Χιλιετής Βασιλεία





10/2/2017 Αγίου Χαραλάμπους

Χιλιετής Βασιλεία
Χιλιασμος

Αγαπητοί στην σημερινή ανάρτηση θα δούμε εν συντομία το θέμα Χιλιετής βασιλεία.
Ο Χριστός με την σταυρική του θυσία καταργεί τον Διάβολο και ελευθερώνει τον άνθρωπο. Είναι περιττό ένα τρίτο δέσιμο του Διαβόλου αφού δεν προσφέρει τίποτα αλλά καταργεί την Σταυρική θυσία και τον Χριστό ως βασιλιά. Η Γραφή είναι ξεκάθαρη και μας λέει ότι ο Χριστός είναι βασιλιάς ήδη και δεν περιμένει στο μέλλον να βασιλεύσει.
εἰ δὲ ἐγὼ ἐν Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, οἱ υἱοὶ ὑμῶν ἐν τίνι ἐκβάλλουσι; διὰ τοῦτο αὐτοὶ κριταὶ ὑμῶν ἔσονται εἰ δὲ ἐν δακτύλῳ Θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, ἄρα ἔφθασεν ἐφ᾿ ὑμᾶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ὅταν ὁ ἰσχυρὸς καθωπλισμένος φυλάσσῃ τὴν ἑαυτοῦ αὐλήν, ἐν εἰρήνῃ ἐστὶ τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ· ἐπὰν δὲ ὁ ἰσχυρότερος αὐτοῦ ἐπελθὼν νικήσῃ αὐτόν, τὴν πανοπλίαν αὐτοῦ αἴρει, ἐφ᾿ ᾗ ἐπεποίθει, καὶ τὰ σκῦλα αὐτοῦ διαδίδωσιν. Λουκ. 11,19-22
Δηλαδή, εάν δε εγώ με την συνεργασία του βελζεβούλ διώχνω τα δαιμόνια, τα πνευματικά σας τέκνα που εξορκίζουν τα δαιμόνια, με την δύναμιν ποίου τα βγάζουν; Για τούτο αυτοί που δεν τους κατηγορείτε για αυτό το έργο τους, θα είναι δικασταί σας και θα σας καταδικάσουν δια την διπροσωπίαν σας. Εάν όμως εγώ με δάκτυλο και δύναμη Θεού διώχνω τα δαιμόνια, αυτό αποδεικνύει ότι έφθασε επάνω σας η βασιλεία του Θεού. 
Όταν ο ισχυρός εξοπλισμένος τέλεια φυλάσσει την αυλή του, μένουν ασφαλισμένα και ήσυχα τα υπάρχοντά του. Όταν όμως έλθει εναντίον του ο ισχυρός και τον νικήσει του παίρνει τα όπλα στα οποία είχε στηρίξει την πεποίθησή του και διαμοιράζει σαν λάφυρα τα υπάρχοντά του.
Το ίδιο βλέπουμε και στην παράλληλη περικοπή από τον Ματθαίο
καὶ εἰ ἐγὼ ἐν Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, οἱ υἱοὶ ὑμῶν ἐν τίνι ἐκβαλοῦσι; διὰ τοῦτο αὐτοὶ κριταὶ ἔσονται ὑμῶν εἰ δὲ ἐγὼ ἐν Πνεύματι Θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, ἄρα ἔφθασεν ἐφ᾿ ὑμᾶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἢ πῶς δύναταί τις εἰσελθεῖν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἰσχυροῦ καὶ τὰ σκεύη αὐτοῦ ἁρπάσαι, ἐὰν μὴ πρῶτον δήσῃ τὸν ἰσχυρόν; καὶ τότε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ διαρπάσει. Ματθ. 12,27-29
Εάν εγώ βγάζω τα δαιμόνια με την βοήθεια του Βεελζεβούλ όπως εσείς λέτε τα πνευματικά σας τέκνα με την δύναμη τίνος τα βγάζουν; Γιατί δεν τους κατηγορείτε; Για αυτό εκείνοι θα σας καταδικάσουν για την μοχθηρία σας και την υποκρισία σας. Εάν όμως εγώ διώχνω τα δαιμόνια με την δύναμιν του Πνεύματος του Θεού, αυτό αποδεικνύει ότι έφθασε σε εσάς η βασιλεία του Θεού.
Πως μπορεί κάποιος να εισέλθει στο σπίτι του ισχυρού και να αρπάξει τα υπάρχοντά του, εάν πρώτα δεν δέση τον ισχυρό;
Ο Χριστός λοιπόν μας δίνει μιας εικόνα στην οποία βλέπουμε κάποιον ισχυρό ο οποίος έχει όπλα και κρατεί αιχμαλώτους, αλλά άλλος ισχυρότερος τον νικάει και αφού τον δέσει μπαίνει στο σπίτι του και αρπάζει αυτούς που κρατούσε αιχμαλώτους, δηλαδή τους ανθρώπους.
Ξεκάθαρα βλέπουμε ότι ο Χριστός κατανικάει και δένει τον διάβολο, ερημώνει την βασιλεία του αρπάζοντας αυτούς που κρατεί αιχμαλώτους και όλο αυτό αποδεικνύει στους Φαρισαίους ότι έφτασε η βασιλεία του Θεού άρα ο Χριστός είναι ήδη βασιλιάς.
ἐπεὶ οὖν τὰ παιδία κεκοινώνηκε σαρκὸς καὶ αἵματος, καὶ αὐτὸς παραπλησίως μετέσχε τῶν αὐτῶν, ἵνα διὰ τοῦ θανάτου καταργήσῃ τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ᾿ ἔστι τὸν διάβολον, καὶ ἀπαλλάξῃ τούτους, ὅσοι φόβῳ θανάτου διὰ παντὸς τοῦ ζῆν ἔνοχοι ἦσαν δουλείας. Εβρ. 2,14-15
Δηλαδή, επειδή τα παιδιά του Θεού έχουν πάρει όλα την ασθενή και φθαρτή ανθρώπινη φύση για αυτό και ο Χριστός κατά παρόμοιο τρόπο πήρε σάρκα και αίμα, χωρίς όμως καμία αμαρτία. Έγινε άνθρωπος για να εξουδετερώσει με τον θάνατό του και να καταργήσει τον διάβολο και να απαλλάξει αυτούς οι οποίοι ένεκα του φόβου του θανάτου κυριαρχούνται καθ' όλον το διάστημα της ζωής τους από την καταθλιπτική δουλεία της αγωνίας και του τρόμου απέναντι στον θάνατο.
Είναι πασιφανές ότι τώρα βασιλεύει ο Χριστός έτσι ο Διάβολος απογυμνώνεται εντελώς από την εξουσία του καταργείται.
Στον Ιωάννη βλέπουμε την ίδια διδαχή περί κατάργησης της βασιλείας τους Διαβόλου. Νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου, νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω· Ιω. 12,31
Τώρα κρίνεται ο κόσμος, τώρα ο άρχοντας του κόσμου θα κρημνιστεί από την εξουσία του και θα ριχτεί έξω. Και αργότερα στον Ιωάννη ξανά βλέπουμε ότι ο Διάβολος έχει κριθεί και φυσικά έχει καταδικαστεί χάνοντας την εξουσία του, περὶ δὲ κρίσεως, ὅτι ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου κέκριται Ιω. 16,11.
Έχουμε τις φράσεις: ἐκβληθήσεται ἔξω·, κέκριται , καταργήσῃ τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ᾿ ἔστι τὸν διάβολον , δήσῃ τὸν ἰσχυρόν , νικήσῃ αὐτόν.
Δηλαδή βλέπουμε τον Διάβολο να νικιέται, να δένεται, να καταργείται, να ρίχνεται έξω.
Ο Χριστός δηλαδή είναι βασιλιάς και έχει εξουσία επάνω στα πάντα καθώς μας λέγει ο ίδιος καὶ προσελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἐλάλησεν αὐτοῖς λέγων· ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς Ματθ. 28,1 και δεν κάθεται αδρανής ώστε σε κάποια μελλοντική στιγμή να βασιλεύσει και να αρχίσει το σωτήριο έργο του.
Όχι μόνο είναι βασιλιάς αλλά η Γραφή μας τον παρουσιάζει ως βασιλιά βασιλέων καὶ ἔχει ἐπὶ τὸ ἱμάτιον καὶ ἐπὶ τὸν μηρὸν αὐτοῦ ὄνομα γεγραμμένον, βασιλεὺς βασιλέων καὶ κύριος κυρίων. Αποκ. 19,16. Αυτό είναι περιφραστικός υπερθετικός σημαίνει υπέρτατος άρχοντας, βασιλιάς υπεράνω όλων. Οι μάγοι ρωτάνε που είναι ο βασιλιάς των Ιουδαίων; ἰδοὺ μάγοι ἀπὸ ἀνατολῶν παρεγένοντο εἰς Ἱεροσόλυμα λέγοντες· ποῦ ἐστιν ὁ τεχθεὶς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; Και ενώ οι Μάγοι τον αποκαλούν βασιλιά οι διάφοροι αιρετικοί του αφαιρούν τον τίτλο και τον βάζουν να περιμένει ώστε να λάβει την βασιλεία αργότερα. 
Διάφοροι προσπαθούν να παίξουν με τις λέξεις, λέγοντας ότι άλλο είναι ο Τάρταρος που έχει δεθεί ο Σατάν κατά την επιστολή Πέτρου και Ιούδα και άλλο η άβυσσος του χωρίου της Αποκαλύψεως, αλλά η άβυσσος και ο Τάρταρος είναι το ίδιο μέρος του Άδη.
Στα εσχατολογικά διαγράμματα που βλέπουμε στην Καινή Διαθήκη απουσιάζει παντελώς η Χιλιετής Βασιλεία. Η Β' Παρουσία παρουσιάζεται ως το τέλος της ανθρώπινης ιστορίας και η αρχή μιας αιώνιας βασιλείας των πιστών που θα είναι πάντοτε σὺν Κυρίῳ στον ουρανό ενώ στην αντίπερα μεριά, αιώνιου αυτοπροορισμού μακράν του Θεού των αρνητών.
Λανθάνει γὰρ αὐτοὺς τοῦτο θέλοντας ὅτι οὐρανοὶ ἦσαν ἔκπαλαι καὶ γῆ ἐξ ὕδατος καὶ δι᾿ ὕδατος συνεστῶσα τῷ τοῦ Θεοῦ λόγῳ, δι᾿ ὧν ὁ τότε κόσμος ὕδατι κατακλυσθεὶς ἀπώλετο· οἱ δὲ νῦν οὐρανοὶ καὶ ἡ γῆ τῷ αὐτοῦ λόγῳ τεθησαυρισμένοι εἰσὶ πυρὶ τηρούμενοι εἰς ἡμέραν κρίσεως καὶ ἀπωλείας τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων.Ἓν δὲ τοῦτο μὴ λανθανέτω ὑμᾶς, ἀγαπητοί, ὅτι μία ἡμέρα παρὰ Κυρίῳ ὡς χίλια ἔτη, καὶ χίλια ἔτη ὡς ἡμέρα μία οὐ βραδύνει ὁ Κύριος τῆς ἐπαγγελίας, ὥς τινες βραδυτῆτα ἡγοῦνται, ἀλλὰ μακροθυμεῖ εἰς ἡμᾶς, μὴ βουλόμενός τινας ἀπολέσθαι, ἀλλὰ πάντας εἰς μετάνοιαν χωρῆσαι.Ἥξει δὲ ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί, ἐν ᾖ οὐρανοὶ ῥοιζηδὸν παρελεύσονται, στοιχεῖα δὲ καυσούμενα λυθήσονται, καὶ γῆ καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἔργα κατακαήσεται. Β' Πέτρου 3,5-10
Την ημέρα του Κυρίου οι σημερινοί ουρανοί και Γη θα εξαφανιστούν με βοή θα αναφλεγούν και οι ουρανοί και η γη θα κατακαούν. Η μεγάλη ημέρα του Θεού κατά την οποία οι ουρανοί φλεγόμενοι θα διαλυθούν και τα στοιχεία του σύμπαντος θα λιώσουν και καινούργια Γη και ουρανοί θα υπάρξουν.
Ημέρα Κυρίου, άγνωστη ημερομηνία, σε αυτήν ο ουρανός και η Γη καταστρέφονται, κρίση, νέα Γη και ουρανοί.
Καὶ εἰ μὴ ἐκολοβώθησαν αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι, οὐκ ἂν ἐσώθη πᾶσα σάρξ· διὰ δὲ τοὺς ἐκλεκτοὺς κολοβωθήσονται αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι τότε ἐάν τις ὑμῖν εἴπῃ, ἰδοὺ ὧδε ὁ Χριστὸς ἢ ὧδε, μὴ πιστεύσητε· ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσι σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς. ᾿Ιδοὺ προείρηκα ὑμῖν ἐὰν οὖν εἴπωσιν ὑμῖν, ἰδοὺ ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐστί, μὴ ἐξέλθητε, ἰδοὺ ἐν τοῖς ταμείοις, μὴ πιστεύσητε· ὥσπερ γὰρ ἡ ἀστραπὴ ἐξέρχεται ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ φαίνεται ἕως δυσμῶν, οὕτως ἔσται καὶ ἡ παρουσία τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου· ὅπου γὰρ ἐὰν ᾖ τὸ πτῶμα, ἐκεῖ συναχθήσονται οἱ ἀετοί. Εὐθέως δὲ μετὰ τὴν θλῖψιν τῶν ἡμερῶν ἐκείνων ὁ ἥλιος σκοτισθήσεται καὶ ἡ σελήνη οὐ δώσει τὸ φέγγος αὐτῆς, καὶ οἱ ἀστέρες πεσοῦνται ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σαλευθήσονται καὶ τότε φανήσεται τὸ σημεῖον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ τότε κόψονται πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς καὶ ὄψονται τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς καὶ ἀποστελεῖ τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ μετὰ σάλπιγγος φωνῆς μεγάλης, καὶ ἐπισυνάξουσι τοὺς ἐκλεκτοὺς αὐτοῦ ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων ἀπ᾿ ἄκρων οὐρανῶν ἕως ἄκρων αὐτῶν. Ματθαίος 24, 22-31
Μεγάλη θλίψη, ο ήλιος σβήνει, το σύμπαν σείεται, τα αστέρια πέφτουν, σημείο του Σταυρού στον ουρανό, άγγελοι συνάγουν τους εκλεκτούς, αυτοί είναι πάντα με τον Χριστό.
Το εσχατολογικό διάγραμμα τελειώνει κατά τον ίδιο τρόπο και στον ευαγγελιστή Λουκά, 
καὶ τότε ὄψονται τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐν νεφέλῃ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς.
Στον Παύλο βλέπουμε ανάσταση νεκρών, αρπαγή ζωντανών πιστών και τότε είναι το τέλος ανθρώπινης ιστορίας, ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα, καὶ οὕτω πάντοτε σὺν Κυρίῳ ἐσόμεθα.
Δεν μπορεί να παραλείπεται ένα τέτοιο μέγιστο γεγονός αφενός διότι θα είναι αιτία μεγάλης ελπίδας και χαράς για τους Χριστιανούς και αφετέρου και κύριον διότι τα εσχατολογικά διαγράμματα που δίδει ο Χριστός και οι Απόστολοι είναι πλήρη.
Εφόσον ένας και μόνο αναστηθεί ή λάβει το άφθαρτο σώμα έχουμε άμεσα την νίκη κατά του θανάτου και εκπληρώνεται το λεχθέν της Γραφής ὅταν δὲ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσηται ἀφθαρσίαν καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσηται ἀθανασίαν, τότε γενήσεται ὁ λόγος ὁ γεγραμμένος· κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος - και - ἔσχατος ἐχθρὸς καταργεῖται ὁ θάνατος·.
Επίσης βλέπουμε στην Αποκάλυψη ότι ο θάνατος ρίχνεται στην λίμνη του πυρός στο τέλος. 
Αν αναστηθεί έστω και ένας αμέσως έχουμε εκπλήρωση του λόγου, όμως ο θάνατος καταργείται τελευταίος άρα δεν υπάρχει τμηματική ανάσταση.
Θα σκεφτεί κάποιος ότι ο Χριστός έχει αναστηθεί ή ότι θα έχουμε αναστάσεις σε διάφορες φάσεις ενώ όταν αναστηθεί και ο τελευταίος τότε έχουμε την νίκη κατά του θανάτου. 
Αυτό όμως αποκλείεται κατηγορηματικά από την Γραφή. 
Ο Παύλος λέει ὅταν δὲ τὸ φθαρτὸν τοῦτο, αυτό το φθαρτό ενδυθεί την αθανασία τότε θα έχει εκπληρωθεί ο λόγος που λέει νικήθηκε ο θάνατος. Όταν όμως μιλάει ο Χριστός έχει ήδη αναστηθεί άρα ο Παύλος φανερά εξαιρεί τον Χριστό, έτσι έχουμε από την μια τον Χριστό και από την άλλη όλους τους ανθρώπους. Το τοῦτο φυσικά δεν εννοείται ως το δικό του σώμα αλλά όλων. Εάν λοιπόν τούτο δηλαδή το σώμα του αποστόλου Παύλου, του πατρός Δανιήλ, του ενός ή του άλλου Χριστιανού, ενδυθεί την αφθαρσία τότε κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος. Παρατηρήστε ότι η φράση κατεπόθη εἰς νῖκος, σημαίνει νικήθηκε εντελώς εξαφανίστηκε, δεν υπάρχει πια. Άρα έχουμε και εδώ την Γραφή να μας λέει για τον τον θάνατο ότι καταργείται εντελώς με την ανάσταση ενός και μόνο σώματος το οποίο γεγονός μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει τμηματική ανάσταση. 
Όλοι θα αναστηθούν την ίδια εποχή και η μόνη διαφορά θα είναι ότι η ανάσταση θα αρχίσει από τους πιστούς διότι με αυτόν τον τρόπο ο Χριστός τιμάει τους δικούς του, όπως τιμητική είναι και η αρπαγή που θα γίνει σε ορισμένους από τους ζώντες. Την στιγμή που θα τελειώνει η ανθρώπινη ιστορία αυτοί οι πιστοί οι οποίοι είναι εν ζωή στην Γη θα αρπαχτούν από αγγέλους και θα συναντήσουν τον Χριστό. Επειδή δεν υπάρχει τμηματική ανάσταση για αυτό αναλήφθηκε ο Ενώχ και ο Ηλίας και είναι με το φθαρτό σώμα τους στον ουρανό. Θα έρθουν την εποχή του Αντιχρίστου θα κηρύξουν θα σκοτωθούν και το πνεύμα Θεού μπαίνει στα σώματα τα άταφα τα φθαρτά και θα αναληφθούν πάλι με τα ίδια σώματα ειδάλλως θα είχε κατεπόθει ο θάνατος.
Πολλές αναστάσεις δεν θα δούμε πουθενά στην Γραφή, σε όλα τα εσχατολογικά σημεία θα διαπιστώσουμε ότι θα γίνει μια ανάσταση κατά την οποία όλοι οι νεκροί θα αναστηθούν με τα άφθαρτα σώματα κατά την στιγμή την οποία το σύμπαν γίνει νέο. 
Θα υπάρξει μια πολύ μικρή διαφορά χρονική στην ανάσταση, για να το καταλάβουμε ας σκεφτούμε ότι όπως οι ζωντανοί πιστοί θα αρπαχτούν για να συναντήσουν τον Χριστό στον αέρα και οι άλλοι άνθρωποι θα παραμείνουν στην Γη, έτσι και οι σωματικώς νεκροί πιστοί θα αναστηθούν τιμητικά πρώτοι και θα λάβουν το σώμα όταν κατέρχονται ως ψυχές μαζί με τον Χριστό ώστε έτσι η στρατευόμενη και η θριαμβεύουσα εκκλησία να ενωθεί και να κατέλθει στην Γη αφού οι πιστοί αποτελούν την βασιλική παράταξη του Αρνίου και πολεμούν μαζί με αυτό. 
Οι υπόλοιποι σωματικώς νεκροί θα λάβουν και αυτοί το σώμα αμέσως μετά, θα αναστηθούν στην Γη και θα είναι μαζί με αυτούς που δεν αρπάχτηκαν και θα βλέπουν την Εκκλησία να κατέρχεται. Η ελπίδα τους ήταν στην Γη και εκεί θα αναστηθούν όπως και οι πιστοί που είχαν την ελπίδα στον ουρανό έρχονται από εκεί που είχαν την ελπίδα τους.
ἕκαστος δὲ ἐν τῷ ἰδίῳ τάγματι· ἀπαρχὴ Χριστός, ἔπειτα οἱ Χριστοῦ ἐν τῇ παρουσίᾳ αὐτοῦ· εἶτα τὸ τέλος, ὅταν παραδῷ τὴν βασιλείαν τῷ Θεῷ καὶ πατρί, ὅταν καταργήσῃ πᾶσαν ἀρχὴν καὶ πᾶσαν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν. Ο κάθε ένας με την σειρά του πρώτα όσοι ανήκουν στον Χριστό έπειτα οι άλλοι, είτα, ύστερα το τέλος. Κάθε ένας στην δική του τάξη, απαρχή είναι ο Χριστός, έπειτα αυτοί που είναι του Χριστού κατά την παρουσία του έπειτα το τέλος, όταν παραδίνει τη βασιλεία στο Θεό Πατέρα, όταν καταργήσει κάθε αρχή εξουσία και δύναμη.
Ας δούμε τώρα το χωρίο της Αποκαλύψεως 20,4-5.
Καὶ εἶδον θρόνους, καὶ ἐκάθησαν ἐπ᾿ αὐτούς, καὶ κρῖμα ἐδόθη αὐτοῖς, καὶ τὰς ψυχὰς τῶν πεπελεκισμένων διὰ τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ καὶ διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, καὶ οἵτινες οὐ προσεκύνησαν τὸ θηρίον οὔτε τὴν εἰκόνα αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἔλαβον τὸ χάραγμα ἐπὶ τὸ μέτωπον αὐτῶν καὶ ἐπὶ τὴν χεῖρα αὐτῶν· καὶ ἔζησαν καὶ ἐβασίλευσαν μετὰ τοῦ Χριστοῦ χίλια ἔτη· καὶ οἱ λοιποὶ τῶν νεκρῶν οὐκ ἔζησαν ἕως τελεσθῇ τὰ χίλια ἔτη. αὕτη ἡ ἀνάστασις ἡ πρώτη.
Η φράση είδα τις ψυχές των πεπελεκισμένων μας δίδει άμεσα την σκέψη ότι αυτή η βασιλεία είναι πνευματική. Η λέξη ψυχή στην Γραφή έχει διάφορες έννοιες μέσα σε αυτήν είναι η έννοια άτομο μέσα στο καράβι ήταν 20 ψυχές, εδώ όμως έχουμε ξεκάθαρα την έννοια να είναι η πνευματική ύπαρξη χωρίς το σώμα. Η φράση είδα τας ψυχὰς τῶν πεπελεκισμένων ... καὶ ἔζησαν καὶ ἐβασίλευσαν μετὰ τοῦ Χριστοῦ χίλια ἔτη· δηλαδή είδα τα σώματα αναστήθηκαν είναι αντίθετη με το σκεπτικό της Γραφή εάν υπονοεί ως ψυχή που θα ζήσει το σώμα που θα αναστηθεί αφού η ψυχή είναι αθάνατη.
Αν εκλάβουμε την ανάσταση του χωρίου αυτού ως ότι ομιλεί για σωματική ανάσταση θα πρέπει να δεχθούμε ότι θα υπάρξει θάνατος και μετά την ανάσταση στους λοιπούς των νεκρών. Θα πρέπει να δεχθούμε ότι αυτούς ή κάποιους από αυτούς που δεν είχαν πάρει μέρος στην πρώτη σωματική ανάσταση θα έχει εξουσία δεύτερος θάνατος με οποιαδήποτε έννοια, είτε πνευματικός είτε σωματικός θάνατος, δηλαδή πολλοί ή λίγοι θα ξαναπεθάνουν. Αυτό όμως είναι ενάντια στην Χριστιανική διδασκαλία, μια μόνο αφθαρτοποίηση θα γίνει στον κάθε ένα και δεν θα μπορεί να πεθάνει ξανά, δεν θα ξαναυπάρξει σωματικός θάνατος για τον αναστημένο.
Επιπλέον από τα παραπάνω οι προϋποθέσεις της αδυναμίας του δευτέρου θανάτου επάνω σε κάποιον ισχύουν γενικώς για όλους τους αγίους αφού σε όλους δεν έχει εξουσία ο δεύτερος θάνατος. Άρα η φράση "ἐπὶ τούτων ὁ δεύτερος θάνατος οὐκ ἔχει ἐξουσίαν", δεν γίνεται να είναι ενός είδους διαπίστωση ένας πλεονασμός, μια απλή παρατήρηση του πασίγνωστου, αφού ούτως ή άλλως ισχύει για όλους τους Αγίους. Έτσι αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η φράση "ἐπὶ τούτων" δεν ομιλεί μόνο για τους συγκεκριμένους αγίους αλλά ομιλεί για όλους τους αγίους.
Μακάριος καὶ ἅγιος ὁ ἔχων μέρος ἐν τῇ ἀναστάσει τῇ πρώτῃ· ἐπὶ τούτων ὁ δεύτερος θάνατος οὐκ ἔχει ἐξουσίαν, ἀλλ᾿ ἔσονται ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Χριστοῦ, καὶ βασιλεύσουσι μετ᾿ αὐτοῦ χίλια ἔτη. Ο άγιος έχει πάρει μέρος στην ανάσταση την πρώτη, δηλαδή την πνευματική ανάσταση, όταν πίστεψε στον Χριστό. Αυτή η ανάσταση τον έκανε και άγιο και αθάνατο έτσι ο δεύτερος θάνατος, το αιώνιο πύρ, δεν έχει εξουσία επάνω του. Το χωρίο ερμηνεύεται ως εξής: Μακάριος είναι αυτός που πίστεψε στον Χριστό και έτσι αναστήθηκε, αυτός μπορεί μεν να πεθάνει αλλά ο πνευματικός θάνατος δεν έχει εξουσία επάνω του, δεν θα πάει στην κόλαση, αλλά θα βασιλεύει με τον Χριστό και εδώ διότι οι Χριστιανοί απολαμβάνουν εν τινι μέτρω τις επαγγελίες από τώρα αλλά θα βασιλεύει και όταν πεθάνει διότι θα είναι με τον Χριστό.
Παρατηρήστε ότι αυτή η ερμηνεία έρχεται σε πλήρη αρμονία αφενός με την κατάργηση του θανάτου η οποία δεν γίνεται τμηματικά αλλά στο τέλος της ανθρώπινης ιστορίας και αφετέρου με την έννοια δεύτερος θάνατος που δίδει η Αποκάλυψη αμέσως μετά, 8 στίχους πιο κάτω. Καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ ᾅδης ἐβλήθησαν εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρός· οὗτος ὁ θάνατος ὁ δεύτερός ἐστιν. Ο δεύτερος θάνατος είναι αυτός, το ρίξιμο μέσα στην λίμνη του πυρός.
Όμως αυτό συμπαρασύρει και την προηγούμενη ανάσταση του στίχου Αποκ. 20,5 "αὕτη ἡ ἀνάστασις ἡ πρώτη" στο να εννοεί όχι ανάσταση σωματική αλλά την ανάσταση που έγινε όταν πίστεψαν στον Χριστό, καὶ οἱ λοιποὶ τῶν νεκρῶν οὐκ ἔζησαν ἕως τελεσθῇ τὰ χίλια ἔτη. αὕτη ἡ ἀνάστασις ἡ πρώτη.
Δηλαδή δεν υπάρχει τμηματική ανάσταση αλλά όλοι μαζί οι νεκροί θα αναστηθούν και τότε θα καταργηθεί ο θάνατος. Αυτό μας βεβαιώνει και το περιστατικό της Μάρθας όταν αυτή μιλάει για τον Λάζαρο με τον Χριστό.
Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ἀναστήσεται ὁ ἀδελφός σου λέγει αὐτῷ Μάρθα· οἶδα ὅτι ἀναστήσεται ἐν τῇ ἀναστάσει ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ εἶπεν αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή
Η Μάρθα μιλάει ξεκάθαρα για ανάσταση νεκρών στο σύνολο τους και ότι αυτή η ανάσταση θα λάβει χώρα την τελευταία ημέρα της ανθρώπινης ιστορίας. Ο Χριστός αποδέχεται αυτό το λεχθέν της Μάρθας ότι θα αναστηθεί ο Λάζαρος την τελευταία ημέρα μαζί με όλους τους νεκρούς λέγοντας της ότι αυτός είναι η ανάσταση και η ζωή δηλαδή ότι έχει την δύναμη να δίδει ζωή.

Η ιδέα της Χιλιετούς Βασιλείας δημιουργεί πολλαπλά παράδοξα και απαράδεκτα, έτσι είναι φανερό ότι είναι αποκύημα φαντασίας. Τα παράδοξα είναι πολλά και ανάλογα με την εκάστοτε έκδοση της Χιλιετούς
Ιδού μερικά.

➤ Στην Χιλιετή ο Χριστός έρχεται και ιδρύει μια υλιστική μοναρχία η οποία ουσιαστικά καταργεί τα λεχθέντα της πρώτης παρουσίας, τα οποία έλεγαν για πνευματική βασιλεία που δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Έτσι ο Χριστός γίνεται ο Μεσσίας που ήθελαν οι Ιουδαίοι αλλά σε άλλο χρόνο. Αυτό όμως ο Χριστός θα το έλεγε ρητά και θα συνιστούσε υπομονή και πίστη όπως στην εποχή του Αντίχριστου λέγοντας ότι ναι μεν τώρα κηρύττει πνευματική βασιλεία αλλά κάποτε το (νέο) Ισραηλιτικό έθνος θα απελευθερωνόταν.

Στην Χιλιετή ο Σατανάς δένεται για τρίτη φορά. Αλλά το οριστικό και απόλυτο δέσιμο δεν μπορεί παρά να έγινε με την σταύρωση. Με τρίτο δέσιμο έχουμε απαράδεκτη κατάσταση.  
Εἰ γὰρ ὁ Θεὸς ἀγγέλων ἁμαρτησάντων οὐκ ἐφείσατο, ἀλλὰ σειραῖς ζόφου ταρταρώσας παρέδωκεν εἰς κρίσιν τηρουμένους. Εδώ είναι το πρώτο δέσιμο, μάλιστα λέει δεμένους με αλυσίδες τους έριξε στο βαθύ σκοτάδι του Τάρταρου και τους παρέδωσε να φρουρούνται για την ημέρα της κρίσεως. Το ίδιο βλέπουμε στην επιστολή Ιούδα, ἀγγέλους τε τοὺς μὴ τηρήσαντας τὴν ἑαυτῶν ἀρχήν, ἀλλὰ ἀπολιπόντας τὸ ἴδιον οἰκητήριον εἰς κρίσιν μεγάλης ἡμέρας δεσμοῖς ἀϊδίοις ὑπὸ ζόφον τετήρηκεν·.
Ενώ αργότερα έχουμε και δεύτερο δέσιμο με την πτώση του σατανά σαν αστραπή με την εξουσία επάνω σε δαιμόνια επί όφεων και σκορπιών. Προφανώς ο Σατάν δεσμεύθηκε ώστε να μην καταστρέψει ενώ με την έλευση του Χριστού καθαιρέθηκε εντελώς και είναι αδύναμος, ενώ υπάρχει μόνο για να πειράζει και φαίνονται οι δόκιμοι της πίστεως.
Ένα τρίτο δέσιμο είναι παράλογο διότι τώρα, μετά την Σταυρική θυσία, όποιος θέλει δέχεται τον Χριστό και ο διάβολος δεν έχει εξουσία επάνω του, όποιος δεν τον θέλει παραμένει οικειοθελώς υπό την επήρεια του Σατάν. Μετά τον Αντίχριστο αυτή η κατάσταση έχει έρθει ένα βήμα παραπέρα, έχει ήδη υπάρξει παιδαγωγική τιμωρία αλλά και πατρική παράκληση, μάλιστα έχει αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας η ύπαρξη Θεού πριν εμφανιστεί ο Χριστός για δεύτερη φορά.
Όσοι ήταν επί Γης έχουν οικειοθελώς πιστέψει ή απορρίψει τον Χριστό, όσοι έχουν απορρίψει έχουν συνταχθεί με τον πατέρα τους τον Διάβολο. Είναι περιττό ένα νέο δέσιμο Σατάν αφού το μόνο που κάνει είναι να υποβιβάζεται την Σταυρική θυσία και κάνει τον Χριστό να θέλει οπωσδήποτε να τον πιστέψουν ακόμη και με το ζόρι. Επίσης είναι άσκοπο να υπάρξει ο ίδιος τρόπος προς προσέλκυση για σωτηρία λίγο αργότερα.
Οπότε στην μια περίπτωση ο Χριστός γίνεται Αντίχριστος και με ράβδο σιδηρά προσπαθεί να κάνει τα έθνη να πιστέψουν με το ζόρι. Στην άλλη περίπτωση ο Χριστός μιλάει στους απειθείς που επέζησαν από τον Αντίχριστο όπως μιλούσε στην πρώτη παρουσία και φυσικά αυτοί συνεχίζουν να τον αγνοούν όπως έκαναν επί Αντιχρίστου, πεθαίνουν μετά λίγο ή πολύ χρόνο και έχουμε αποτυχημένη Χιλιετή Βασιλεία με τα 950 χρόνια να είναι ο Χριστός και αναστημένοι Χριστιανοί μόνοι τους. Σε κάποιες εκδόσεις της Χιλιετούς ο πληθυσμός θα είναι ο Χριστός μόνο με ορισμένους δικούς του. Σε αυτήν την έκδοση του παραμυθιού ο Χριστός κάνει ένα πάρτι χιλίων ετών και όλοι μαζί περνάνε καλά, αλλά οι άλλοι όχι καλύτερα αφού από την πολύ χαρά οι άλλοι τους ξέχασαν στον τάφο και έτσι τους αφήνουν εκτός γλεντιού.

Στην Χιλιετή βασιλεία οι Χριστιανοί είναι αυτοί που δίδουν θλίψεις. Ο Χριστός είπε ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον και ὅτι διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τώρα οι θλίψεις προέρχονται από τους Χριστιανούς και εισέρχονται οι απειθείς στην Βασιλεία του Θεού με τις θλίψεις που τους προκαλούν οι Χριστιανοί.

Οπουδήποτε έχει αναφερθεί βασίλειο του Θεού στην Γραφή αυτό είναι πνευματικό. Έτσι η Χιλιετής έρχεται σε ευθεία αντίθεση όχι μόνο με την γενική ιδέα της Βασιλείας του Θεού που υπάρχει στην Γραφή αλλά σε ευθεία αντιπαράθεση και με τα ίδια τα λόγια του Χριστού περί αυτής στον Πιλάτο.
ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς· ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου· εἰ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου ἦν ἡ βασιλεία ἡ ἐμή, οἱ ὑπηρέται ἂν οἱ ἐμοὶ ἠγωνίζοντο, ἵνα μὴ παραδοθῶ τοῖς ᾿Ιουδαίοις· νῦν δὲ ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐντεῦθεν. Δηλαδή, αποκρίθηκε ο Ιησούς στον Πιλάτο, η βασιλεία μου δεν είναι εκ από τον κόσμο τούτο, αν ήταν από τον κόσμο τούτο οι ακόλουθοι μου θα αγωνίζονταν να μην παραδοθώ στους Ιουδαίους, τώρα όμως δεν συμβαίνει αυτό και άρα η βασιλεία μου δεν είναι κοσμική. Ο Χριστός δηλαδή είπε στον Πιλάτο ότι το βασίλειο του δεν είναι εκ του κόσμου τούτου.
Εάν ο Χριστός έχει και επίγειο βασίλειο είπε μισή αλήθεια, δηλαδή ψέμματα, αφού εν τέλει το βασίλειο του θα είναι και εκ του κόσμου τούτου ασχέτως εάν έλθει αργότερα.
Ίσως κάποιος σκεφτεί ότι λέει νῦν και αυτό σημαίνει ότι αργότερα θα υπάρξει, αλλά όταν ο Χριστός λέει νῦν δὲ ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐντεῦθεν δεν εννοεί ότι τώρα δεν είναι επίγεια όμως κάποτε μετά θα είναι, το νυν είναι βεβαιωτικό και δεν έχει καμία σημασία χρονική.
Κατά όμοιο τρόπο βλέπουμε το ίδιο σε διάφορα σημεία στον ευαγγελιστή Ιωάννη.
Ιωάννης 8,40 λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· εἰ τέκνα τοῦ ᾿Αβραὰμ ἦτε, τὰ ἔργα τοῦ ᾿Αβραὰμ ἐποιεῖτε νῦν δὲ ζητεῖτέ με ἀποκτεῖναι, ἄνθρωπον ὃς τὴν ἀλήθειαν ὑμῖν λελάληκα, ἣν ἤκουσα παρὰ τοῦ Θεοῦ· τοῦτο ᾿Αβραὰμ οὐκ ἐποίησεν. Αν ήσασταν παιδιά του Αβραάμ θα κάνατε αυτά που έκανε ο Αβραάμ, αλλά τώρα ζητάτε να με σκοτώσετε, εμένα ένα άνθρωπο που έχω ακούσει την αλήθεια που σας είπα από τον Θεό, ο Αβραάμ δεν το έκανε αυτό.
Ιωάννης 15,22 εἶπεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· εἰ τυφλοὶ ἦτε, οὐκ ἂν εἴχετε ἁμαρτίαν· νῦν δὲ λέγετε ὅτι βλέπομεν· ἡ οὖν ἁμαρτία ὑμῶν μένει. Αν ήσασταν τυφλοί δεν θα είχατε αμαρτία, τώρα όμως λέτε, βλέπουμε, η αμαρτία σας λοιπόν μένει.
Ιωάννης 15, 24, εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον· νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν. Αν δεν είχα έρθει και δεν τους είχα μιλήσει δεν θα είχαν αμαρτία, τώρα όμως πρόφαση δεν έχουν για την αμαρτία τους.
Αν ήμουν επίγειος βασιλιάς οι οπαδοί μου θα αγωνίζονταν για εμένα, τώρα όμως δεν συμβαίνει αυτό, άρα δεν είμαι επίγειος βασιλιάς. Και ούτε πρόκειται να είναι ειδάλλως ο Χριστός είπε μισή αλήθεια.

Ο διάβολος πλανούσε και πλανά τα έθνη πλάνησε και τον Ισραήλ, εφόσον η αιτία της πλάνης είναι το μη δέσιμο Σατάν και η λύση η δέσμευση του, δεν είναι ούτε αρκετή ούτε προσιτή η σταυρική θυσία και το δέσιμο που προήλθε από αυτήν.
Ποιος ο λόγος λοιπόν να κηρυχθεί ο Χριστός στα έθνη; Καθίσταται αναποτελεσματικός ο τρόπος σωτηρίας δια Σταυρού και οικειοποιήσεως της θυσίας από τον θέλοντα και δεν είναι ο καλύτερος για να σώσει ο Χριστός όσο πιο πολλούς μπορεί. Στην πραγματικότητα αυτό που σώζει τα έθνη και τους περισσότερους είναι το απόλυτο δέσιμο του Σατάν και όχι η σταυρική θυσία, αυτή θα μπορούσαμε να την δεχθούμε ότι είναι σωτήρια και προσιτή για πίστη αλλά σε λίγους. Για τους πολλούς χρειάζεται δέσιμο του Σατάν, οπότε τι φταίνε αν δεν πίστεψαν κάποιοι εθνικοί; Ήρθε με λάθος τρόπο η πρόταση για σωτηρία. Έτσι στην θεωρία της Χιλιετούς έχουμε το δέσιμο Σατάν να ισοδυναμεί ή καλύτερα να υπερβαίνει, την σταυρική θυσία. Εάν χρειάζεται και νέο δέσιμο Σατάν για να εκλείψει η κακία τότε όχι μόνο υποβιβάζουμε την Σταυρική θυσία αλλά  δεχόμαστε ότι αυτός έχει καταλυτική επίδραση στην ανθρώπινη ύπαρξη και η σωτηρία θα έπρεπε να είναι όχι, σταύρωση και οικειοποίηση της θυσίας από τον θέλοντα, αλλά δέσιμο του Σατανά. Στην Χιλιετή ο Χριστός αφού δέσει τον Σατανά θα έχει γίνει βασιλιάς και θα ποιμαίνει με ράβδο σιδηρά τους απειθείς που επέζησαν από τον Αντίχριστο. Δηλαδή περνάμε σε αυτό το σημείο αφού περάσαμε από τον λόγο, (εποχή Ευαγγελισμού) στην παιδαγωγία, στο σημείο (Αντίχριστος), έπειτα στο μεγαλύτερο σημείο, (εμφάνιση προφητών, ανάσταση τους), στην γνώση (εμφάνιση Χριστού) αλλά τελικά για την σωτηρία δεν χρειάζεται Σταυρική θυσία αλλά χρειάζεται το δέσιμο Σατάν, απαράδεκτο. 


καὶ ἐδόθη αὐτῷ πόλεμον ποιῆσαι μετὰ τῶν ἁγίων καὶ νικῆσαι αὐτούς,
καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἐξουσία ἐπὶ πᾶσαν φυλὴν καὶ λαὸν καὶ γλῶσσαν καὶ ἔθνος καὶ προσκυνήσουσιν αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς, ὧν οὐ γέγραπται τὸ ὄνομα ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς τοῦ ἀρνίου τοῦ ἐσφαγμένου ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Αποκάλυψη 13,7-9
καὶ ποιεῖ τὴν γῆν καὶ τοὺς ἐν αὐτῇ κατοικοῦντας ἵνα προσκυνήσωσι τὸ θηρίον τὸ πρῶτον, οὗ ἐθεραπεύθη ἡ πληγὴ τοῦ θανάτου αὐτοῦ. Αποκάλυψη 13,12
καὶ ποιεῖ πάντας, τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, καὶ τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχούς, καὶ τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, ἵνα δώσωσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν Αποκάλυψη 13,16.
Ὧδε ἡ ὑπομονὴ τῶν ἁγίων ἐστίν, οἱ τηροῦντες τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν πίστιν Ἰησοῦ.
καὶ ἔδωκα αὐτῇ χρόνον ἵνα μετανοήσῃ, καὶ οὐ θέλει μετανοῆσαι ἐκ τῆς πορνείας αὐτῆς.
ὅτι αἷμα ἁγίων καὶ προφητῶν ἐξέχεαν, καὶ αἷμα αὐτοῖς ἔδωκας πιεῖν· ἄξιοί εἰσι. Αποκάλυψη 14,12.
καὶ ἐβλασφήμησαν τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ ἐκ τῶν πόνων αὐτῶν καὶ ἐκ τῶν ἑλκῶν αὐτῶν, καὶ οὐ μετενόησαν ἐκ τῶν ἔργων αὐτῶν. Αποκάλυψη 16,11.
Από ανθρώπους που δεν θα είναι Χριστιανοί η Γραφή μας διδάσκει ότι δεν θα υπάρξει αντίσταση στον Αντίχριστο και αυτό είναι πολύ λογικό αφού έχουν αρχηγό της αρεσκείας τους. Σύμφωνα με την Γραφή οι επί Γης άνθρωποι τον καιρό του Αντίχριστου χωρίζονται σε 2 κατηγορίες η πρώτη είναι οι "άγιοι" και η δεύτερη κατηγορία είναι όλοι οι λοιποί. Αυτοί οι δεύτεροι αναφέρονται ως πάντες, πάσα φυλή και λαός, μικροί μεγάλοι πλούσιοι φτωχοί. Δηλαδή η αποστασία και η αθεΐα θα έχει φτάσει στον μέγιστο βαθμό, φυσικά αυτός είναι και ο λόγος που θα έλθει ο αντίχριστος. Έτσι εφόσον η απιστία έχει φτάσει στο ζενίθ όσοι δεν συγκαταλέγονται στους αγίους θα λάβουν οικειοθελώς το χάραγμα και θα προσκυνήσουν τον Αντίχριστο. Φαίνεται καθαρά ότι οι μη πιστοί είναι εντελώς πωρωμένοι και δεν μετανοούν παρά τις σφοδρές Θεϊκές παιδαγωγίες.  Οι απειθείς μασούσαν τις γλώσσες από τις παιδαγωγίες Κυρίου αλλά συνέχεια βλασφημούν (Αποκ.16:9,11,21). 
Εάν έχουμε κάποια συνέχεια με Χιλιετή Βασιλεία στην οποία θα λάβουν μέρος αυτοί οι λύσεις για να πιστέψουν είναι δύο, παιδαγωγία και λόγος. 
Θα χρειαστεί να τους πείσουν δια της παιδαγωγίας, το οποίο όμως είναι αναποτελεσματικό όπως ήδη φάνηκε. Ο Χριστός εάν επιμένει κάνει άσκοπα πράγματα και μιλάει σε απειθείς οι οποίοι ήδη ξέρουν για αυτόν ενώ τον έχουν απορρίψει επανειλημμένως. Το να προσπαθήσει ο Χριστός να τους κάνει Χριστιανούς χρησιμοποιώντας μάλιστα και απόλυτο δέσιμο Σατάν σημαίνει απεμπόληση του όστις θέλει και καταστροφή της βουλήσεώς τους, αφού λίγο πριν αυτοί απέρριψαν πεισματικά ενώ έχει αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας η ύπαρξη Θεού.
Ο Χριστός φυλακίζει τον Σατανά, θρονιάζεται έχοντας δίπλα τα άφθαρτα πρωτοπαλίκαρα και προσπαθεί με το ζόρι να κάνει τους κατοίκους της Γης να τον πιστέψουν και εν τέλει ο Χριστός γίνεται Αντίχριστος αφού προσπαθεί με την βία να επιβληθεί.
Από την άλλη πλευρά αναποτελεσματικός αποδείχτηκε και ο λόγος ο οποίος δεν ήταν σε επίπεδο πίστης αλλά γνώσης. Εκείνη την εποχή θα έχει αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας η ύπαρξη Θεού ήδη πριν την έναρξη της Χιλιετούς από την εκπλήρωση των προφητειών της Αποκαλύψεως, από τις ενέργειες των 2 προφητών και την ανάσταση τους.  
Εδώ και οι δύο περιπτώσεις, παιδαγωγία λόγος, θα συνεχίσουν να είναι αναποτελεσματικές στους απειθείς αφού έχουμε την βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, έχουμε την άρνηση του Χριστού εν γνώση, δείγμα έσχατης αμετανοησίας και πωρώσεως.
Εάν το έκανε αυτό ο Χριστός όχι μόνο καταργεί αλλά και αντιστρέφει οτιδήποτε ξέρουμε και οτιδήποτε είπε εξ αρχής της Δημιουργίας. Και εδώ ο αντικείμενος (αντίθετος) ξεμπροστιάζεται ότι η Χιλιετής είναι πλάνη του, αφού δική του υπογραφή είναι το να εμφανίζει τον Χριστό να λέει τα αντίθετα από ότι πριν. Και δεν σταματάει εδώ το πράγμα, ο Χριστός αφού θα έχει δημιουργήσει ένα τέλειο βασίλειο δένοντας τον Σατανά εν τέλει τον λύνει για να επαναφέρει αυτός σε κακή βούληση ορισμένους ώστε να γίνει ο πόλεμος των Γώγ - Μαγώγ και με αυτό οι οπαδοί της Χιλιετούς μετατρέπουν τον Χριστό σε κουκλοπαίκτη που δημιουργεί καταστάσεις, σώματα και εμφυτεύει στον εγκέφαλο τους τις αναμνήσεις και την προσωπικότητα των παλαιών όπως λέει η Σκοπιά, και έτσι όλη Δημιουργία εχει την αρχή της στον εγωισμό και στο καπρίτσιο του Θεού. Το Θεϊκό βρέφος το οποίο βλέπουμε στην φάτνη μετατρέπεται σε θεό βρέφος.

Στην Χιλιετή έχουμε καταστάσεις άγνωστες στην ουσία του Χριστιανισμού. Οι πιστοί που βάσταξαν το μένος του Αντιχρίστου θα είναι με φθαρτά σώματα και αδικημένοι ενώ οι αναστημένοι με τα άφθαρτα σώματα και ευνοημένοι. Όμως ο Χριστός πάντοτε φέρεται με ισονομία σε όλους τους δικούς του.

Στην Χιλιετή συναντούμε καταστάσεις άκρως κωμικές. Στην Γη θα υπάρχει εξωφρενική σύνθεση ανθρώπων, θα συνυπάρχουν άνθρωποι αθάνατοι και θνητοί.
Ο Χριστός θα είναι στην Γη βασιλιάς και οδηγός και θα πλαισιώνεται από κάποιους αναστημένους με άφθαρτα σώματα που φυσικά δεν θα έχουν ανάγκη τροφής ενώ θα μπορούν να περνάνε μέσα από τοίχους, να πετάνε, να πηγαίνουν από το ένα μέρος στο άλλο με καταπληκτική ταχύτητα όπως ακριβώς γινόταν με το σώμα του Χριστού.
Δηλαδή θα έχουμε στην πραγματικότητα τους.... Χ-ΜΕΝ και τον Καθηγητή Χ.
Τους Χ(ριστιανούς)-ΜΕΝ και τον Καθηγητή Χ(ριστό).
Ο Χριστός και οι Χ-ΜΕΝ θα βασιλεύουν επάνω σε θνητούς και θα προσπαθούν να τους κάνουν να πιστέψουν. Εν τέλει όπως είπαμε ο Χριστός γίνεται Αντίχριστος και με ράβδο σιδηρά προσπαθεί να κάνει τα έθνη να πιστέψουν με το ζόρι, προφανώς με την βοήθεια των υπερδυνάμεων των Χ-ΜΕΝ.
Φυσικά είναι περιττό να πούμε ότι τέτοιες καταστάσεις εκτός από κωμικές είναι παντελώς άγνωστες στον Χριστιανισμό. Ουδέποτε ο Χριστός δρα κατά τέτοιο τρόπο, τα σημεία είναι έκτακτο γεγονός και προς ωφέλεια των πιστών ενώ πάντα είναι σύμφωνα με την νοοτροπία του ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν ενώ σε καμία περίπτωση δεν καταστούν μόνιμα υπεράνθρωπους τους Χριστιανούς.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου