Τα τάματα




Τάματα 

Η σημασία τους, πώς πρέπει να γίνονται
 Ο Άγιος περιμένει έως και 40 χρόνια ;



  1. Ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει
  2. Ο Άγιος περιμένει έως και 40 χρόνια
  3. Μωραίνει κύριος ον βούλεται απολέσαι
  4. Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα
  5. Εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια 

Τα τάματα είναι ευσεβείς ευχαριστήριες προσφορές προς τον Θεό για τις πολλές δωρεές του αλλά και προς τους Αγίους για την βοήθεια και την πρεσβεία τους προς τον Θεό.
Ο Θεός και οι Άγιοι δέχονται την προσφορά αυτή, όχι βεβαίως διότι έχουν κάποια ανάγκη υλικών πραγμάτων ή έχουν κατά νου μια συναλλαγή, αυτό θα ήταν παιδαριώδες να το σκεφτούμε και για αυτόν τον λόγο να κάνουμε ένα τάμα.
Όταν περπάτησε ο Χριστός στην Γη ήταν εντελώς ακτήμονας, ο Κύριος δεν είχε που την κεφαλή κλίνη, όταν δε επιτελούσε τα θαύματα δεν ζητούσε κανένα υλικό αντάλλαγμα.
Δεν έχουν καμία ανάγκη υλικών αλλά κάνουν δεκτά τα τάματα μας και αυτό δείχνει ότι αυτά έχουν βαθύτερη σημασία και συμβολισμό. Η ακτημοσύνη και η αφυλαργυρία του Χριστού και των Αγίων μας και ο πόθος τους για την σωτηρία μας, μας δείχνει ότι το πραγματικό τάμα είναι ο εαυτός μας και όχι το υλικό, όσης αξίας και εάν είναι αυτό. Μην νομίζουμε λοιπόν ότι ο Χριστός και οι Άγιοι θέλουν υλικά ανταλλάγματα ή ότι θα αγοράσουμε την βοήθεια τους ή ότι κάνοντας ένα τάμα θα τους υποχρεώσουμε να μας βοηθήσουν.
Είναι βέβαια περιττό να πούμε ότι το τάμα πρέπει να είναι σύμφωνο με την Χριστιανική μας ιδιότητα. Δεν γίνεται να ζητάμε κάτι που είναι εκτός Χριστιανικού πνεύματος όπως να πάθει κακό κάποιος ή να ευλογηθεί κάποια άνομη δραστηριότητα μας διότι έτσι αφενός προσβάλλουμε τον Χριστό και τους Αγίους μας, αφού θέλουμε να τους κάνουμε συνεταίρους σε ανομίες, και αφετέρου φαίνεται ότι δεν ξέρουμε ποιανού πνεύματος είμαστε εμείς, δηλαδή δεν έχουμε καταλάβει πως πρέπει να είναι ο Χριστιανός και ποια να είναι τα αιτήματα του και για αυτό εάν ζητούμε πράγματα που δεν είναι σωστά μας επιτιμά ο Χριστός, δηλαδή μας κάνει την παρατήρηση, ἐπετίμησεν αὐτοῖς καὶ εἶπεν· Οὐκ οἴδατε ποίου πνεύματός ἐστε ὑμεῖς· Δηλαδή, ο Χριστός τους έκανε την παρατήρηση και τους είπε, δεν ξέρετε ποιανού πνεύματος είσαστε.
Ο σκοπός λοιπόν που ο Θεός δέχεται τα τάματα είναι συμβολικός και διδακτικός.
Το υλικό τάμα είναι τύπος του πνευματικού τάματος, της αφιερώσεως μας στον Κύριο. Όπως δίδουμε το τάμα έτσι πρέπει να δώσουμε τον εαυτό μας στον Θεό, όπως το τάμα είναι κοντά στην ιερή εικόνα του Χριστού έτσι και εμείς πρέπει να είμαστε κοντά του και να ακολουθούμε τις εντολές του και το παράδειγμα του.
Εὔξασθε καὶ ἀπόδοτε Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν λέγει ο Ψαλμωδός.
Δηλαδή, κάνετε τάματα προς τον Θεό και αποδώστε προς αυτόν το οφειλόμενο.
Βλέπουμε ότι η ίδια Αγία Γραφή ομιλεί περί ταμάτων και ότι ο Θεός τα αποδέχεται διότι είναι δείγμα πίστεως και ευγνωμοσύνης.
Πρέπει όπως είπαμε προηγουμένως να είμαστε προσεκτικοί στο αίτημα μας ώστε αυτό να είναι σύμφωνο με την Χριστιανική μας ιδιότητα, αλλά πρέπει να προσέξουμε και κάτι άλλο, αυτό είναι το τι θα τάξουμε ώστε να είμαστε σε θέση μετά να εκπληρώσουμε τις υποσχέσεις μας.
Διαβάζουμε στο Λευιτικό:  Εὰν δὲ ἀπὸ τῶν πτηνῶν τῶν προσφερομένων ἀπ᾿ αὐτῶν δῶρον τῷ Κυρίῳ, ὃς ἂν δῷ ἀπὸ τούτων τῷ Κυρίῳ, ἔσται ἅγιον, οὐκ ἀλλάξει αὐτὸ καλὸν πονηρῷ, οὐδὲ πονηρὸν καλῷ· ἐὰν δὲ ἀλλάσσων ἀλλάξῃ αὐτὸ κτῆνος κτήνει, ἔσται αὐτὸ καὶ τὸ ἄλλαγμα ἅγια. 
Δηλαδή, εάν κανείς έχει τάξει στον Κύριο ένα από τα καθαρά πτηνά, που προσφέρονται ως θυσία, θα προσφέρει στον Κύριο αυτό ακριβώς το πτηνό.
Δεν θα το αντικαταστήσει ούτε με άλλο κατώτερο ούτε με άλλο καλύτερο.
Εάν τάξεις και το αλλάξεις με κάτι άλλο, τότε θα προσφέρεις στον Θεό και αυτό που έταξες αλλά και αυτό που προσέφερες ως αντάλλαγμα.
Βλέπουμε ότι ο Θεός δεν δέχεται την αλλαγή του τάματος με κάποιο μικρότερης αξίας αλλά ούτε και μεγαλύτερης αξίας.
Εάν κάποιος αλλάξει το τάμα του, ο Θεός ζητεί να προσφέρει και τα δυο, παλαιό και νέο. 
Ο Θεός εδώ μας διδάσκει ότι πρέπει να έχουμε συνέπεια.
Είδατε πως ο Κύριος αφού πρώτα έδειξε ότι θέλει συνέπεια ύστερα και τον ένα παιδαγωγεί και τον άλλο δέχεται;  Παρατηρήστε ότι έχουμε την εκδήλωση πατρικής ευσπλαχνίας από τον Κύριο, με την μορφή μικρής παιδαγωγίας ώστε να μάθουν να είναι συνετοί άδολοι και συνεπείς αυτοί που έταξαν και τώρα είτε εκ πονηρίας είτε για άλλο λόγο θέλουν να αποδώσουν κάτι χειρότερο, αλλά βλέπουμε και την πατρική αγάπη όταν κάποιοι από μεγάλη ευλάβεια και ευγνωμοσύνη θέλουν τώρα να προσφέρουν κάτι καλύτερο από αυτό που έταξαν αρχικώς. Ότι ταχτεί στον Κύριο είναι Άγιο δια παντός.
Αλλά κοιτάξτε ότι και άλλο βαθύτερο μας διδάσκει εδώ ο Θεός.
Μας διδάσκει ότι πρέπει να τηρούμε την υπόσχεση που δώσαμε στο βάπτισμα και να ακολουθούμε με συνέπεια τις εντολές του Χριστού και της Εκκλησίας χωρίς να αφαιρούμε αλλά ούτε και να προσθέτουμε σε αυτές μόνοι μας. 
Το τάμα συμβολίζει τον εαυτό μας, αυτός είναι και πρέπει να είναι το πραγματικό τάμα ασχέτως εάν κάνουμε και άλλο τάξιμο. Ως Χριστιανοί έχουμε υποσχεθεί να ακολουθήσουμε τον Χριστό και τις εντολές του, υποσχεθήκαμε να τάξουμε τον εαυτό μας στον Χριστό, να συνταχθούμε με τον Χριστό, Συνετάξω τον Χριστώ; Συνεταξάμην, λέμε στην βάπτιση.
Μας διδάσκει λοιπόν ο Θεός να μην φέρνουμε στα μέτρα μας τις εντολές του, αλλά να προσπαθούμε να φέρουμε τον εαυτό μας στο μέτρο των εντολών. 
Σε αυτό το σημείο ο Θεός με την απαγόρευση αλλαγής του τύπου μας δείχνει ότι θέλει συνέπεια στο πρωτότυπο, δηλαδή τήρηση της υποσχέσεως μας να τον ακολουθήσουμε. Μας διδάσκει να ακολουθούμε με συνέπεια την υπόσχεση μας να τηρήσουμε τις εντολές του και όχι να φτιάξουμε τις δικές μας.
Στο Εβραϊκό κείμενο λέγει Εὰν δὲ ἀπὸ τῶν ζώων τῶν προσφερομένων ἀπ᾿ αὐτῶν δῶρον, δηλαδή λέει ζώο αντί πτηνό που λέει η μετάφραση των Εβδομήκοντα. 
Είναι τα ζώα που προσφέρονταν προς θυσία, μοσχάρι, αρνί, κατσίκι, και το αίμα τους ήταν τύπος της ανθρώπινης ψυχής. Φυσικά είναι ευκόλως εννοούμενο ότι είναι άλλο να μην μπορούμε να ακολουθήσουμε κάποια εντολή της Εκκλησίας μας, λόγω ασθενείας παραδείγματος χάριν, και άλλο να διαμορφώσουμε εμείς τις εντολές όπως μας αρέσει.
Κάποιες φορές βλέπουμε να αποδίδεται το τάμα μετά από πολλά χρόνια.
Αυτό είναι λάθος. Το τάμα πρέπει σε εύλογο χρόνο και σύντομα να αποδίδεται όχι να το ξεχνάμε για χρόνια διότι αυτό είναι ασέβεια, φαινόμαστε αχάριστοι, το χειρότερο κακό.
Ο Χριστός δεν άργησε, εμείς γιατί αργούμε ;
Βέβαια και εάν δεν έγινε αυτό που ζητούσαμε ας μην απογοητευόμαστε. Ένα σύγγραμα, οι Αποστολικές διαταγές, λέει, ἐπὶ ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσιν, καὶ καλῶς ἕξουσιν, τούτων τῶν χαρισμάτων πρότερον μὲν ἡμῖν δοθέντων τοῖς ἀποστόλοις μέλλουσιν τὸ εὐαγγέλιον καταγγέλλειν πάσῃ τῇ κτίσει, ἔπειτα τοῖς δι᾿ ἡμῶν πιστεύσασιν ἀναγκαίως χορηγουμένων, οὐκ εἰς τὴν τῶν ἐνεργούντων ὠφέλειαν, ἀλλ᾿ εἰς τὴν τῶν ἀπίστων συγκατάθεσιν, ἵνα οὓς οὐκ ἔπεισεν ὁ λόγος, τούτους ἡ τῶν σημείων δυσωπήσῃ δύναμις. Τὰ γὰρ σημεῖα οὐ τοῖς πιστοῖς ἡμῖν, ἀλλὰ τοῖς ἀπίστοις Ἰουδαίων τε καὶ Ἑλλήνων·, Ελλήνων δηλαδή ειδωλολατρών, οὔτε γὰρ τὸ δαίμονας ἐκβάλλειν ἡμέτερον κέρδος, ἀλλὰ τῶν ἐνεργείᾳ Χριστοῦ καθαιρομένων, καθὼς αὐτός που παιδεύων ἡμᾶς ὁ Κύριος δείκνυσι λέγων· Μὴ χαίρετε, ὅτι τὰ πνεύματα ὑμῖν ὑπακούουσιν, ἀλλὰ χαίρετε, ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν γέγραπται ἐν τῷ οὐρανῷ.
Δηλαδή, τα χέρια τους θα ακουμπούν σε αρρώστους και αυτοί θα γίνονται καλά, αυτά τα δώρα πρώτα δόθηκαν όταν σταλθήκαμε να κηρύξουμε τον Ευαγγέλιο σε όλη την κτίση και μετά δόθηκαν από ανάγκη σε αυτούς που είχαν πιστέψει, όχι για το συμφέρον αυτών που τα έκαναν, αλλά για να πεισθούν οι δύσπιστοι και οι άπιστοι, τους οποίους ο λόγος δεν έπεισε, γιατί τα θαύματα δεν είναι για εμάς τους πιστούς αλλά για τους απίστους, Ιουδαίους και ειδωλολάτρες. Γιατί δεν έχουμε εμείς κέρδος εάν εκβάλλουμε δαιμόνια αλλά κερδίζουν αυτοί που καθαρίστηκαν με την δύναμη του Θεού όπως ο ίδιος ο Κύριος είπε "να μη χαίρεστε επειδή τα πονηρά πνεύματα υποτάσσονται σε εσάς, αλλά να χαίρετε επειδή τα ονόματά σας έχουν εγγραφεί στους ουρανούς, πλὴν ἐν τούτῳ μὴ χαίρετε, ὅτι τὰ πνεύματα ὑμῖν ὑποτάσσεται· χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς.
Λογικό και σωστό είναι να ζητούμε λοιπόν αλλά ας μην απογοητευόμαστε εάν δεν πραγματοποιήθηκε αυτό που ζητήσαμε, βλέπουμε τον Χριστό να λέει στους 72 Αποστόλους, υπήρχε και ένας ευρύτερος κύκλος Αποστόλων τους οποίους εξέλεξε ο Χριστός μετά από τους 12, ότι το πραγματικά άξιο χαράς είναι ότι θα κερδίσουν την ουράνιο βασιλεία και όχι ότι έκαναν θαύματα. Ο Χριστός είναι Παράκλητος, δηλαδή παρηγορητής, δεν δίδαξε ότι ο Χριστιανός θα ζήσει στην Γη για πάντα ή δεν θα αρρωστήσει, και ο Λάζαρος μετά από κάποια χρόνια πέθανε. Οπότε εάν έχουμε θλίψη και κάτι που ζητήσαμε δεν έγινε, να γνωρίζουμε ότι αυτή η θλίψη με την σωστή αντιμετώπιση είναι το διαβατήριο μας προς την χαρά, δηλαδή την Ουράνιο Βασιλεία.
Όπως είπαμε προηγουμένως είναι λάθος το τάμα να το αποδώσουμε μετά από χρόνια.
Διαβάζουμε στην Αγία Γραφή, καθὼς ἂν εὔξῃ εὐχὴν τῷ Θεῷ, μὴ χρονίσῃς τοῦ ἀποδοῦναι αὐτήν, ὅτι οὐκ ἔστι θέλημα ἐν ἄφροσι· σὺ οὖν ὅσα ἐὰν εὔξῃ, ἀπόδος, ἀγαθὸν τὸ μὴ εὔξασθαί σε ἢ τὸ εὔξασθαί σε καὶ μὴ ἀποδοῦναι.
Δηλαδή, όταν κατά την προσευχή σου κάνεις κάποιο τάξιμο στον Θεό, μη αργήσεις να το εκπληρώσεις, διότι ο Θεός δεν ευχαριστείται με τους άμυαλους, εσύ όμως όσα θα τάξεις πρέπει και να τα δώσεις στον Θεό γιατί από το να τάξεις κάτι ασυλλόγιστο και έτσι να μην μπορείς να αποδώσεις είναι καλύτερο να μην τάξεις.
Τα τάματα μας λοιπόν πρέπει να είναι σύμφωνα με την Χριστιανική ιδιότητα μας, να είναι στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας, να μην είναι ασυλλόγιστα, και να τα να αποδίδουμε σε εύλογο χρόνο και όχι μετά από χρόνια.
Με αυτό καταλαβαίνουμε και κάτι που αφορά το ρητό "ο Άγιος περιμένει έως και 40 χρόνια".
Όταν γράφτηκε το παραπάνω Βιβλικό χωρίο που αναφέραμε δεν υπήρχαν ούτε αυτοκίνητα, ούτε μέσα μαζικής μεταφοράς, και όμως βλέπουμε ξεκάθαρα ότι η Γραφή συμβουλεύει να μην χρονίσει το τάμα.
Άρα αφενός εμείς δεν δικαιολογούμαστε να αφήσουμε το τάμα για χρόνια, εφόσον ζούμε σε εποχή που έχει μικρύνει τον κόσμο, και αφετέρου δεν ισχύει ότι ελέχθη σε μια εποχή οπού η μετακίνηση ήταν δύσκολη και άρα είναι κάπως σωστό, διότι και την εποχή που ελέχθη το Βιβλικό χωρίο όχι μόνο δεν υπήρχαν μηχανοκίνητα μέσα μετακίνησης αλλά μάλλον δυσκολότερη ήταν η μετακίνηση και παρόλα αυτά διαβάζουμε μὴ χρονίσῃς τοῦ ἀποδοῦναι δηλαδή το τάμα δεν πρέπει να χρονίσει, πρέπει σε εύλογο χρόνο να αποδοθεί.
Το ρητό λοιπόν όπως είδαμε δεν έχει εφαρμογή στο υλικό μέρος του τάματος.
Μήπως όμως έχει εφαρμογή στο πνευματικό μέρος του τάματος ;
Ο Άγιος αγαπητοί τὸν καλὸν ἀγῶνα ἠγώνισθη, τὸν δρόμον τετέλεκε, τὴν πίστιν τετήρηκε, δηλαδή αγωνίστηκε, τήρησε την πίστη, και τελείωσε την πορεία της ζωής και έχει εισέλθει τώρα εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου του, δηλαδή είναι μαζί με τον Χριστό, και άρα μπορεί να περιμένει όχι 40, αλλά 140 χρόνια.
Ο Άγιος λοιπόν δεν έχει κάποια ανάγκη, και είναι φυσικά εντελώς πασίγνωστο ότι ο Χριστός μας περιμένει να μετανοήσουμε έως την τελευταία ώρα μας.
Περιμένει λοιπόν ο Χριστός και ο Άγιος την μετάνοια μας έως και 40 χρόνια ;
Όχι αγαπητοί μου !!
Στην πραγματικότητα ο Άγιος δεν περιμένει ούτε μισό λεπτό ! Γιατί;
Διότι εμείς δεν μπορούμε να περιμένουμε ούτε μισό λεπτό, αφού ο θάνατος έρχεται απρόοπτα, ἄνθρωπος ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ· ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ, οὕτως ἐξανθήσει, δηλαδή ο βίος του ανθρώπου είναι σύντομος όπως η ζωή των λουλουδιών και περνάει γρήγορα.
Από την αγάπη τους για τους αγωνιζόμενους ο Άγιος και ο Κύριος δεν μπορούν να περιμένουν ούτε μισό λεπτό διότι ο θάνατος έρχεται σαν κλέπτης.
Αν λέει η Γραφή να μην χρονίσει το υλικό τάμα, πόσο μάλλον περισσότερο λέει να μην χρονίσει το πνευματικό τάμα, δηλαδή εμείς και η μετάνοια μας.
Επειδή δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει η ημέρα δεν πρέπει να αναβάλλουμε λεπτό την μετάνοια και το να γινόμαστε καλύτεροι ενώπιον του Θεού.
Το ρητό λοιπόν "ο Άγιος περιμένει έως και 40 χρόνια" προέρχεται μεν εξ' ευσεβείας αλλά είναι λάθος και δεν έχει καμία εφαρμογή σε εμάς, εάν είχε θα ήταν μόνο στον.... Άγιο.
Όμως ο Άγιος ως αδελφός μας που είναι ανυπομονεί από την αγάπη του για εμάς, εμείς λέγοντας ο Άγιος περιμένει δεν αγαπάμε όχι μόνο το Άγιο που ανυπομονεί, αλλά και τον εαυτό μας που είναι σε κίνδυνο απωλείας. Το ρητό λοιπόν υποθάλπει μια αναβολή η οποία είναι εκτός Χριστιανικής διδασκαλίας, οπότε είναι άτοπο να το χρησιμοποιούμε.
Τι πρέπει να έχουμε κατά νου; Το εάν περιμένει ο Άγιος ή να μετανοήσουμε διότι ἄνθρωπος, ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ· ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ, οὕτως ἐξανθήσει;
Τα θαυμάσια που επιτελεί ο Κύριος γίνονται πάντοτε για υψηλό πνευματικό σκοπό.
Ο Θεός μας βοήθησε σε κάποιο αίτημα μας ώστε να μπορέσουμε να υψώσουμε τον νου στον ουρανό.
Ο σκοπός της ικανοποιήσεως του αιτήματος μας είναι μεν να λάβουμε κάτι προσωρινό αλλά κυρίως έχει όπως είπαμε υψηλό πνευματικό σκοπό, δηλαδή να λάβουμε κάτι ουράνιο, την Ουράνιο Βασιλεία.
Έχει σκοπό να υψώσουμε τα μάτια μας στον Ουρανό και να καταλάβουμε ότι η κατοικία μας είναι εκεί και έτσι από εδώ και πέρα να πράξουμε ανάλογα.
Το υλικό τάμα είναι τύπος του εαυτού μας, όπως αφιερώσαμε αυτό θα αφιερώσουμε και τον εαυτό μας. Εάν το υλικό αμελούμε να προσφέρουμε τότε πόσο μάλλον το πνευματικό που είναι μεγαλύτερο. Αφήνοντας το τάμα να χρονίζει και την μετάνοια κατά μέρος, όχι μόνο δεν υψώσαμε τα μάτια στον Ουρανό αλλά κοιτάξαμε κάτω στην Γη, έτσι διαλέξαμε και πήραμε την στάση που θα βρεθούμε εμπρός στον δίκαιο Κριτή.
Στην ίδια στάση θα βρεθούμε στην Κρίση και θα κοιτάμε κάτω από ντροπή διότι δεν θα μπορούμε να αντικρίσουμε τον ευεργέτη μας Κύριο. Μα πάλι εάν βαδίζεις τον δρόμο της μετανοίας και το υλικό σου τάμα χρόνισε πρόσφερε το ώστε να είσαι τέλειος.
Για αυτό λοιπόν το τάμα ας είναι, σύμφωνα με την Χριστιανική διδασκαλία αλλά και τις δυνατότητες μας, να το αποδίδουμε σε εύλογο χρονικό διάστημα και κυριότερο να περιλαμβάνει τον εαυτό μας, αυτο είναι το κυριότερο αγαπητοί μου, ας μην το ξεχνούμε ποτέ και σε συνεργασία με τον πνευματικό μας που θα μας συμβουλεύει να προκόπτουμε πνευματικά και να προχωρούμε σταθερά προς τον Θεό.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου