αναστάσεως; Ο Ισραήλ βαπτίσθηκε στην νεφέλη και στην θάλασσα και έτσι σου παρέδωσε τους τύπους.
Και συνεχίζει,  Ὁ Ἰσραὴλ εἰ μὴ παρῆλθε τὴν θάλασσαν , οὐκ ἂν ἐχωρίσθη τοῦ Φαραώ· καὶ σὺ, ἐὰν μὴ παρέλθῃς διὰ τοῦ ὕδατος , οὐ χωρισθήσῃ τῆς πικρᾶς τυραννίδος τοῦ διαβόλου.
Φαραω και νοητός Φαραώ, Νεφέλη, Άγιο Πνεύμα, και ύδωρ η Ερυθρά και βλέπουμε αυτό που είπαμε στην αρχή για βάπτιση όλων των νηπίων και ενηλίκων στην Ερυθρά και αυτό το βάπτισμα να είναι τύπος του Χριστιανικού βαπτίσματος και ελευθερώσεως από τον νοητό Φαραώ.
Και στον Μέγα Βασίλειο παρατηρούμε τον νηπιοβαπτισμό, την σύνδεση προπατορικού αμαρτήματος και βαπτίσματος και την σχέση περιτομής και βαπτίσματος.


Ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων (339-397μΧ) είναι μια σημαντική εκκλησιαστική προσωπικότητα και ήταν επίσκοπος στο σημερινό Μιλάνο.
Στο έργο του, Expositio Evangelii secundum Lucam, Σχόλια στο κατά Λουκάν, όταν σχολιάζει το χωρίο Λουκάς 1,17, όπου ο άγγελος προφητεύει περί του Ιωάννου, έχοντας πριν αναφερει το θαύμα του προφήτη να διαιρέσει τα νερά του Ιορδάνη και ότι ο Ιωάννης ομοιάζει με τον Ηλία λέει, αλλά αυτό το παράδειγμα ίσως να έχει εκπληρωθεί και στην εποχή μας αλλά και στων Αποστόλων την εποχή, για αυτό το γύρισμα του Ιορδάνη προς τα πίσω στην πηγή, θαύμα το οποίο έκανε ο Ηλίας όταν το ποτάμι χωρίστηκε, όπως η Γραφή λέει ο Ιορδάνης εστράφει εις τα οπίσω, προτυπώνει το μυστήριο του λουτρού της σωτηρίας το οποίο αργότερα ορίστηκε, με το οποίο τα νήπια που βαπτίζονται και αναμορφώνονται, από την κατάσταση της αμαρτίας, πίσω στην αρχική κατάσταση της φύσεώς τους. Lib1cap37.
Εδώ ο Αμβρόσιος μας μιλάει για τα νερα του Ιορδάνη που γυρνανε πισω στην πηγή και λέγει ότι αυτό προτυπώνει, ομοιάζει, με το ότι το παιδί γυρνάει στην παλαιά κατάσταση. Και εννοεί ότι τα νήπια μέσω του βαπτίσματος έχουν ελευθερωθεί από το προπατορικό αμάρτημα και έχουν έρθει πίσω στην κατάσταση προ αυτού.
Και ξεκάθαρα μιλάει για νηπιοβαπτισμό στην εποχή του αλλά και στην εποχή των Αποστόλων.
Στο δε έργο του De Abraham, δυο βιβλία Στον Αβραάμ Πατριάρχη, αναφέρει για τον Αβραάμ που διατάχθηκε να περιτμηθεί και να περιτέμνει τα νήπια και την αυστηρότητα της ποινής του απερίτμητου και λέει ότι για ευνόητο λόγο ο Νόμος διατάσσει τα παιδιά να περιτμηθουν από την νηπιακή ηλικία, διότι όπως είναι η περιτομή από την νηπιακή ηλικία έτσι είναι και η ασθένεια. Δεν υπάρχει χρόνος ο οποίος είναι κενός για προστασία, θεραπεία, επειδή δεν υπάρχει χρόνος ο οποίος είναι κενός ενοχής, nullum tempus vacuum debet esse tutelae quia nullum est culpae vacuum.
Και αναφέρει: ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, δεν κάνει εξαίρεση σε κανένα, ούτε στα μωρά. lib2cap11.
Εδώ η αναφορά του ότι και τα νήπια έχουν ανάγκη βαπτίσεως είναι εντελώς ξεκάθαρη.
Και βλεπουμε και εδώ ότι ομιλεί για Αποστολική πρακτική, για την αναγκαιοτητα του βαπτίσματος και την σχέση περιτομής και βαπτίσματος.


Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος (344-407μΧ) συγκαταλέγεται ανάμεσα στις κορυφαίες εκκλησιαστικές προσωπικότητες όλων των εποχών. Διετέλεσε επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως διακρίθηκε και για το σπουδαίο ποιμαντικό και φιλανθρωπικό έργο του. Θεωρείται άγιος και από τους Λουθηρανούς αλλά και Αγγλικανούς, ενώ κατατάσσεται στους μεγάλους πατέρες και από τους Παπικούς.
Στον λόγο του Στην Γένεση μιλάει για την περιτομή και παρατηρεί την ότι με την περιτομή υπήρχε πόνος και δεν υπήρχε κάποιο άλλο πλεονέκτημα παρά το ότι  με αυτό το σημάδι γινόταν ξεχώρισμα Ισραήλ από τα άλλα έθνη, και αναφέρει, αλλά τώρα η δική μας περιτομή εννοώ την χάρη του βαπτίσματος, δίδει θεραπεία χωρίς πόνο και μας φέρνει χιλιάδες δωρεές και μας γεμίζει με την χάρη του Πνεύματος και δεν υπάρχει κάποιος χρόνος που πρέπει να γίνει όπως η περιτομή αλλά ένας που είναι στην αρχή της ζωής του η ένας που βρίσκεται στην μέση η ένας που είναι σε μεγάλη ηλικία μπορεί να πάρει αυτήν την αχειροποίητο περιτομή η οποία γίνεται χωρίς πόνο και των αμαρτημάτων τα φορτία αφαιρεί και λαμβάνεις την άφεση όλων των αμαρτιών.
Η δε ημετέρα περιτομή, η του βαπτίσματος λέγω, χάρις ανώδυνον έχει την ιατρείαν, και μυρίων αγαθών πρόξενος γίνεται ημίν, και της του Πνεύματος ημάς εμπίπλησι χάριτος, και ουδέ ωρισμένον έχει καιρόν, καθάπερ εκεί, αλλ’ έξεστι και εν αώρω ηλικία, και εν μέση, και εν αυτώ τω γήρα γενόμενόν τινα ταύτην δέξασθαι την αχειροποίητον περιτομήν, εν η ουκ εστι πονον υπομειναι, αλλ' αμαρτηματων φορτια αποθεσθαι , και των εν παντι  χρονω πλημμεληματων συγχωρησιν ευρεσθαι.
Βεβαίως εδώ είναι ηλίου φαεινότερον ότι με την φράση αωρω ηλικία εννοεί την απαρχή της ζωής διότι εάν εξηγηθεί με οποιαδήποτε άλλη έννοια δεν υπάρχει κάποιο νόημα σε αυτά που λέει και καταστρέφονται τα λόγια του μεγάλου πατρός. 
Όχι μόνο εδώ μα και σε άλλα έργα του ομιλεί για το απαραίτητο του βαπτίσματος και γιά κίνδυνο που υπάρχει στην περίπτωση που κάποιος πεθάνει χωρίς να έχει βαπτιστεί και αυτό φυσικά μπορεί να συμβεί σε όλες τις ηλικίες.
Ας δούμε εδώ και τα λόγια του Αυγουστίνου για τον Χρυσόστομο που είπαμε πρωτύτερα.
Ο Πελαγιανιστης Ιουλιανός προσπάθησε να πει ότι ο Ιωάννης μιλουσε κατα του προπατορικου αμαρτήματος. Το έκανε μάλλον εκμεταλλευόμενος κάποιες λανθασμένες παραλλαγές της μεταφράσεως στα Λατινικά της ομιλίας Προς Νεοφυτους του Χρυσοστόμου.
Οι αιώνιες αλήθειες του Κυρίου και το αιώνιο ψέμα του Διαβόλου.
Ο ίδιος πατήρ, η ίδια τακτική. Άραγε παραλλαγές του κειμένου και δικές τους συμφέρουσες μεταφράσεις του νέου κόσμου δεν χρησιμοποιούν σημερινοί αιρετικοί ώστε να παρασύρουν και να αποδείξουν ως αληθή τα πιστεύω τους ;
Ο Αυγουστίνος αν και τον υποψιάζεται ότι διάλεξε την λανθασμένη μετάφραση που τον βόλευε, του δίδει την αμφιβολία ότι ίσως δεν το πρόσεξε και του παραθέτει το Ελληνικό κείμενο όπως έχει δίδοντας την ορθή ερμηνεία στα Λατινικά.
Πως τολμάς να το υποστηρίζεις αυτό Ιουλιανέ αφού ο Χρυσόστομος έχει μιλήσει καθαρά για το θέμα; Πως εσύ τολμάς να τον κάνεις να έρχεται σε ασυμφωνία με όλους, με τον Ρώμης Ιννοκέντιο, με τον Καρθαγένης Κυπριανό, με τον Καππαδοκίας Βασίλειο, με τον Γρηγόριο Ναζιανζηνό, με τον Ιλάριο Πικταβίου, με τον Αμβρόσιο Μεδιολάνων; Contra Julianum Pelagianum, lib1cap6.
Ή πως εσύ αιρετικέ τολμάς να λες εναντίον του νηπιοβαπτισμού και των άλλων διδασκαλίων της Εκκλησίας; Γιατί έρχεσαι σε ασυμφωνία με τον Πέτρο, τον Παύλο, τον Ιωάννη, αλλά και με τον Κυπριανό, τον Βασίλειο, τον Γρηγόριο;
Εδώ κάνουμε και μια σύντομη αναφορά στον μαθητή του Χρυσοστόμου,

Ισίδωρο Πηλουσιώτη (370-450μΧ) ο οποίος ήταν μοναχός, εκκλησιαστικός πατέρας και συγγραφέας. Η επιστολή του, προς Κόμητα Ερμήνο, ep.CXCV, περι της χάριτος του αγίου βαπτίσματος, λέγει: Επειδή γέγραφέ σου η μεγαλόνοια βουλομένη μαθείν δι’ ην αιτίαν τα βρέφη αναμάρτητα όντα βαπτίζεται, αναγκαίον ωήθην αντεπιστείλαι. 
Τινές μεν ουν σμικρολογούντές φασιν, ότι τον διά την παράβασιν του Αδάμ διαδοθέντα τη φύσει ρύπον αποπλύνονται. Εγώ δε και τούτο μεν γίνεσθαι πιστεύω, ου μην μόνον (ουδέν γάρ αν τοσούτον ην) αλλά και άλλα πολλά μακρώ την ημετέραν φύσιν δεδόσθαι χαρίσματα. Ου γαρ όσον έχρηζεν η φύσις εις την της αμαρτίας αναίρεσιν έλαβε μόνον, αλλά και θείαις εκοσμήθη δώροις. 
Και γάρ ου μόνον κολάσεως απηλάγη, και πονηρίαν απημφιάσατο πάσαν, αλλά και αναγεννήθη άνωθεν, (παλεγγενεσίας θείας, και λόγον υπερβαινούσης, ώσπερ εκ μηχανής τινός επινοηθείσης) και απελυτρώθη, και ηγιάσθη, και εις υιοθεσίαν ηνέχθη, και εδικαιώθη, και εγένετο συγκληρονόμος του Μονογενούς, και σύσσωμος αυτώ δια της μετοχής των ιερών μυστηρίων κατέστη, και είς την σάρκα αυτού τελεί και ώσπερ το σώμα τη κεφαλή, ούτως αυτώ ήνωται. 
Άπερ ο θεσπέσιος εννοήσας Παύλος, ο των του Χριστού νοημάτων ταμίας, ποτέ μεν έλεγε, "και αυτόν έδωκεν υπέρ πάντα, κεφαλήν της Εκκλήσίας" τουτέστιν υπέρ τα άλλα πάντα χαρίσματα, τούτο αυτή εδωρήσατο, το τον Χριστόν κεφαλήν αυτής είναι. 
Ποτέ δε, "Πολλώ μάλλον οι την περισσείαν της χάριτος, και της δωρεάς, και της δικαιοσύνης λαμβάντοντες, εν ζωή βασιλέυσουσιν". Ούκ είπε χάριν, αλλά περισσείαν χάριτος δεικνύς, οτι ου φάρμακον ελάβομεν αντίρροπον του τραύματος μόνον, 
(Ταυτα ουν άπαντα περισσείαν χάριτος εκάλεσεν ο Παύλος, δεικνύς οτι ου φάρμακον ελάβομεν αντίρροπον του τραύματος μόνον, αλλα και υγείαν και ευμορφίαν και τιμήν και δόξαν και αξιώματα πολυ την ημετέραν υπερβαίνοντα φύσιν, Χρυσόστομος ομιλία 10η Προς Ρωμαίους, η παρένθεση με τα λόγια του Χρυστοστόμου είναι δική μας) ως οίονται σμικρολόγοι τινές και της θείας μεγαλοδωρεάς αναίσθητοι, αλλά και ευμορφίαν και τιμήν και δόξαν και αξιώματα και πολλώ την ημετέραν υπερβαίνοντα αξίαν. 
Μη τοίνυν, ώ φίλος, νόμιζε αμαρτιών μόνο αναιρετικόν είναι το βάπτισμα, αλλά και υιοθεσίας και θείας συγγενείας και αλλών μυρίων των τε λεχθέντων, των τε παραλειφθέντων αγαθών ποιητικόν. Ο γάρ των απάντων βασιλεύς, ου μόνον ελυτρώσατο την αιχμαλωτευθείσαν φύσιν, αλλα και εις την ανωτάτω τιμήν ανήγαγεν.
Αυτή είναι ολόκληρη η επιστολή "προς τον Κόμη Ερμήνο", και λέγοντας αυτά ο πατήρ, βλέπουμε ότι μιλάει για νηπιοβαπτισμό, για παράβαση Αδάμ που ενεργεί στο γένος, αλλά μιλάει και για αναγέννηση (αναγγενήθη άνωθεν), για κάθαρση (ου γαρ...αμαρτίας αναίρεσιν έλαβε μόνον), για υιοθεσία (και εις υιοθεσίαν ηνέχθη).

Συνεχίζουμε με τον Ιωάννη. Στην 12η ομιλια του στην Α' Προς Κορινθιους ο χρυσορρήμων λέει κάτι με πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.
Αναφέρει: ο βορβόρω χρίων πως ουχι και βδελυκτόν ποιεί το παιδίον; πως γαρ αυτό προσάγει ταις χερσί του ιερέως ειπε μοι; πως αξιοίς επι του μετώπου σφραγίδα επιτεθήναι παρα της του πρεσβυτέρου χειρός ένθα τον βόρβορον επεχρίσας; Μη ταύτα, μη αδελφοί, αλλ εκ πρώτης ηλικίας πνευματικοίς αυτά περιφράττετε όπλοις και τη χερσί παιδεύετε σφραγίζειν το μέτωπον και πριν η δυνηθήναι τη χείρ τούτο ποιείν αυτοί εντυπούται αυτοίς τον Σταυρόν.
Εδώ στηλιτεύει το γεγονός ότι κάποιες μητέρες ακολουθούσαν δεισιδαιμονικές προλήψεις και ειδωλολατρικές πρακτικές της εποχής και έπαιρναν λάσπη από τα λουτρά και έτριβαν αυτή στα μέτωπα των νεογέννητων με την ιδέα ότι αυτό θα τα προστατέψει από τα μάγια, κακοτυχία κλπ.
Θέλοντας να δείξει το παράλογο του πράγματος τους λέγει, αφού έχει δύναμη γιατί δεν το βάζεις και στο δικό σου μέτωπο; 
Αφού έχει τέτοια ισχύ γιατί δεν αλείφεσαι πιο καλά και ολόκληρος;
Και συνεχίζει ο Ιωάννης λέγοντας ότι αυτά είναι βδέλυγμα, πως γονέα θα το πας στα χέρια του ιερέως; Με ποια αξίωση θα το πας να του δοθεί η σφραγίδα στο μέτωπο από το χέρι του πρεσβυτέρου όταν έχεις βάλει εσύ εκεί τον βόρβορο; 
Όχι αδέλφια μου μην το κάνετε αυτό, αλλά από όταν είναι νήπιο το παιδί με πνευματικά όπλα να τα προστατεύετε και το χέρι τους να μαθαίνετε να κάνει τον Σταυρό, και πριν ακόμη δεν μπορούν αυτά λόγω μικρής ηλικίας, εσείς κάνετε το σημείο του Σταυρού σε αυτά.
Εδώ όχι μόνο βλέπουμε την πρακτική του νηπιοβαπτισμού και το σημείο του Σταυρού αλλά και την λέξη πρεσβύτερος που σημαίνει ιερεύς, ο οποίος ιερεύς σφραγίζει τον βαπτιζόμενο. Εδώ ο Ιωάννης δηλώνει το Χρίσμα, δεν είναι απλώς το σημείο του Σταυρού που συνιστά να κάνει ο λαϊκός στην επόμενη πρόταση, το Χρίσμα δίδεται αμέσως μετά την βάπτιση.
Διαβάζουμε στην γ' ομιλία προς Φιλιππησίους, Κλαῦσον τοὺς ἀπίστους , κλαῦσον τοὺς οὐδὲν ἐκείνων ἀπέχοντας, τοὺς χωρὶς φωτίσματος ἀπερχομένους, τοὺς χωρὶς σφραγῖδος·
Ως γνωστόν στην τελετή του Χρίσματος ευθύς μετά το βάπτισμα ο ιερεύς λέγει "σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου", από τα λόγια των Αποστόλων, ὁ δὲ βεβαιῶν ἡμᾶς σὺν ὑμῖν εἰς Χριστὸν καὶ χρίσας ἡμᾶς Θεός, και, ὑμεῖς χρῖσμα ἔχετε ἀπὸ τοῦ ἁγίου, καὶ οἴδατε πάντα, και χρίει σταυροειδώς τον βαφτιζόμενο. Ο σταυρός έχει θετική επίδραση στο βρέφος, περιφράττετε όπλοις, αν και το νήπιο δεν καταλαβαίνει, όπως και η ευλογία που έδωσε ο Χριστός στα νήπια και μικρά παιδιά είχε ισχύ αν και δεν καταλάβαιναν ποιος είναι και τι διδάσκει. Έχουμε λοιπόν εκτός από τον νηπιοβαπτισμό και την πληροφορία για σημείο του Σταυρού από τους Χριστιανούς επάνω τους.
Αυτά αποδεικνύουν ότι εμείς είμαστε οι Αποστολικοί.
Όταν λέμε ότι εμείς είμαστε οι Αποστολικοί δεν σημαίνει μόνο την συνέχεια στις χειροτονίες αλλά και στην ορθή διδασκαλία.
Και άλλο κείμενο του Χρυσοστόμου μας μιλάει για βάφτιση σε μικρή ηλικία από την Εκκλησία.
Οι μεν ουν κατηχούμενοι τούτο σπουδάζοντες, ουδεμίαν πιούνται επιμέλειαν ορθού βίου. Οι δε ήδη φωτισθέντες, οι μεν επει παίδες όντες τούτο έλαβον, οι δε εν αρρωστία, και ανενεγκόντες, επειδή μη είχον προθεσμία τινά ζήσαι δια Θεόν, ουδέ ούτοι σπουδήν τίθενται. Αυτό βρίσκεται στην 23η ομιλία του, εις τις Πράξεις.
Όπως είναι φανερό ο Χρυσόστομος εδώ μιλάει σε ακροατές οι οποίοι έχουν βαφτιστεί είτε μεγάλοι, είτε όταν ήταν μικρά παιδάκια, ενώ κάποιοι άλλοι είναι κατηχούμενοι και δεν έχουν βαφτιστεί ακόμη
Και ο Χρυσόστομος συνηγορεί στις θέσεις μας περί νηπιοβαπτισμού στην πρώτη Εκκλησία έτσι για μια ακόμη φορά οι θέσεις των αιρετικών αποδεικνύονται λανθασμένες.


Ο Ιερώνυμος (347-420μΧ) ήταν ασκητής, θεολόγος και εκκλησιαστικός συγγραφέας, ειναι ο δημιουργός της Βουλγάτα. Μετά από πρόταση του Πάπα Δάμασου Α', δημιούργησε μια νέα μετάφραση ολόκληρης της Αγίας Γραφής βασιζόμενος στις πρωτότυπες γλώσσες, την Εβραϊκή και Ελληνική. Η μετάφραση αυτή αντικατέστησε την Vetus Latina (Παλιά Λατινική) και είναι η γνωστή Vulgata (Δημώδης).
Στο έργο του Dialogus Adversus Pelagianos, Διάλογος Κατά Πελαγιανιστών, διεξάγεται ένας φανταστικός διάλογος μεταξύ του Αττικού και του Κριτόβουλου ο οποίος είναι ο αιρετικός. Σε ένα σημείο ο Αττικός λέγει, ac ne me putes haeretico sensu hoc intelligere, beatus martyr Cyprianus cujus te in Scripturarum testimoniis digerendis aemulum gloriaris, in epistola quam scribit ad episcopum Fidum de infantibus baptizantis haec memorat....
Δηλαδή, μην νομίζεις ότι αυτά που λέω είναι αιρετικά διότι τα λαμβάνω από τον ευλογημένο μάρτυρα Κυπριανό του οποίου καυχάσαι ότι τα γραπτά είναι ίδια σε θέσεις, σε εγκυρότητα θέσεων, με τις Γραφές και ο οποίος στην επιστολή του όταν απευθύνθηκε στον επίσκοπο Φίδο αυτά ανέφερε....
Και παραθέτει μια ολόκληρη παράγραφο από την Συνοδική απόφαση προς Φίδο. (όλο το τέλος της επιστολής βάζει, από το οποίο τέλος παραθέσαμε και εμείς μόνο ένα μικρο κομμάτι όταν είδαμε τον Κυπριανό). Ξανά εδώ δεν χρειάζονται σχόλια παρά μόνο η διαπίστωση ότι οι αιρετικοί εμπαίζουν τα θύματά τους ασύστολα.
Στην επιστολή του Αd Laetam, Προς Λέτα, δίδοντας ο Ιερώνυμος συμβουλές προς μια μητέρα, την Λέτα, πως να μεγαλώσει την κόρη της, την μικρή.... Μικρή, (η κόρη λεγόταν Πάουλα, Paula, paulus σημαίνει μικρός) λέει ότι το βάπτισμα σώζει το νήπιο και αυτό φέρνει και στους γονείς χάρη.
Ξεκάθαρες αναφορές που έχουν και αυτές ιδιαίτερη βαρύτητα αφού ο Ιερώνυμος υιοθέτησε την παραδοσιακή εκκλησιολογία των, Ιγνατίου Αντιοχείας, Ειρηναίου Λουγδούνου και Κυπριανού Καρχηδόνας.


Ο Θεοδώρητος Κύρου (393-457μΧ) υπήρξε εκκλησιαστικός συγγραφέας και επίσκοπος της πόλης Κύρου. Σπουδαίος και πολυγραφότατος ερμηνευτής.
Στο έργο του Αιρετικής Κακομυθίας Επιτομή, διαβάζουμε:  Ἀντὶ δὲ τῶν περιῤῥαντηρίων ἐκείνων ἀπόχρη τοῖς πιστεύουσιν ἡ τοῦ παναγίου βαπτίσματος δωρεά. Οὐ γὰρ μόνον τῶν παλαιῶν ἁμαρτημάτων δωρεῖται τὴν ἄφεσιν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐλπίδα τῶν ἐπηγγελμένων ἐντίθησιν  ἀγαθῶν, καὶ τοῦ ∆εσποτικοῦ θανάτου, καὶ τῆς ἀναστάσεως καθίστησι κοινωνοὺς, καὶ τῆς τοῦ Πνεύματος δωρεᾶς τὴν μετουσίαν χαρίζεται, καὶ υἱοὺς ἀποφαίνει Θεοῦ, καὶ οὐ μόνον υἱοὺς, ἀλλὰ καὶ κληρονόμους Θεοῦ, καὶ συγκληρονόμους Χριστοῦ. Οὐ γὰρ, ὡς οἱ φρενοβλαβεῖς Μεσσαλιανοὶ νομίζουσι, ξυρὸν μόνον μιμεῖται τὸ βάπτισμα, τὰς προγεγενημένας ἀφαιρούμενον ἁμαρτίας. Τοῦτο γὰρ ἐκ περιουσίας χαρίζεται.
Εἰ γὰρ τοῦτο μόνον ἔργον ἦν τοῦ βαπτίσματος, ἀνθ' ὅτου τὰ βρέφη βαπτίζομεν οὐδέπω τῆς ἁμαρτίας γευσάμενα; Οὐδὲ γὰρ τοῦτο μόνον ἐπαγγέλλεται τὸ μυστήριον, ἀλλὰ τὰ τούτων μείζω καὶ τελεώτερα· ἀῤῥαβὼν γάρ ἐστι τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, καὶ τῆς ἐσομένης ἀναστάσεως τύπος, καὶ κοινωνία τῶν Δεσποτικῶν παθημάτων, καὶ μετουσία τῆς ∆εσποτικῆς ἀναστάσεως, καὶ ἱμάτιον σωτηρίου, καὶ χιτὼν εὐφροσύνης,καὶ στολὴ φωτοειδὴς, μᾶλλον δὲ αὐτὸ φῶς. "Ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐν εδύσασθε."
Καί· "Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθημεν, εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν·  ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς διὰ τῆς δόξης τοῦ Πατρὸς, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν. Εἰ γὰρ σύμφυτοι γεγόναμεν τῷ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀναστάσεως ἐσόμεθα." Ταῦτα φρονεῖν ἡμᾶς περὶ τοῦ παναγίου βαπτίσματος ἐδίδαξεν ὁ θεῖος Ἀπόστολος, ὅτι συνθαπτόμενοι τῷ Χριστῷ, τῆς ἀναστάσεως κοινωνήσομεν. Ἀλλὰ γὰρ μυστικωτέρων δεῖ λόγων ἐνταῦθα· ἄλλως τε δέκα καὶ δύο λόγους συγγράψαντες μυστικοὺς, εἰς ἐκεῖνα τοὺς φιλομαθεῖς ἀναπέμψομεν, ἡμεῖς δὲ τῶν λειπομένων κεφαλαίων ποιησόμεθα τὴν ἐξέτασιν.
Τι να σχολιάσει κανείς σε αυτα τα λόγια του Θεοδώρητου....
Δεν είναι μόνο η ξεκάθαρη αναφορά νηπιοβαπτισμού αλλά η Ορθόδοξος διδασκαλία και η συνέχεια που έχει, αλλά από την άλλη και η καταδίκη των αιρετικών διδασκαλιών για βάπτισμα ως σύμβολο, για βάπτισμα που απλά αφαιρεί αμαρτίες, κλπ.
Και εμείς παραθέσαμε ολους τους λογους των συγγραφέων για το θέμα. Εις εκείνους τους λόγους τους φιλομαθείς πέμπομεν.


Η Σύνοδος της Καρθαγένης του έτους 419 μ.Χ. εξέδωσε 12 νέους κανόνες, ενώ συγχρόνως συμπεριέλαβε και 121 κανόνες προγενεστέρων Συνόδων, οι οποίες συνήλθαν στην Αφρική.
Στον κανόνα 110 διαβάζουμε: Ὁμοίως ἤρεσεν, ἵνα ὁστισδήποτε τὰ μικρὰ καὶ νεογέννητα ἐκ τῶν γαστέρων τῶν μητέρων βαπτιζόμενα ἀρνεῖται ἤ λέγει εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν αὐτὰ βαπτίζεσθαι, μηδὲν δὲ ἐκ τῆς τοῦ ᾽Αδὰμ ἕλκειν προγονικῆς ἁμαρτίας τὸ ὀφεῖλον καθαρθῆναι τῷ λουτρῷ τῆς παλιγγενεσίας, ὅθεν γίνεται ἀκόλουθον, ὅτι ἐν τούτοις ὁ τύπος τοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν βαπτίσματος οὐκ ἀληθής, ἀλλὰ πλαστὸς νοεῖται, ἀνάθεμα εἴη.
Εδώ έχουμε όχι μόνο μια ξεκάθαρη μαρτυρία περί του νηπιοβαπτισμού αλλά την Συνοδική καταδίκη των πλανεμένων δοξασιών των διαφόρων αιρετικών.
Υπάρχει και η αναφορά, εκ των γαστέρων των μητέρων, η οποία είναι ταυτόχρονα και υπενθύμιση της ορθής ερμηνείας περί της ογδόης ημέρας με αφορμή τα λεγόμενα του Παύλου περί σχέσεως βαπτισματος και περιτομής.
Εδώ είναι σημαντικό να αναφέρουμε τον κδ Κανόνα: Ὥστε ἐκτὸς τῶν κανονικῶν Γραφῶν, μηδὲν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἀναγινώσκεσθαι. Με αυτόν τον κανόνα κλείνει ο κατάλογος των βιβλίων της Καινής Διαθήκης και συμπεριλαμβάνεται η τόσο πολύ κακοποιημένη από τους αιρετικούς Αποκάλυψη Ιωάννου.
Στην προηγούμενη Σύνοδο, αυτή της Λαοδικείας όπως ήδη αναφέραμε, έχει μπει στον Κανόνα της Γραφής η αντιλεγόμενη Β Πέτρου.
Ενώ λοιπόν πριν έχει μπει η αντιλεγόμενη Β' Πέτρου, τώρα μπαίνει η αντιλεγόμενη Αποκάλυψη Ιωάννου.
Αντιλεγόμενα, από το αντί και λέγω, είναι τα βιβλία που η αυθεντικότητά τους αμφισβητούνταν από την πρώτη Εκκλησία αλλά ήταν ευρέως αναγνωστέα από τους πρώτους Χριστιανούς. Στην άλλη όχθη έχουμε τα ομολογούμενα, δηλαδή αυτά που ήταν αδιαμφισβήτητης γνησιότητας και καθολικής αποδοχής.
Προς Εβραίους, Ιακώβου, Ιούδα, Β' Πέτρου, Β' και Γ' Ιωάννου, Αποκάλυψη Ιωάννου, Επιστολή Βαρνάβα, Ευαγγέλιο προς Εβραίους, Αποκάλυψη Πέτρου, Πράξεις Παύλου, Ποιμήν του Ερμά, Διδαχή των 12 Αποστόλων, ήταν όλα αντιλεγόμενα, δηλαδή αμφισβητούμενα.
Αυτά μας βοηθούν να εννοήσουμε το εξής. Ότι για να μπορέσουν να ξεχωρίσουν τα βιβλία σε μη θεόπνευστα, σε νόθα, σε ψευδεπίγραφα, αλλά ειδικά σε βιβλία που είναι, ωφέλιμα, που περιέχουν Θεία Αποκάλυψη ή που συγγράφηκαν υπό την επιστασία του Αγίου Πνεύματος, οι Αρχιερείς δεν έδρασαν ως ιστορικοί ή αρχαιολόγοι αλλά ως θεόπνευστοι.
Η δε εισαγωγή βιβλίων στον κανόνα της Καινής, τον οποία δέχονται και οι αιρετικοί ως τον συνέταξε η Εκκλησία ώστε να αποκτήσουν υπόσταση, συνεπάγεται αρρήκτως και θεοπνευστία στην ορθή ερμηνεία των προς εισαγωγή βιβλίων και κατ' επέκταση της Γραφής. Έχουμε θεοπνευστία στην ερμηνεία, στον διαχωρισμό των ιερών Γραφών, στην εισαγωγή τους στον κανόνα της Καινής και έτσι στην μετέπειτα διδαχή σε εμάς. Θεοπνευστία εισαγωγής και ερμηνείας δεν χωρίζονται. Χωρίζονται μόνο όταν, υπό τις οδηγίες του πονηρού, λαμβάνεις την Γραφή προς απόκτηση βάσεως δια ανέγερση πνευματικού δεσμωτηρίου.
Θεοπνευστία, αυθεντία και ορθότητα ερμηνείας, εισαγωγή και ορθότητα κανόνος Γραφής, ερμηνεία και ορθότητα διδασκαλίας.
Οι ιεράρχες είναι οι νομίμως και εκ Αποστολικής διαδοχής επὶ τῆς Μωσέως καθέδρας καθήμενοι. Η Εκκλησία είναι ο στύλος και το εδραιωμα της αληθείας και όχι ο κάθε αιρετικός. Αιρετικός που ως τέτοιος παρανόμως οικειοποιείται την Γραφή, την εκριζώνει από το φυσικό της περιβάλλον την Εκκλησία, με μοναδικό σκοπό να αποκτήσει Χριστιανική υπόσταση διότι χωρίς αυτήν δεν μπορεί να έχει.
Η Χριστιανική υπόσταση όμως που αποκτά στην πραγματικότητα είναι ψευδεπίγραφη και εκ του πονηρού.
Ο αιρετικός λαμβάνει μόνο την Γραφή και απορρίπτει την διδασκαλία της Εκκλησίας και έτσι στην πραγματικότητα απορρίπτει μαζί και την ίδια Γραφή αφού η θεοπνευστία εισαγωγής στον κανόνα συνεπάγεται θεοπνευστία στην ερμηνεία.
Ίσως χωρίς να το καταλαβαίνει, αφού λάβει την Γραφή ώστε να αποκτήσει τον τίτλο του Χριστιανού, προχωρά υπό τις οδηγίες του πονηρού σε μετατροπή της Γραφής από λόγο του Θεού σε προβιά προβάτου που θα καλύψει τον λύκο !!
Ο Διάβολος διδάσκει ότι πράττει και ο ίδιος, εδώ έχουμε όμως και κάτι παραπάνω.
Πίσω απο την αμφισβήτηση της Εκκλησίας κρύβεται ο πονηρός. Δικαιώνοντας το όνομα του, πονηρώς ωθεί να κάνει το πλάσμα και κάτι παραπάνω από αυτόν, να γίνει υπεράνω του Θεού πράγμα που δεν το τόλμησε αυτός.
Ο Κύριος αγαπά το πλάσμα του, θέλει να το σώσει, έγινε άνθρωπος από την άπειρη αγάπη του. Και ενώ ο Σαταν θέλησε βλασφήμως να γίνει όμοιος με τον Κύριο βάζει το πλάσμα να βλασφημήσει παραπάνω, να στενοχωρήσει τον Σωτήρα, και το βάζει να γίνει όχι όμοιος αλλά υπεράνω Κυρίου που έδωσε το αίμα του για το πλάσμα του.
Έτσι οδηγεί τον αιρετικό διδάσκαλο να λάβει την Γραφή όχι μόνο για να παρασύρει αλλά ταυτόχρονα να κάνει και τον πλανεμένο ανώτερο της Εκκλησίας και της κεφαλής αυτής τον Κύριο Ιησού Χριστό. Τα δαιμόνια ζήτησαν άδεια από τον Χριστό μη τολμώντας ακόμη και την εισαγωγή τους στους χοίρους, το πλάσμα όμως υπό τις οδηγίες τους σταύρωσε τον Χριστό.
Θα βρεθούμε σε δύσκολη θέση εμπρός στο φοβερό βήμα του Κυρίου. Ο Κύριος θέλει να σώσει και όχι να καταδικάσει, είναι Πατήρ. Είναι ο Υιός πατήρ πρώτα και όχι Υιός κριτής και έτσι η θέση μας θα είναι ακόμη δυσκολότερη.
Εάν το να προδώσεις έναν ξένο είναι άσχημο, πόσο μάλλον το να προδώσεις τον ίδιο σου τον Πατέρα.
Ο Σατάν όπως γνωρίζετε αγαπητοί αναγνώστες είναι πονηρός και ψεύτης, ενώ αυτός εισαγάγει την αποστασία και την αίρεση, κατηγορεί την Εκκλησία του Κυρίου ότι το κάνει. Όπως κατηγόρησε τον Κύριο και ξεγέλασε τους πρωτόπλαστους ότι τους είπε ψέματα ο Θεός, πράγμα αδύνατον, έτσι και τώρα διδάσκει ότι η Εκκλησία αποστάτησε, πράγμα αδύνατον.
Και ενώ οι αιρετικοί διδάσκαλοι πλασάρουν στους αδελφούς μας που έμπλεξαν στα δίχτυα τους ότι ο νηπιοβαπτισμός ξεκίνησε το 500, το 600 ή προχτές, οι πρώτοι συγγραφείς μιλούν για νηπιοβαπτισμό, για αναδόχους, για νηπιοβαπτισμό ως Αποστολική παράδοση, και στην συνέχεια ο Επίσκοπος Φίδος το 253μΧ είχε μια ερώτηση και αυτή ήταν όχι εάν έπρεπε να βαφτίζονται βρέφη αλλά εάν πρέπει να βαφτίζονται και πριν την όγδοη ημέρα της γεννήσεως τους ή να κρατηθεί στο βάπτισμα η οκταήμερος εντολή της περιτομής.
1761 χρόνια μετά από την ερώτηση στον Κυπριανό έρχονται οι διάφοροι "διδάσκαλοι" που έμπλεξαν αθώους στα δίχτυα τους να ρωτήσουν γιατί βαφτίζουμε νήπια και να δείξουν με αυτή την διαφορά της ερωτήσεως τους, την διαφορά τους από την Εκκλησία του Κυρίου και την διδασκαλία της.
Δεν είναι όμως μόνο η Γραφή και οι πρώτοι Χριστιανοί συγγραφείς που μας βεβαιώνουν περί του νηπιοβαπτισμού αλλά και τα αρχαιολογικά ευρήματα.
Και αυτά δίδουν ισχυρό χτύπημα στις αιρετικές δοξασίες.
Στις κατακόμβες που κατέφευγαν οι πρώτοι Χριστιανοί έχουμε διάφορες επιτάφιες επιγραφές, βρίσκονται στο Βατικανό και ορισμένες μας ενδιαφέρουν γιατί ανήκουν σε βρέφη και μικρά παιδιά.
Εγώ ο Ζωσιμάς, πιστός από πιστούς, κείτομαι εδώ έχοντας ζήσει δυο χρόνια, ένα μήνα, και εικοσιπέντε ημέρες.
Επιγραφή στα Ελληνικά που χρονολογείται τον β' ή αρχές γ' αιώνος.
TEG • CANDIDVS NEOF Q VXT • M XXI • DP NON SEP    οι λέξεις είναι:
TEGula CANDIDVS NEOFita Quae ViXiT • Menses XXI • DePositus NONae SEPtember
Η πλάκα του Κάνδιδου νεόφυτος έζησε μήνες 21 θάφτηκε 5 Σεπτεμβρίου.
FL • IOVINA • QVAE • VIX • ANNIS • TRIBVS • D • XXX • NEOFITA • IN PACE  • XI • K
Φλάβια Ιοβίνα έζησε χρόνια τρία ημέρεςτριάντανεόφυτη εν ειρήνη 11 K-alendae.
Βλέπουμε ότι αυτές οι δυο περιέχουν τον όρο νεόφυτος, ένας όρος που δηλώνει πρόσφατα βαπτισμένους, κάποιους που έχουν γίνει πρόσφατα σύμφυτοι στο σώμα του Χριστού, και μας δηλώνουν καθαρά ότι το βάπτισμα γινόταν και σε βρέφη.
Αγαπητοί, σε αυτό το σημείο κλείνει η αναφορά μας στον νηπιοβαπτισμό, μια αναφορά η οποία έδωσε μεγαλύτερο βάρος επάνω στους πρώτους Χριστιανούς συγγραφείς προς ορθόδοξο πληροφόρηση των αναγνωστών, αφού τα επιχειρήματα από την Γραφή είναι περισσότερο γνωστά.
Αντί επιλόγου είναι κατάλληλο να παραθέσουμε τα λόγια που ανέφερε ο πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης γέρων 


Δανιήλ Γούβαλης (1940-2009) ο οποίος τίμησε την εντολή που έλαβε από το Άγιο Πνεύμα, τῷ ποιμνίῳ ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, και ως καλός ποιμήν με ζήλο ακούραστα αγωνίστηκε ταυτόχρονα και για τα ενενήντα εννέα, αλλά και για το ένα που είχε παρασυρθεί στις κακοδιδασκαλιες των αιρετικών λύκων.
.........με το βάπτισμα απαλλάσσεται ο άνθρωπος από το σκοτάδι και ενδύεται το φως, η ψυχή πλημμυρίζει από φως, είναι λαμπρότης ψυχών, σκότους κατάλυσις και φωτός μετουσία, Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Λόγος 40 ος.  (Εἰς τὸ ἅγιον βάπτισμα)
Η αναγκαιότης του μυστήριου στην σωτηρία παρουσιάζεται κατηγορηματικά στο Ιωάννης γ'5. Ο στίχος έχει ληφθεί από τον διάλογο του Κυρίου με τον Νικόδημο, ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ύδωρ και πνεύμα σημαίνει βάπτισμα και στον Ιορδάνη στην βάπτιση του Χριστού είχαμε ύδωρ και πνεύμα.  Ου δύναται, δε μπορεί να εισέλθει κανείς στην Βασιλεία του Θεού, στην περιοχή δηλαδή της σωτηρίας, εάν δεν έχει βαπτιστεί.
Και στην προς Τίτον Επιστολή υπάρχει η φράσις λουτρόν παλιγγενεσίας γ’5, δηλαδή λουτρό που επιφέρει όχι απλώς καθαρισμό αλλά μια καινούργια γέννηση, φεύγει ένας παλαιός κόσμος και έρχεται ένας καινούργιος και το κατά το έλεος του μας έσωσε δια λουτρού παλιγγενεσίας, και το έσωσε έχει τη σημασία του.
Στην τελετή του Ορθοδόξου βαπτίσματος αναφέρεται από τον ιερέα η φράσις: εδικαιώθης, ηγιάσθης, απελούσθης, αυτό δείχνει ότι εμείς είμαστε Βιβλικοί και Αγιογραφικοί περισσότερο από κάθε άλλον. 
Το βάπτισμα κατά μυστηριώδη τρόπο μας χαρίζει την υιοθεσία, μας καθιστά τέκνα του Θεού, όλοι είσαστε υιοί Θεού δια της πίστεως εις τον Χριστόν Ιησούν διότι όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε Χριστόν ενεδύσασθε, όποιος βαφτίζετε ενδύετε τον Χριστόν, μυστηριώδης πράγματι έκφρασις, ενώνετε μαζί του και κατά συνέπεια γίνεται και αυτός υιός του Θεού.
Ως γνωστόν ο στίχος, όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, ψάλλεται κατ' επανάληψη στην τελετή του Ορθοδόξου βαπτίσματος, και εδώ ο Βιβλικός χαρακτήρας.
Το βάπτισμα είναι ένα θεϊκό λουτρό που καθαρίζει από κάθε αμαρτία, απαλλάσσει από τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος, καταργεί κάθε ενοχή, αφανίζει και θανατώνει το σώμα της αμαρτίας, παρέχει στον άνθρωπο νέα ζωή, τον ζωοποιεί πνευματικά, τον καινοποιεί, τον κάνει καινούργιο, τον αναγεννά.
Το βάπτισμα χορηγεί σωτηρία, καθαρίζει, αγιάζει, σώζει, ασφαλώς δεν θα τα ενεργούσε όλα αυτά εάν ήταν μια απλή συμβολική τελετή, όπως διατείνονται οι μάρτυρες του Ιεχωβά και άλλοι αιρετικοί που καυχώνται και ως μελετητές της Γραφής.
Αυτή είναι η θέσις των Ορθοδόξων ως προς το βάπτισμα.
Αυτά λοιπόν που πιστεύουμε εμείς είναι τα ίδια που πίστευαν οι πρώτοι Χριστιανοί.
Ο τρόπος με τον οποίον εμείς ερμηνεύουμε ένα θέμα πίστεως είναι ο ίδιος με τον οποίον εξηγούσαν οι μαθητές και συνεργάτες των Αποστόλων.
Όταν λέμε οι Ορθόδοξοι ότι έχουμε Αποστολική διαδοχή, δεν εννοούμε μόνο τις χειροτονίες αλλά και την ορθή δογματική και ηθική διδασκαλία.
Οι Ορθόδοξοι ερμηνεύουμε όπως και οι πρώτοι Χριστιανοί, όπως οι Αποστολικοί Πατέρες.

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

Όταν κάποιος σου εμφανίζει μια άποψη αντίθετη από αυτά που επί αιώνες κηρύττει η Εκκλησία, να ξέρεις ότι πρόκειται περί κακοδοξίας, όσο και αν σου φαίνεται πειστική και αληθινή, όσο και αν σου φαίνεται σύμφωνη με το άλφα ή βήτα αγιογραφικό χωρίο.
Αυτό το χωρίο που σου παρουσιάζουν το ερμηνεύουν λανθασμένα, εσύ όμως επειδή δεν έχεις ενδιατρίψει στην Βίβλο, δεν είσαι σε θέση να αντιληφθείς την παρερμηνεία και κινδυνεύεις να παρασυρθείς σε οδόν απωλείας.
γέρων Δανιήλ Γούβαλης 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου