26/5/2017 Αγίου Αλφαίου, Αγίου Κάρπου του Αποστόλου εκ των 70, Αγίου Συνεσίου



Ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην αλλά μάχαιραν
Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμού 
ουκ εστί μου άξιος

τι σημαίνουν αυτά τα λόγια του Χριστού

Αρκετός λόγος έχει γίνει για αυτήν την φράση του Ιησού η οποία
εντελώς παραδόξως συζητείται από κάποιους οι οποίοι ερμηνεύουν αυτήν λες και ο Χριστός ήρθε να κηρύξει κάποιον πόλεμο μεταξύ των ανθρώπων. Ξεκινώντας να δούμε την σημασία των λόγων αυτών του Ιησού ας δούμε τις φράσεις και τον περίγυρό τους στο πρωτότυπο.

Ματθαίος 34 Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν.
Ματθαίος 35 ἦλθον γὰρ διχάσαι ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς·
Ματθαίος 36 καὶ ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ.
Ματθαίος 37 Ο φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος·
Ματθαίος 38 καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος.
Ματθαίος 39 ὁ εὑρὼν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτήν, καὶ ὁ ἀπολέσας τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ εὑρήσει αὐτήν.

Οι αριθμοί στην αρχή είναι οι στίχοι από το κεφάλαιο 10 του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου και τοποθετούνται ώστε αργότερα να δούμε και κάποιους άλλους στίχους οι οποίοι είναι λίγο πιο πριν ή πιο μετά ώστε να φανεί ότι είναι στα ίδια λόγια του Χριστού προς τους μαθητές.
Καταρχήν θα ξεκινήσουμε με την λογική χωρίς να φέρουμε στην θύμηση τα λεχθέντα περί αγάπης προς τον πλησίον που περιέχει η Γραφή. Είναι λοιπόν από παράδοξο έως και παράλογο να εκφέρεται κατηγορία για αυτό το λεχθέν από ανθρώπους οι οποίοι ζουν σήμερα, θα ήταν δικαιολογημένο μόνο εάν λεγόταν από έναν που μόλις άκουγε το κήρυγμα του Ιησού. 
Ο ακροατής του Ιησού ρωτώντας εάν αυτός έχει ένοπλη φρουρά για την προστασία της διδασκαλίας ή προτρέπει σε ένοπλη διάδοση του μηνύματός του θα έλυνε άμεσα, σε δευτερόλεπτα και δια παντός την απορία ως προς το εάν είναι κυριολεκτική αυτή.
Αυτή η λογική ερώτηση και η απάντηση της ίσως δεν του έδινε ακριβή εικόνα περί της ακριβής έννοιας των λόγων σίγουρα όμως δεν θα σκεφτόταν ότι ο Χριστός ήλθε να βάλει μάχαιρα ώστε να γίνει κάποιος εμφύλιος ανάμεσα στους Ιουδαίους ή πόλεμος εναντίων άλλου έθνους.
Σήμερα είναι γνωστό τοις πάσι ότι ο Χριστός δεν είχε ένοπλους φρουρούς να τον προστατεύουν, ούτε προέτρεψε σε επανάσταση, ούτε οι πιστοί σε αυτόν σήκωσαν μάχαιρα εναντίων των διωκτών. Δεν έβριζαν όταν τους καταδίκαζαν σε εκτέλεση αλλά ούτε τις γροθιές τους έσφιγγαν από μίσος φωνάζοντας για εκδίκηση όταν οδηγούνταν στην αρένα. Επιπλέον μια έστω υποψία στα λόγια του Ιησού περί κυριολεκτικής μάχαιρας εναντίων κάποιων είναι πιθανόν ότι σε συνδυασμό με τα διάφορα υπερφυσικά σημεία που επιτέλεσε ο Χριστός αλλά και τα λεγόμενα του ότι είναι ο Μεσσίας να καθυστερούσαν αρκετά την σταύρωσή του. Οι Φαρισαίοι αντί να βιάζονται να τον εκτελέσουν ενδεχομένως να περίμεναν μεγαλύτερο διάστημα με απώτερο σκοπό μήπως τυχόν τους απελευθερώσει και μετά θα επεδίωκαν να τον βγάλουν από την μέση ώστε να είναι αυτοί ξανά οι αρχηγοί.
Επιπλέον δεν μπορεί να εννοηθεί η φράση αντίθετα, δηλαδή ότι ο Χριστός θα ήταν αιτία να σφαγούν οι πιστοί σε αυτόν, να λέει ο Χριστός ότι θα γίνει διωγμός και θα είμαι εγώ που είπα αυτά τα πράγματα και χωρίς να το θέλω θα υπάρξει αντιπαράθεση και σφαγή γιατί αυτό δεν ήταν μια αρνητική συνέπεια του ερχομού του Χριστού στην Γη αλλά μια αρνητική ενέργεια των αντιτασσόμενων στο καλό. 
Δεν ήταν παρενέργεια των λόγων του Χριστού, αλλά ενέργεια των αντιπάλων του Χριστού.
Επίσης δεν μπορεί να εννοηθεί σαν να λέει ότι, αιτία μάχαιρας θα είναι οι διδασκαλίες μου υπό την έννοια ότι θα βρεθεί ο τάδε οπορτουνιστής, φιλάργυρος, μανιακός της εξουσίας και λοιπά, θα τις ενδυθεί και θα επέλθει μάχαιρα. 
Εφόσον ο ίδιος ο Χριστός διδάσκει την αγάπη και δεν είχε ένοπλη φρουρά να τον προστατεύει ή να διαδίδει την διδαχή προφανώς ο εκάστοτε φέρων τον μανδύα της Χριστιανικής διδασκαλίας για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς του εκπροσωπεί τον απάνθρωπο εαυτό του και τις επιδιώξεις του και όχι τον Χριστό.
Είναι εντελώς εμφανές χωρίς να εξετάσουμε σε βάθος το τι λέει ο Χριστός ότι είναι παραλογισμός να κατηγορηθεί για το παραπάνω απόσπασμα. 
Θα έλεγε λοιπόν κάποιος ότι δεν υπάρχει καμία λογική βάση σε αυτές τις κατηγορίες ακόμη και εάν δεν εξετάσουμε οτιδήποτε άλλο από την Γραφή.
Προχωρούμε τώρα να δούμε το λεχθέν όπως το μεταφέρει ο Λουκάς στο 14ο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του.

Λουκάς 26 εἴ τις ἔρχεται πρός με καὶ οὐ μισεῖ τὸν πατέρα ἑαυτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὰς ἀδελφάς, ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν, οὐ δύναταί μου μαθητὴς εἶναι.
Λουκάς 27 καὶ ὅστις οὐ βαστάζει τὸν σταυρὸν ἑαυτοῦ καὶ ἔρχεται ὀπίσω μου, οὐ δύναται εἶναί μου μαθητής.

Ξανά εδώ εκ των πραγμάτων οποιοσδήποτε ισχυριστεί ότι ο Χριστός λέει να μισούμε την οικογένεια ή τον οποιοδήποτε που δεν είναι πιστός σε αυτόν γίνεται καταγέλαστος διότι  εδώ δεν έχουμε την λέξη περιφρόνηση αλλά έχουμε την λέξη μίσος. 
Το μίσος υπαγορεύει ενεργή εναντίωση, υπαγορεύει επίθεση και γενικώς βια και όχι απλώς και μόνο περιφρόνηση. 
Επιπλέον εδώ έχουμε μίσος και προς την ψυχή του ίδιου του μαθητή. 
Είναι όμως πασίγνωστο ότι δεν υπήρξε πουθενά στιγμή κατά την οποία οι Χριστιανοί άρχισαν να περιφρονούν ή να μισούν τους δικούς τους, ούτε φυσικά ποτέ άρχισαν οι Χριστιανοί να πίνουν δηλητήρια, να πέφτουν μόνοι σε φωτιές ή από μεγάλο ύψος γιατί μισούν την ψυχή τους, τον εαυτό τους δηλαδή, και θέλουν να πεθάνουν.
Άρα είναι εντελώς ανόητο από τις δύο περιγραφές, Λουκά και Ματθαίου, να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι ο Χριστός προτρέπει να μισούμε τον πατέρα, την μάνα, τον εαυτό, τον κόσμο όλο ή ότι προτρέπει σε πόλεμο ή ότι ήλθε για να δημιουργηθεί έχθρα.
Εξάλλου ο στίχος 23 του 10ου κεφαλαίου του Κατά Ματθαίον μιλάει για φυγή από αυτούς που δεν δέχονται την διδαχή και δεν λέγει για κάποιο μαχαίρι που πρέπει να σηκωθεί εναντίων τους.

Ματθαίος 23 ὅταν δὲ διώκωσιν ὑμᾶς ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, φεύγετε εἰς τὴν ἄλλην·

Εάν δεν μπορεί να αντιληφθεί κάποιος την απλή και απτή αυτή πραγματικότητα προφανώς είναι ο λιγότερο κατάλληλος ώστε να μας λέει ότι ο Χριστός παλινωδεί αφού με το ίδιο γελοίο και ρηχό σκεπτικό του θα μας υποδείκνυε ότι η λαϊκή σοφία είναι κουταμάρα και δεν θα πρέπει να την λαμβάνουμε υπόψιν διότι όπως θα μας έλεγε "την μία λέει το γοργόν και χάριν έχει και από την άλλη όποιος βιάζεται σκοντάφτει". 
Οι υπόλοιποι προφανώς θα ερευνήσουν προτού καταλήξουν σε κάποιο τέτοιο κωμικό συμπέρασμα. Αποδείχτηκε λοιπόν το αυταπόδεικτο και έγινε γνωστό το πασίγνωστο, ότι δηλαδή ο Χριστός δεν δίδαξε ποτέ ένοπλη διάδοση του μηνύματός του ή να μισούν τον οποιοδήποτε ή να αυτοκτονούν οι Χριστιανοί, και έτσι τώρα θα περάσουμε να δούμε για τι πράγμα μιλάει εδώ ο Χριστός.

Ο Χριστός ερχόμενος στον κόσμο τον μοιράζει, τον κρίνει. 
Από την μια μεριά είναι οι υποστηρικτές του καλού και από την άλλη οι πολέμιοι του καλού. Από την μια μεριά αυτοί που ακολουθούν τις εντολές του Χριστού από την άλλοι αυτοί που τις πολεμούν. Το μαχαίρι του Χριστού η μάχαιραν και ο διχασμός που φέρνει, ἦλθον γὰρ διχάσαι, είναι ο μερισμός καλού και κακού. 
Αυτός που συντάσσεται με τον Χριστό μισεί το κακό και αγαπά το καλό. 
Δεν έχει εμπάθεια προς το άτομο αλλά μισεί την ανομία, το ίδιο άτομο θα αγαπήσει ή θα μισήσει, η σύνταξη του ατόμου με το καλό ή το κακό είναι που θα κάνει την διαφορά. 
Άρα αποστρέφεται το κακό και όχι το άτομο. 
Για αυτό και δεν έχουμε παραδοξότητα αλλά πλήρη συμφωνία σε αυτά εδώ τα λόγια που λένε να μισείς τον πατέρα σου και σε κάποια άλλα λόγια που λένε να αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου αφού πλησίον είναι και ο πατέρας.
Ποία ἐντολὴ μεγάλη ἐν τῷ νόμῳ; Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἔφη αὐτῷ· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου. Αὕτη ἐστὶ πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή. Δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῇ· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν
Ἐν ταύταις ταῖς δυσὶν ἐντολαῖς ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται κρέμανται
Αγαπάς τον άνθρωπο αλλά μισείς την αμαρτία και η αγάπη προς τον άνθρωπο υπαγορεύει την προσευχή ή την ενέργεια ή και τα δύο, ώστε να μπορέσει αυτός να απεμπλακεί από την κατάσταση αυτή. 
Για αυτό και ο Χριστιανός προσεύχεται ακόμη και για αυτούς που τον αδικούν. 
Το κάνει επειδή το μίσος είναι προς την αμαρτία, για αυτό και η Εκκλησία μας διδάσκει ότι δεν μισεί τον αμαρτωλό αλλά την αμαρτία και είναι ο ίδιος λόγος αιτία που οι πατέρες συμβουλεύουν να μην ξεφτιλίζουμε τον αμαρτωλό, γιατί έτσι σταματούμε να τον αγαπάμε.
Ο μερισμός αυτός, διχάσαι,

Ματθαίος 35 ἦλθον γὰρ διχάσαι ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ

επειδή είναι ανάμεσα στο καλό και στον πολέμιο του καλού θα δημιουργήσει έναν πόλεμο ο οποίος θα είναι πολυεπίπεδος. 
Δεν θα είναι μόνο από την μια ο πατέρας και από την άλλη ο γιος,

Ματθαίος 37Ο φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος·

αλλά μπορεί να είναι από την μια μεριά ο πιστός και από την άλλη ο ίδιος του ο εαυτός. 

Λουκάς 26 ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν

Για αυτό ο Χριστός είπε να μισεί ακόμη και την ψυχή του
Ο Χριστός λοιπόν στον στίχο 37 δεν κάνει σύγκριση αγάπης και άρα μας διδάσκει ότι ο πιστός πρέπει να είναι φιλῶν τον Θεό, δηλαδή να αγαπάει τον Θεό περισσότερο γιατί ας πούμε, ε, είναι Θεός και δημιούργησε και τον πατέρα μας, αλλά εδώ ο Χριστός με το φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα  μιλάει για τον κακό συμβιβασμό. 
Μας λέει επί παραδείγματι ότι δεν θα πρέπει συμβιβαστεί ο γιος με έναν άνομο πατέρα ή συγγενή ή φίλο και έτσι να κάνει εκπτώσεις στην διδαχή, αλλά εάν ήταν άλλος θα του έλεγε όχι, μας λέει να μην συμβιβαστεί ούτε καν με τον ίδιο του τον εαυτό δηλαδή με τις κακές του επιθυμίες.

Λουκάς 26 εἴ τις ἔρχεται πρός με καὶ οὐ μισεῖ τὸν πατέρα ἑαυτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὰς ἀδελφάς, ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν, οὐ δύναταί μου μαθητὴς εἶναι.

Να μισεί τον εαυτό του ο οποίος μπορεί να θέλει την εύκολη ζωή, να μισεί τον εαυτό του ο οποίος θα ήθελε να κάνει μεγάλη περιουσία μην δίνοντας "του αγγέλου του νερό", να μισεί τον εαυτό ο οποίος θέλει να επιτεθεί και να αυτοδικήσει, να μισεί τον εαυτό του ο οποίος θα πρέπει να μην ενεργεί όπως προστάζει το υλιστικό σκεπτικό αλλά να είναι ὑπομείνας δηλαδή να αγωνίζεται και να έχει υπομονή, όχι να κραδαίνει μίσος ή ξίφος.

Ματθαίος 21 Παραδώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελφὸν εἰς θάνατον καὶ πατὴρ τέκνον, καὶ ἐπαναστήσονται τέκνα ἐπὶ γονεῖς καὶ θανατώσουσιν αὐτούς·
Ματθαίος 22 καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου· ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται. 

Έτσι το παραδώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελφὸν εἰς θάνατον καὶ πατὴρ τέκνον δεν εννοεί μόνο τους διωγμούς που έγιναν στην αρχή της Χριστιανοσύνης ή τους φυσικούς θανάτους, δολοφονίες, αλλά εννοεί και τους αλληγορικούς θανάτους, δηλαδή για τον αδελφό που εναντιώνεται στο καλό ο άλλος αδελφός που ακολουθεί τις εντολές είναι νεκρός. 
Ενώ είναι και πάλι φανερό ότι το μισούμενοι του στίχου Ματθαίος 22 δεν είναι προς το πρόσωπο αλλά προς τις εντολές αφού αυτές είναι εντέλει που μισούνται, ου κλέψεις, ου μοιχεύσεις, ου ψευδομαρτυρήσεις και λοιπά. 
Κατ' αυτόν τον τρόπο και το μίσος προς τους οικείους του στίχου Λουκάς 26 οὐ μισεῖ τὸν πατέρα ἑαυτοῦ είναι μίσος όχι προς τον πατέρα αλλά προς την αμαρτία. 
Μίσος, δηλαδή αποστροφή προς το κακό, αποστροφή στην εναντίωση προς το καλό. Εναντίωση προς το καλό αφού βλέπουμε τις εντολές να είναι απέναντι στον πλησίον. 
Είναι λοιπόν ξεκάθαρο το τι εννοεί ο Χριστός, εν τέλει εάν παρατηρήσουμε όλες τις κατηγορίες όλων των πολεμίων και διωκτών θα διαπιστώσουμε ότι επίτηδες αφήνουν κατά μέρος την λογική ώστε να επιτεθούν στον Χριστό αλλά έτσι δυστυχώς το μόνο που καταφέρνουν είναι να αυτοεξευτελίζονται. 
Είθε να αρχίσουν να χρησιμοποιούν την λογική και ο Κύριος να τους φωτίσει να αλλάξουν αυτήν την συμπεριφορά.







0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου